Bloggleysi lokið

Þá er klukkan að verða tvö og ég er búin að vakna, borða, fara í sturtu og þrífa íbúðina mína hátt og lágt við fagurt undirspil útvarpssögunnar á Rás1... og nú er kaffið að malla inni eldhúsi við fagurt píanóglamur og bíður eftir að láta drekka sig. Sunnudagar eru yndislegir dagar:)

Helgin er búin að vera upp og niður. Við Hildur tókum Reykvískt næsturlíf með villtu áhlaupi á föstudagskvöldið. Fengum Eyþór og Ólaf Helga í heimsókn og ræddum um hvar væri best að ala upp börnin sín í bænum. Hildur hafði ákveðið forskot þar þar sem hún er sú eina af okkur sem hefur fjölgað sér. Svo var haldið á Alþjóðahúsið og þar á eftir tókst mér að plata Hildi á Ellefuna að dansa... sem ég hélt að hún myndi aldrei samþykkja. Við tjúttuðum þar langt fram undir morgun sem leiddi af sér að ég var ÓGURLEGA þunn þegar ég vaknaði á hádegi á laugardaginn.

ÓHUGNALEGA þunn reif ég mig á fætur og staulaðist yfir til Kötu frænku með skert jafnvægisskyn í hálkunni í von um að ferskt loft og kaffi myndi hressa mig við og rífa mig upp úr veikindunum... það gerði það ekki! Undir kvöld var ég svo orðin í húsum hæf og þá röltum við Kata í snjókomunni heim til mín og ég eldaði ofan í hana dýrindis kjúklingarétt, hofðum á kyntröllið Jón Ólafsson ræða við Dr. Gunna um barnatónlist áður en 'So you think you can dance' byrjaði. Ég er kolfallin fyrir þessari keppni og hef tekist að draga Kötu niður í svaðið með mér.

Mikið rosalega er kaffið mitt gott og íbúðin mín glansandi fín og píanóleikurinn róandi!!! Ég nenni varla að druslast heim til M&P með tvo Ikeapoka fulla af þvotti... en tilhugsin um að fá rjúpuafganga freistar mín þó.

Það eru að verða komnir 3 mánuðir síðan ég flutti heim... stundum finnst mér eins og ég hafi aldrei farið, þ.e. þangað til ég sé enn eina bygginguna sem var ekki til staðar fyrir tveimur árum. Ég er ánægð, Ísland er ágætt í dag:)

Home Sweet Home:)

Ég er flutt heim, byrjuð að vinna og búin að vígja íbúðina mína:) Hef síðustu tvær vikur verið í auralitlu sumarfríi... sem kom ekki að sök, þetta er búið að vera gott sumarfrí. Sund, hitta vini, sofa út, lesa, vinna í íbúðinni og í fyrirlestri með mömmu. Nóg að gera í rauninni.

Lýst súpervel á allt, vinnuna, íbúðina, land og þjóð. Familían og vinirinir ennþá jafn frábærir:)

Hef lent í littlum minniháttarvesenum við að aðlagast aftur. Byrjaði á því að vera fullklædd í tólf gráðu íslenskum sumarhita á meðan allir aðrir voru í sandölum, pilsum, sumarbolum og með gæsahúð... í 14 gráðu hita fólk! Móðgaði þar með hitamæli þjóðarinnar. Hef síðan aðlagast.

Hef keyrt eftir minni og ekki áttað mig á því að sumum innkeyrslum hefur verið breytt í útkeyrslur. Síðasta sjokkið var að lesa Séð og Heyrt og heyra af Hrafnhildi Hafsteins og Bubba Mortens... þau lengi lifi! Annars sýnist mér íslenska elítan svipa ansi mikið til fyrirmyndanna í Hollywood... deitað innan hópsins, börn getin og svo róterast makar á 3-4 ára fresti. Svaka gaman bara:)

Annars var ég að horfa á lélegustu mynd sem ég hef séð í langan tíma á RÚV. Strange days. Samt fékk hún 6.9 á IMDB. Minn dómur: 0.9.

