Fritz und die Fledermäuse

Chileönsku firðirnir - Föst á bát með Frakka

2011-03-25T23:27:00.005Z

Sit á netkaffihúsi í Puerto Montt, fiskibæ í Chile sem síðustu ár óx hratt útaf blómstrandi laxeldi. Háhýsi risu inní litríkri lágreistri byggð og kringlur voru byggðar. Einn daginn, fyrir þremur árum, bættu þeir svo of mörgum norskum seyðum í kerin sín og stofninn dó úr vírus sem seyðin báru með sér. Atvinnuvegur bæjarins í rúst. Færa þurfti fiskeldið suður og óvíst hvort hægt verði að rétta iðnaðinn við í bænum. Ofan á það var kringlan, sem stendur við sjóinn, byggð eftir nýjustu tísku frá höfuðborgðinni, ofan í lítilli dæld þannig að gestir gengu niður á við og inn í slotið. Svo rignir víst svo mikið og allt í kring hæðir að öll fyrsta hæðin fór á flot. Núna standa sandpokar hringinn í kring um kringluna.

Ég hef eignast nýjan aðdáanda hérna, franska stelpu sem gistir í sama herbergi og ég. Hún lítur út fyrir að vera sautján ára, skakkar tennur, bólur og gleraugun. Vantar bara teinana. En nei, hún er tuttugu og átta ára!!! Þegar hún sagði mér aldurinn missti ég andlitið og hraunaði óvar út úr mér "you're shitting me" áður en ég náði að stoppa mig af. Suður Kóreska stelpan í hinu rúminu fór í asískt hláturskast og sagðist sjálf hafa lent í því sama. Sú franska er svo vön að hún fór að segja mér langar sögur af öllu sem hún hefur lent í útaf þessu. Þá komst ég að því að hún talar líka eins og hún sé sautján ára. Hún babblaði svo í eyrað á mér þangað til ég sendi frá mér langan háværan geyspa og ljósin voru slökkt. Í morgun vaknaði ég, sneri mér á hliðina og þarna lá hún í næsta rúmi og horfði í augun á mér. Góðan daginn! Ég dreif mig niður í morgunmatinn og hún á eftir. Hún reyndi svo að para sig saman við mig í dag en mér tókst að hrista hana af mér. Þangað til ég stóð í mollinu niðrí bæ. Var að bíða eftir kaffibolla. Þegar ég sný mér við stendur hún beint fyrir framan mig. Góðan daginn!!!

Á morgun er vika síðan ég fór á flakk. Var aftur komin með fótapirring í Buenos Aires og ákvað að drífa mig á flakk. Upprunalega planið var að taka rútuna til Bariloche (lítill alpabær og vinsælasta skíðasvæði argentínubúa), taka þaðan rútuna yfir fjöllin til Chile og hingað niður til Puerto Montt. Eftir það ætlaði ég með rútu upp Chile og taka svo flugið frá Santiago heim aftur til BA. Í Bariloche rakst ég svo á írska stelpu sem ég kannaðist við úr Ibero spænskuskólanum. Við límdumst saman á mjöðminni og villtumst í fjallafegurðinni, elduðum saman kartöflur í kvöldmat og borðuðum sérvalið úr súkkulaðiframleiðslu bæjarinns. Það var svo góður mórall og skemmtilegt fólk á hostelinu að við enduðum flest öll á því að lengja dvölina. Ég var því tveimur dögum lengur í Bariloche en ég hafði ætlað mér og á meðan á þessu stóð sannfærði ég írsku vinkonu mína um að fara í ferð sem ég hafði heyrt um frá einhverjum öðrum. Í leiðinni sannfærði ég sjálfa mig um sama hlut.