Vika í brottför

Það er alveg rosalega erfitt að vera vinsæll og ómissandi! Ég stend núna í stappi við að kveðja alla vini og vinkonur og pakka áður en ég fer sem og að gera allt sem ég átti að gera í Boston en gerði ekki... eins og að borða stóran rauðan humar og fara í Top of the Hub!

Það er ekkert grín að mæta í vinnuna í átta tíma, hendast í ræktina í tvo, fara út að borða... taka nokkra kveðjudrykki og trúnósamtöl og hendast svo heim og pakka og svo sofa. Ég er fyrir vikið orðin vansvefta sem aftur gerir mig frekar út á þaki í vinnunni sem og tuskulega út lítandi... alveg þangað til ég kem hress og til í tuskið úr ræktinni. Ég viðurkenni þó að þetta er gaman en ég er alveg til í jóga, hugleiðslu og detox þegar ég kem heim til Íslands:)

Ég nenni ekki neinu í kvöld og er með magapínu. Við Kristín, Steini og Hreinsi ætluðum til Martha's Vineyard í dag. Við lentum svo í 5 mílna umferðarteppu rétt hjá Sagamore brúnni. Þegar hún losnaði þá keyrðum við í 5 mínútur og lentum í umferðarteppu hjá næstu brú. Svo að við snerum til baka og lentum í annarri umferðarteppu. Þegar við komum til Wood's Hole þaðan sem ferjan átti að fara var okkur sagt að við ættum að leggja bílnum í um 7 kílómetra fjarlægð á þar til gerðu bílastæði, taka svo rútuna og kaupa miða í bátinn. Á þessum tímapunkti voru allir nema ég orðnir virkilega pirraðir. Flestir voru þunnir og svangir. Ég var voða Pollýanna sem aftur þýddi að ég fór ábyggilega ógurlega í taugarnar á restinni af bílnum.

Við fórum að borða og ákváðum því að keyra bara um Cape Cod og fara til Hyannis Port. Við villtumst... kortinu að kenna. Stoppuðum stutt á einum stað og ákváðum að gefast bara upp og fara til Boston. Það sem átti að verða 2 tíma keyrsla endaði í 9 tíma keyrslu fyrir grey Stínu.

Og núna sit ég hér í þvílíku drasli. Ég er búin að pakka meirihluta eigna minna... og það er ekki mikið. Hef farið í þetta með skipulagt kaos í huga. Í kvöld ætti ég að pakka 'toiletteries' ... þ.e. öllum hálf kláruðum naglalökkum, bodysprayum, baðsöltum, ilmvötnum etc, sem ég gæti hent en tími ekki. Svo kíki ég kannski á Stínu, Steina og Hreinsa. Eða sef í 21 tíma til að safna svefnforða fyrir næstu viku.

Það er 1 vika í brottför gott fólk. Ekki alveg að fatta það auðvitað.

38°

Karen sem vinnur með mér sagði að vegna stöðu himintunglanna að þá yrði mikil hætta á tæknilegum bilunum og fleira erfiði út þetta tunglstöðuhimintungla skeið... eða hvað þetta nú heitir.

Allt bendir til þess að þetta skeið sé ekki liðið, því ég næ ekki signali á símanum mínum, er með lágt signal á tölvunni og þvotturinn minn þornaði ekki á heilum klukkutíma. Ofan á það er gangurinn allur bleikur eftir mig. Í raun eftir Alyssu en teknískt séð eftir mig.

Litli freðhausinn ákvað að þvo þvott í kvöld (freðin) á hæðinni minni því ekkert var laust hjá henni. Hún las ekki á þvottamiðana og setti tvö teppi í þvott sem betra hefði verið að handþvo. Annað bleikt of fluffy og hitt brúnt úr pjúra gerviefni. Og hún þurrkaði á hot. Bleika teppið dreifði sér í litlum hnoðrum út um þvottaherbergisgólfið á meðan hitt hreinlega leystist upp.