Þannig að planið breyttist. Ég er komin til Puerto Montt, en í staðinn fyrir að fara upp í hitann fer ég niður í kuldann. Ég er búin að bóka mig á fraktskip sem ferjar alls kyns varning niður chileönsku firðina niður til Puerto Natales. Þaðan ætla ég svo að taka rútuna niður til Ushuaia, syðsta bæjar heims. Á morgun hefst þriggja nátta og fjögurra daga sjóferð um firðina, gist verður í 16 manna káetu. Á leiðinni: firðir, jöklar, hugsanlega mörgæsir og allskonar veður. Við áttum að leggja í hann klukkan tvö á morgun, en ferðinni seinkar eitthvað því skipið lenti í slæmu veðri. Ég krosslegg fingurnar og vona að sterkt þol mitt gegn ælu muni vera tilstaðar nú sem fyrr ...

Þessi franska er á leiðinni í sömu ferð ... verð föst á bát með henni í þrjá daga ... þetta verður áhugavert ...

Almennur bjútídagur á Entre Ríos

2011-03-16T15:06:00.001Z

Það virðist vera hefð fyrir því hér að annaðhvort syngja eða dansa tangó þegar maður gerir sig sæta ... þetta er jú Buenos Aires ...

Það vorkennir mér enginn á Íslandi

2011-03-15T02:28:00.001Z

... þegar ég kvarta yfir kuldanum ...

Fyrir tveimur dögum sat ég inní eldhúsi í hlýrabol og stuttbuxum með viftuna í andlitið og kvartaði sáran yfir hitanum. Öll útí flugnabitum á höndunum og klæjaði svo mikið að ég var sjálf búin að valda marblettum. Það var rigning í aðsigi, djúp lægð og úti var skýjað og grátt. Ég þurfti ekki annað en að skipta um skoðun til að það dropaði af mér. Ég fabúleraði um mögulegt breytingarskeið og Helen horfði hálfglottandi á mig, dramadrottninguna við eldhúsborðið.

Ég grátbað um rigningu á netinu og fékk óskina uppfyllta seinna um daginn. Fyrst kom vindurinn svo að allir gluggar hristust til og frá í körmunum og ég beið spennt eftir að lúðrasveitin byrjaði ... en þrumurnar, eldingarnar og hitabeltisskúrinn komu ekki. Í staðin kom aumingjaleg íslensk rigning. Um kvöldið gekk ég svo út berleggjuð og brá við. Það orðið kalt. Peysu og sokkabuxnakalt. Ég fór á Íslendingahitting og við kvörtuðum öll yfir kuldanum.

Ég kvefaðist og frestaði bakpokaferðalaginu til Chile þar til það styttir upp í nefinu og verður heiðskýrt í hausnum aftur.

Hamingjan um borð í bát

2011-03-10T03:32:00.004Z

Hún er svo ótrúleg þessi tilfinning sem kemur yfir mig stundum. Á ólíklegustu stundum! Sérstök blanda af taumlausri gleði og innilegu þakklæti fyrir að fá að vera til ...

Áður fyrr hefði ég líklegast bara hlegið ... að en ekki með ... eða fundist þetta allt hálf vandræðalegt. En eftir krabbann, þá breyttist eitthvað inní mér, þannig að núna kemur það reglulega fyrir að ég upplifi eitthvað gráhversdagslegt ... og fer að hágráta yfir því hvað heimurinn er fallegur og ég heppin og hvað þetta er stórkostlegt allt saman ... etsetera-etsetera . Ég get ekkert að þessu gert og vil það ekki einu sinni.

Á leiðinni heim frá Uruguay áttí ég svona móment. Það er sjóndæmið hérna að neðan. Ég býst ekki við að þið upplifið það samaJ

Stuttu eftir að við lögðum af stað var boðið upp á lifandi skemmtun. Ungur sætur strákur tók coverlög, vinsæl pop lög frá S-Ameríku. Hann stóð á neðri hæðinni með nótnastatíf og hljóðnema. Eftir eitt,tvö lög hópaðist fólkið til hans á dansgólfð og við uppi stóðum hringinn í kringum handriðið og fylgdumst með. Allt í einu fannst mér allir vera klappandi og blístrandi og dansandi. Gamall kall stóð einn og tók two-steppið, móðir dansaði við unglingsdóttur sína (sem fannst vandræðalegt að dansa við mömmu fyrir framan söngvarann), þrjár litlar stelpur hlupu saman um gólfið og svo voru nokkrir sólóistar að fíla sig í botn. Allan tíman ruggaði hafið okkur fram og aftur og allir sópuðust yfir dansgólfið eftir því hvernig ölduna bar að. Strákurinn var klappaður upp aftur og aftur og allir voru eitthvað svo ... rosalega glaðir ... að einhversstaðar í allri gleðinni varð ég meyr yfir hvað þetta væri allt svo fallegt og allir svo skilyrðislaust hamingjusamir að tilfinningarnar báru mig ofurliði og ég fann skæluna hellast yfir mig.

Ég hljóp aftur í sætið mitt til að jafna mig og hemja flóðið sem var að bresta á en þegar ég hélt að þetta væri komið ...kom enn ein hamingjugusan frá dansgólfinu ...og þá gat égekki meir. Sat bara í sætinu mínu og grét yfir því hvað heimurinn er fallegur, fullur af gleði og að ég fékk að vera á staðnum til að upplifa það ...

Uruguay

2011-03-06T18:28:00.002Z

Áður fyrr, þegar ég heyrði landið Uruguay nefnt, verð ég að viðurkenna að vanþekking mín var svo mikil að ég myndaði mér skoðun útfrá hljóðfræði nafnsins. Ú-rú-gvæ fyrir mér hljómaði eins og frumskógarland með frumbyggjum og rassöpum sem segðu úhúhúhú-rúgvæ og hlypu uppí næsta bananatré.

Ég hitti fyrsta Úrúgvæann í Mendoza um daginn og gerði grín að þessu við hann. Hann var sem betur fer jafn fáfróður um heimkynni mín eins og ég um hans svo að þetta jafnaðist út án þess að nokkur yrði móðgaður. Hann leiðrétti misskilning um frumskógana og apana og ég komst að því að þessar fyrstu hugmyndir mínar um landið voru svo langt frá því að vera sannar að það var eiginlega drepfyndið.

Úrúgvæ er lítið land og flatt, hinu meginn við Rio de la Plata, sem er eins og Faxaflói milli höfuðborgar Argentínu, Buenos Aires, og höfuðborgar Uruguay, Montevideo. Margir líta á landið sem eina af sýslum Argentínu því skyldleikinn milli þjóðanna og sögu þeirra er mikill. Það er einum þriðja stærra en Ísland. Íbúarnir eru þrjárog hálf milljónir talsins og teljast þeir til fámennustu þjóða Suður Ameríku. Helmingurinn býr í höfuðborginni Montevideo, hinn helmingurinn í sveitinni. Aðalatvinnuvegurinn er sá sami og í Argentínu, nautgriparækt, búskapur og sojaræktun. Hæsti punkturinn er 500 metra há hæð. Því má eignlega segja að Uruguay sé Danmörk Suður Ameríku. Engir frumskógar og ég rakst ekki á einn apa ... en ég sá fullt, fullt af hlaupandi fótboltastrákum ...

Ég fór í fjögurra daga ferð til Uruguay, til að skoða mig um og endurnýja vísað mitt (3 mánaða dvalarleyfi). Ég var alveg viss um að ég myndi drepast úr leiðindum því allir hér í BA voru búnir að margtyggja ofan í mig að Úrúgvæ væri svo sveitó, ekkert að gera og ekkert að sjá. Það væri svo rólegt hinu meginn við flóann að ég myndi sofna við komuna þangað. Það þarf ekki að taka það fram að það er systkynarígur á milli landanna ...