Þar sem stóð og bölvaði sökudólgnum fyrir að gera eina þvottavél og einn þurrkara óvirkan þá birtist þessi elska með freðubros á vör, hló mikið og sagði að allir myndu halda að þetta væri mér að kenna og hristi svo brúna teppið þannig að þvottaherbergið varð eins og eftir sandstorm og nefið á mér fylltist af nyloni. Og já þar sem ég þarf að labba ganginn en ekki taka lyftuna er bleik slóð næstum upp að dyrum hjá mér. Ég tek ekki til eftir hana.

Annars er allt gott í fréttum. Er að ganga frá flutningunum og farmiðanum heim. Býst við að koma til landsins um miðjan Ágúst og mun lifa í foreldrafaðmi þar til ég fæ íbúðina mín og næst þar á eftir búslóðina afhenta í byrjun september. Ekki biðja mig um að kaupa fleiri iPodda, komin með slæma samvisku af að hafa ferjað inn svona marga fyrir vini og ættingja... og nú þarf ég að kaupa mér nýjann því mínum var stolið. Bévítans ruslaralíður.

Og já, það er hitabylgja... 38° hámarki náð í dag. Sem fyrr lekur af mér svitinn á leið til vinnu. Kristín svitnar líka á evrivörinni þannig að ég er ekki eini perrinn í bænum.

Sumar og Sól

Þá er loksins komið sumar og sól. Síðustu vikurnar hafa verið mollheitar og svitalekandi en engin sól, bara þrumur eldingar og rigning eða alskýjað. Ég held því fram að Íslendingar séu með færri svitaholur en aðrir og það sé ástæðan fyrir því að ég þarf að pakka niður nokkrum tissjúum áður en ég held til vinnu. Á flestum ljósum þurrka ég svo svitann af enninu og við erum ekki að tala um nokkrar litlar sætar perlur, meira eins og fljót. Um daginn vaknaði ég eftir heila nótt án loftkælingar, gekk inn á bað, leit í spegil og öskraði þegar ég sá að ég hafði svitnað á evrivörinni! Það eru bara fimmtugir kallar með krónískt svitavandamál og konur á tíðarhvörfum sem svitna á evrivörinni.

En nú er sólin farin að fylgja með hitanum og ég er búin að setja mér það takmark að ná smá lit áður en ég flyt heim. Á laugardaginn fórum við Amber útí almenningsgarðinn hinu megin við götuna og sóluðum okkur í tvo tíma með hundinum hennar Muhky. Alyssa og litla hundsgerpið hennar, Midi, komu svo í heimsókn á teppið okkar, sem og nokkrir aðrir hundaeigendur og nokkrir pervertar eins og alltaf. Garðurinn er þekktur fyrir að vera einskonar "hook up" staður fyrir samkynhneigða sem er gott og blessað nema að útfrá því hanga nokkrir perrar og karlhórur í kringum hann.

Í dag fór ég svo með Liz, Steina og Miriam á strönd norður af Boston sem heitir Plum Island. Þegar við lögðumst niður á ströndina til að stikna byrjaði að rigna. Við lágum vongóð áfram þangað til við vorum orðin blaut inn að beini og vonlítil um að sólin myndi láta sjá sig aftur. Fórum og fengum okkur franskar og meðan á því stóð stytti upp og sólin lét sjá sig að nýju. Við lágum svo í rúma 4 tíma í sólbaði, spjölluðum og lásum og hentum okkur útí ískalt atlantshafið þegar hitinn varð of mikill. Vatnið var alltof kalt og mér tókst að láta eina ölduna skella mér kylliflatri á sandbotninn þar sem ég skrapaði mig... mjög aulalegt allt saman en gaman:)

Á morgun eru flest allir á skrifstofunni í fríi. Þjóðhátíðardagurinn þeirra er á þriðjudaginn þannig að flest allir taka mánudaginn frí og búa til 4 daga helgi. Þannig að það ætti að vera rólegt í vinnunni á morgun. Kristín kemur svo til landsins í kvöld for good og eignast ég þá nýjann nágranna í þennan eina og hálfa mánuð sem ég á eftir. Þar sem ég náði í lyklana að íbúðinni hennar mátti ég óska mér og ég óskaði mér tópasfleyg og að hún smyglaði inn einni roastbeef og remúlaði samloku... namm.

þegar ég kem heim ætla ég að borða eftirfarandi í réttri röð eins fljótt og ég get.

1. Roastbeef samloku
2. Eina með öllu
3. Hvurslags fisk

Laugardagsdemba

Ég elska vínrauða sófann minn. Hann smellur svo vel saman við mig að það mætti halda að hann hafi verið framleiddur bara handa mér. Ólíkt karlmönnum, enda heldur pabbi því fram að það hafi ekki verið framleiddur einn slíkur pour moi. Ég held að vandamálið sé frekar að það hafi verið framleiddir of margir og þar sem þau hafi getið mig í vogarmerkinu þá eigi ég erfitt með að taka ákvörðun.

Það er mígandi rigning úti og verður alla helgina. Íbúðin mín er öll í drasli og hvítu sumarbuxurnar mínar eru útataðar barbeque blettum. Var að klára risastóran (small) barbeque kjúklinga sub. Held að barbeque æðið mitt sé að renna sitt skeið, átti erfitt með síðustu bitana. Og þetta var ein af ástæðunum fyrir því af hverju maður á ekki að kaupa hvítar buxur.

Í gær fluttum við skrifstofuna frá Newburystreet niður á St. James. Fyrir mig þýðir þetta 10 mínútna lengra labb í vinnuna og nú mun ég sitja frammi með öllum hinum en ekki í öðru aðskildu herbergi, hefur sína kosti og galla. Minni friður sem leiðir af sér minni framleiðni.... en hei, ég er að hætta og á þennan hátt get ég notið vinnufélaga minna mun betur. Og þar sem það þurfti að aftengja allar tölvur fyrir tólf að hádegi á flutningsdeginum fengum við frí það sem eftir lifði dags:)

Ég var að fatta að ég er að flytja heim eftir 2 og hálfan mánuð um það bil!!! Manni finnst þetta allt svo langt í burtu, en það er ansi stutt í þetta:) Ég er orðin soldið spennt og farin að hanga mikið á ikea.is:) Er búin að fá útlandasprautu sem mun duga mér í dáldinn tíma áður en ég ríf mig upp aftur og flyt af landi brott.

Og hvað á maður að gera af sér í dag? Ég held ég fari í búðarrölt og svo í ræktina, púli dáldið og leggist svo í heita pottinn. Svo er það partý hjá sænska Eric, sem er kærasti Rebekku. Hann eyðir hálftíma í að greiða á sér hárið og gel-bera. Sem er fyndið því greiðslan hans er Adolf Hitler hairdo. Held hann fatti það ekki!

Ég kem bráðum heim for good:)

Já já, það er langt síðan ég bloggaði og það er mikið búið að gerast síðasta mánuðinn. Það markverðasta og í réttri röð er þetta:

1. Ég fékk vinnu heima á Íslandi
2. Ég sagði upp vinnunni minni hér
3. Ég mun eyða sumrinu í sólinni í Boston
4. Mun flytja heim upp úr miðjum Ágúst
5. Mun flytja inní íbúðina mína sem ég hef átt í tvö ár en aldrei búið í í September:)

Ég sagði að þetta ár yrði jafn viðburðarríkt og það síðasta var það ekki?

HAHAHA ... mikið elska ég þessa byggingu sem ég bý í, gæsluliðið í henni og einna mest íbúana. Nágranni minn, gyðingastelpan ungfrú Adler hefur verið í föstu sambandi síðustu 5 árin með gyðingastrák sem svo flutti til Californiu fyrir ári síðan til að vinna við comic writing hjá MAD ... áður en hann flutti heyrði ég hann reyna að sannfæra Adler um að hætta ekki með sér í gegnum eldhúsvegginn og svo yfir árið heyri ég reglulega í þeim þegar að hann kemur í bæinn. Svo fyrir viku síðan byrjuðu ný samfarahljóð, hærri og dramatískari en áður, líkt of heyra má frá pari sem er að hefja sína samfarasögu... eða leikurum í þýskri klámmynd.