En nei! Ég varð heilluð af höfuðborginni, Montevideo. Hún minnti mig á furðulega mikið á Reykjavík. Lítil (1, 5 milljónir), róleg, allir afslappaðir, göturnar fáfarnar, sjór allt í kring. Hringinn í kringum meginpart borgarinnar var ramblan, sem má líkja við göngu- og hjólastíginn umhvefis Reykjavík. Ég gekk þar um akkúrat við sólarlag og stemmningin var yndisleg. Ramblan var full af skokkurum, fólki að veiða og svo heill her af fólki sem sat með mate-teið sitt,eitt eða með öðrum, vinum eða fjölskyldu, og fylgdist í rólegheitum með sólinni setjast niður sötrandi teið eða í ástríðufullum sleik við vin, vonandi ekki ættingja.

Eitt sem kom mér á óvart var hversu vinalegir og einlægir úrúgvæjar eru. Á fyrsta degi mínum í settist ég niður í almenningsgarði við hliðina á einhverri skrifstofugellu á bekk og skoðaði kortið mitt. Þá fór hún að spjalla og fyrsta spurningin var „ertu að ferðast sóló“ og ég auðvitað sagði „jamm akkúrat“. Hún setti upp sorgmæddan svip sem mér fannst fyndið og ég fór að útskýra fyrir henni að það væri eignlega bara það sem ég vildi akkúrat núna. Við lentum svo á spjalli um allt og ekkert eins og við værum gamlar vinkonur.

Í strætó hitti ég strák sem fannst ótrúleg tilviljun að hitta Íslending. Deginum áður hafði hann einmitt séð myndband frá landinu! Einhverskonar landkynningu. Ég spurði hann hvort allir hefðu verið dansandi um hamingjusamir í náttúrunni og glotti þegar hann sagði já, og að það hefði verið æðislegt.

Næst fór ég og fékk mér eitthvað að borða. Í röðinni fyrir framan mig voru krakkar í kringum tvítugt og ég skipti mér ekkert af þeim ...en þau skiptu sér af mér. Þegar þau höfðu náð upp úr mér hvaðan ég væri varð mikil gleði því einn þeirra hafði einmitt séð eina íslenska mynd „strákarnir okkar“ (af öllum myndum!) og fannst hún æði. Annar var norskur fyrrverandi skiptinemi í Úrúgvæ að heimsækja landið aftur. Hann kastaði í mig frösum eins og „Heitur Pottur“ því það hljómar víst eins og „Harry potter“ og „fitusprengd mjólk“ sem er eitthvað tengt hvítum karlkynsvökva á norsku. Að ég tali nú ekki um „draumaprinsinn“ ... drömprins á norsku, sem þýðir víst dildó. Samræðurnar í röðinni voru ansi fínar, en þegar ég hélt við myndum kveðjast kurteisislega og borða burritóin okkar í friði þá sögðu þau „ertu sóló?“ og ég sagði „já“ og þau sögðu „þá sestu hjá okkur“. Þetta var ekki spurning, það vantaði bara að þau tækju af mér diskinn og bæru hann út. Hvernig segir maður nei við kurteisi? Svo að ég sat og spjallaði við þrjá átján ára krakka sem héldu að ég væri 25 ára af einhverjum ástæðum og ég laug því að ég væri þrítug og sagði að ég hefði haldið að þau væru 22 ára. Og það var gaman! Eftir matinn buðu þau mér að rölta með sér niðrá römbluna en ég afþakkaði og sagðist þurfa að fara niður á hostel að bera á mig sólaráburð áður en ég fuðraði upp. Sem var satt. Sólin var sterkari í Úrúgvæ útaf sjónum.

En já, ég var heilluð af Montevideo og hversu ótrúlega vinalegir, einlægir úrúgvæar eru, án þess að vera uppáþrengjandi.

Daginn eftir fór ég svo og hitti úrugvæska kontaktinn sem ég hitti í Mendoza. Hann passaði uppá að kynna mig fyrir öllum sérkennum í mat og drykk. Allt frá hamborgaranum sem þeir borða, til rauðvínsþrúgunar sem þeir drekka og ég lét hann segja mér fótboltasögu landsins í smáatriðum. Hann viðurkenndi að sér þætti leiðinlegt að landið hefði uppá lítið annað að bjóða en sólarstrendur og fótbolta og sagðist alltaf verða svo þakklátur þegar fólk tæki sér tíma til að heimsækja landið. Flestir bakpokaferðalangar sleppa Úrúgvæ á leið sinni um álfuna, sagði hann. Því landið væri ekki nógu spennandi. Þarna langaði mig til að hugga hann og sagði honum frá Danmörku sem væri alveg eins flatt en mjög vinsæll staður samt.Við röltum svo niður á strönd, þar sem allir voru skokkandi, því æfingatímabilið er að hefjast.

Á ströndinni sá ég strandfótboltavöll og fullt af táningsstrákum sem lágu á maganum og rembdust við að gera fettur með öskrandi þjálfara yfir sér. Eftir á settumst við upp í strandvarðarturn, drukkum mate og hann viðurkenndi samviskubit sit yfir því að vindgangurinn úr öllum úúgvæsku kúnum væri að gera gat á ósonlagið. Ég sagði bara já já og naut þess að sitja í heitum vindi, á hvítri strönd og hlusta á öldurnar og rembinginn í litlu fótboltastrákunum. Hugsaði heim og líka hversu heppin ég væri að fá tækifæri til að upplifa þetta.

Daginn tók ég rútuna og horfði í þrjá klukkutíma á flatlendi á flatlendi ofan þar til ég kom til Colonia, sem er lítill krúttlegur gamall bær. Hann var svo lítill að ég náði að labba allar göturnar á tveimur tímum og eftir það hafði ég svo innilega ekkert að gera að ég rankaði við mér á einhverju kaffihúsinu semjandi ljóð. Ég hitti Birtuna og vinkonu hennar og við fórum út að borða. Daginn eftir tók ég svo bátinn heim um kvöldið. Við sigldum burt frá Uruguay inn í sólarlagið og þegar við komum hinu meginn í flóann tók Buenos Aires á móti okkur með öllum sínum fjórtán milljón manns og látum og allri sinni ljósadýrð.

Nokkrir hlutir sem eru öðruvísi hérna ...

2011-02-24T01:43:00.002Z

Hér eru flækingshundar út um allt, töltandi um göturnar. Ég hef alltaf haldið að villihundar hlytu að vera hættulegar skepnum, því það þyrfti að þjálfa hund til að vera vinur mannsins annars fylgdu þeir úlfaeðli. Veit ekki hvaðan ég hef þetta, en svo virðist ekki vera. Þetta eru vænstu grey sem vappa einir um göturnar, allar stærðir og gerðir. Borða væntanlega rusl og drekka úr pollum og brunnum býst ég við. Og enginn pælir í þessu fyrr en þeim er bent á þetta af evrópskum túristum.

Hér sér maður enga ketti.Einu kettirnir sem ég hef séð eru flækingskettirnir í grasagarðinum og Recoleta kirkjugarðinum

Hér má maður ekki alltaf henda klósettpappírnum í klósettið. ÓNEI!!! hugsaði ég fyrst og mundi eftir sögu af einhverjum skiptinemum í háskóla heima sem þurfti að tala við útaf því þau hentu alltaf klósettpappírnum í ruslið.Þótti viðkæmt mál.Og við hlógum að grey útlendingunum sem kunnu ekki að fara á klósettið. Nú hlæ ég ekki lengur heldur hendi helvítis pappírnum í ruslið þegar það á við. Það á við í byggingum með gamlar pípulagnir sem stíflast auðveldlega. Í Mendoza var þetta á öllum stöðum,gömlum sem nýjum,svo að þetta getur að öllum líkindum líka tengst vatnsnotkun.

Hér drekka fáir kaffi og almennt er kaffi vont, nema á einstaka kaffihúsum. Drekka bara sitt Mate sem er auðvitað miklu hollara.

Hér borðar fólk kvölmat milli tíu og tólf á kvöldin. Og fer að sofa seint að nóttu, en vaknar samt snemma og tekur sér ekki siestu. Skil það ekki.