Svo kem ég niðrí búð í kvöld og þar stendur Adler á tjatti við búðarstrákinn, sem er þvílíkt 7 ára písl. Ég spyr hana frétta og hún segir mér að hún sé að flytja til Californiu eftir tvo daga og sé að fara yfir um á stressi. Svo ég spyr hvort kærastinn sé kominn til að hjálpa henni, hafi séð aftan á þau á ganginum um daginn. Þá bendir hún á greyið búðarstrákinn og leiðréttir að ég hafi ekki séð kærastann heldur hann. Hún og kærastinn séu í pásu en ætli samt að láta reyna á þetta í Californiu!!! Svo að síðustu vikuna er ég búin að vera að hlusta á litla hrífuskaftið sem selur mér klósettpappír, tannkrem og twinkies taka í litla manic deppressíva söngfuglinn og wannabe leikritaahöfundinn Adler. Hættan við þessa vitneskju er sú að ég á ábyggilega eftir að bresta í hláturroku næst þegar þau gera það... sem verður líklegast eftir allar hans vaktir næstu tvo dagana, þangað til hún flytur suður og pásan við kærastann er búin. Go Adler:)

Þetta er búin að vera löng helgi, frí í dag út af Memorial day. Svo að ég og Kristín, sem er nýflutt í bæinn og er einmitt vinkona Auðar, dóttur Ástu sem mamma vann með (það er alltaf tenging)ákváðum að fara í road trip. Lögðum af stað á laugardaginn til Provincetown, sem ég hef bloggað um áður og er einn af mínum uppáhaldsstöðum.

Við fundum okkur mótel settumst við sundlaugarbarinn og nutum eftirmiðdagssólarinnar með væmna kokteila í hönd, allir hinir gestirnir voru stutthærðar stelpur. Svo röltum við niðrí bæ og ég sagði orðið 'trukkalessa' svona 40 sinnum á leiðinni. Við fundum svo veitingastað sem hafði allt sem Kristín vildi, sól, strönd, verönd og bjór. Veitingastúlkan var vinaleg og hjálpaði okkur að finna dragshow við hæfi og sagði okkur að þessi helgi væri 'Baby Dykes' helgi í Provincetown. Nó sjitting. Það er aðeins meira scary að sjá tvítugar trukkalessur með lipstick kærustunum sínum en bara gömlu góðu trukkalessurnar. Afhverju afhverju afhverju taka þær upp sömu broddgaltarhárgreiðsluna og lumberjackskyrturnar???? Er ekki hægt að vera trukkalessa án trukkahárgreiðslunnar?

Allavegana, við drifum okkur á dragshowið og drukkum cosmópolitans úr plastglösum meðan við horfðum á Dollý, Celine, Blondie, Patsy Kline, Judy Garland, Michael Jackson og Cher taka nokkra gamla og góða slagara. Stemmningin var rífandi og á tímabili var Blondie farin að minna á súludansara, það var búið að stinga svo mörgum dollaraseðlum í haldarann á henni. Svo tókum við hjólaleigubíl heim og fengum að horfa á stinn rass og læri í 10 mínútur fyrir 10 dollara :)

Daginn eftir keyrðum við eftir Cape Cod og fundum okkur góða strönd til að brenna á og svo brunuðum við í bæinn.

Í dag var ég svo skítblönk. Á ekki grænan aur með gati, svo að ég ákvað að skemmta sjálfri mér og æfa mig á línuskautum. Vegurinn og ég náðum ekki betur en svo að ég datt kylliflöt og held að úlnliðurinn hafi tognað. Ákvað að láta þetta gott heita í bili en neita að gefast upp. Skipti línuskautunum út fyrir handklæði, lagðist í sólbað í Fenway Park:)