Hérna leggjast karlmenn líka undir hnífinn og ég hef séð mann með fyllingu í kynnum og vorum og ég vona að það hafi ekki verið meira.

Hér þarf að gera dauðaleit að kókosmjólk og kakói.Virðist bara varla vera flutt inn.

Það eru fleiri svertingjar heima á Íslandi en í Buenos Aires. Einvher sagði að þessi minnihluti hafi verið til en hann var allur sendur í fremstu línu á vígstöðvarnar í nokkrum stríðum og þurrkaðist því út. Sel það ekki dýrara en ég keypti það og bið um leiðréttingar.

Skiptimynt er af skornum skammti þannig að maður má alls ekki gefa hana betlurum. Annars kemst maður ekki í strætó. Þá er bara betra að vera bara grand við betlarann og gefonum í seðlum (60 kr seðilinn til dæmis).

Óstaðfestar heimildir herma að það sé mun fleira af konum en körlum í þessari borg. Sem ýtir enn frekar undir machoismann og kærustufjöldann per mann.

Subte

2011-02-17T02:44:00.003Z

Það kostar cirka 35 krónur í neðjanjarðarlestina í Buenos Aires, niðurgreitt af borginni auðvitað. Á meðan hækkar kjötverðið svo mikið að hinn almenni Argentínubúi hefur þurft að breyta mataræðinu. Hann getur þó alltaf treyst því að komast til vinnu fyrir slikk.

Ég nota venjulega ekki neðanjarðarlestina. Ekki útaf því að hún er skítugt, sem hún er. Heldur ekki út af því að hún er hættuleg,sem hún er ekki. Bara mikið um vasaþjófnað þar eins og í flestum mannmörgum neðanjarðarlestum. Mér finnst bara best að ganga, þótt það taki miklu lengri tíma. Átta mig betur á hvernig landið liggur og borgin virkar með því að ganga alla leið frá A til B.

Það fylgja því auðvitað aðrar hættur að ganga. Síðan ég kom hingað hefur það einu sinni gerst að ég hef gengið inn í eitthvað vafasamt. Segjum einu og hálfu sinni. Og það er ekki nokkur leið að ég hefði getað vitað það fyrirfram ... held ég. Var að ganga eftir götu fullri af ágætis hótelum og veitingastöðum þegar hún allt í einu breyttist í eitthvað lestarslys þar sem allir sátu á dýnum á götunni með bjór og sígó, í rusli og brotnum rúðum. Þýðir ekkert að panikka, bara best að gefa í botn og láta eins og maður sér læknir án landamæra á leiðinni í vitjun. Ég þurrkaði samt af mér svitann þegar gatan varð gæfulegri á ný.

Í kvöld þurfti ég að fara of langt til að geta gengið það á góðum tíma svo að ég tók neðanjarðarlestina á háannatíma. Ríghélt um töskuna mína, enda búin að heyra ansi margar þjófnaðarsögur úr subte-inu á einni viku. Fylgdist svo grannt með og beið eftir því að verða vitni að vasnaþjófnaði í kringum mig eins og ég væri í dýragarðinum að bíða eftir því að flóðhesturinn kæmi upp til að anda. Hafði þrjá drengi sterklega grunaða enda fannst þeir horfa grunsamlega mikið í kringum sig ... og á mig. Skammaðist mín svo innilega þegar allir þrír gáfu betlara ölmusu sem ég sjálf þóttist ekki skilja. Kjáni ...

Á leiðinni heim kom annar betlari inn í lestina og um leið og hann kynnti sig og fór að blaðra um peninga leit ég niður á gólfið. En ekki lengi, því þessi sýndi listir sínar og jugglaði fimm boltum á miðju lestargólfinu, með lítið sem ekkert pláss.Hann var svo flottur að mig langaði að taka mynd á símann minn, en fattaði svo að þetta var ekki staðurinn til að auglýsa innihald hliðartöskunnar. Ég naut stundarinnar í staðinn. Hann var svo flottur að allur vagninn klappaði þegar hann kláraði og ég borgaði fyrir mig.

Valentínusardagur á Entre Ríos

2011-02-15T16:32:00.003Z

Í skólanum var ég dregin upp á töflu með Jonna, 24 ára hollenskum strák. Við áttum að leika par sem var nýbúið að rífast. Þetta var liður í því að auka tungulipurð okkar á spænsku. Mér tókst að rústa Jonna og því sem eftir var af sambandi okkar með því að ásaka hann um að hafa gert eitthvað á klósettinu með annarri stelpu. Ætlaði að segja í baðkarinu. Sagðist hafa lesið tölvupóstinn hans og komist að því þannig (?). Það væru ekki til einkamál milli para. Hann stamaði bara og gat ekki sagt neitt og svo tókst honum með hjálp hinna í bekknum að dömpa mér. Þá kallaði ég hann skepnu (bestia!) fyrir að segja mér upp á sjálfan Valentínusardaginn ...

Svo dró ég skepnuskottið mitt heim og sólundaði deginum í dekur á dekur ofan. Carina, snyrtifræðingur og tangósöngvari , sat hér á Entre Ríos í sjö klukkutíma snyrti fætur, lakkaði neglur, baðaði andlit og söng fyrir okkur Birtu, Helen og Anette.Við drukkum mate og kaffi og átum facturas og ofdekruðum okkur af sykri. Letin var svo mikil og sjálfsaginn svo lítill að Beelzebub hefði verið stoltur af stelpunum sínum.

Og þegar kvöldaði dröslaði ég mér í lopapeysu (útaf ofvirkri loftkælingu) og druslubuxur (allt annað skítugt eftir Mendoza)og fór á veitingastaðinn á horninu, Ebro. Þar var fullt af pörum að borða. Þau virtust ekkert að deyja úr rómantík. Playlistinn spilaði slagara á borð við lady in red og maður gekk um og seldi rósir. Rétt missti af honum til að kaupa eina handa Birtunni...

Þetta er vaxandi hefð í Argentínu eins og á Íslandi. Ábyggilega á sama óþægilega stiginu þar sem allir eru óöruggir með hvort þeir þurfi að gera eitthvað og gera það þá að minnsta kosti til að fyrirbyggja einhver vandræði.

Svona var stemmningin í eldhúsinu í gær:

Ferðin til Mendoza

2011-02-13T17:24:00.013Z

Ferðalagið byrjaði með 13 klukkutíma fyrsta klassa rútuferð með Andesmar. Það var boðið upp á heitan mat, vín og kósíheit og til að koma öllum í gott skap byrjaði rútuliðinn okkar á því að því að rífa okkur öll með sér í lítinn leik. Við keyrðum því út úr Buenos Aires og inn í sólarlagið spilandi Bingó upp á rauðvínsflösku ...

Á rútustöðinni í Mendoza tóku félagarnir frá ferðafélaginu Cordon del Plata á móti mér og skutluðu mér í skoðunarferð um vínhéruðin. Við vorum sex saman í heilan dag, smökkuðum vín, borðuðum asado (grillkjöt allskonar) og deildum sögum; breskar mæðgur, argentínskar vinkonur og ég ... og Guiuseppi, ítalskur ellilíferisþegi sem var einn á ferð, talaði enga ensku en skildi smá spænsku. Þar sem við vorum tvö stök, hélt hann mér á snakki um Mendoza á ítölsku meðan við keyrðum milli staða og sýndi mér myndir af öllu sem hann hafði gert síðustu vikuna.

Þar sem ég skrollaði í gegnum dagsferðirnar á myndavélinni hans tók ég eftir öllum sjálfsmyndunum. Andlitið á Guiuseppe í Andesfjöllunum, hliðarsvipurinn á Guiuseppe hjá Punta del Inca, ennið á Guiuseppe hjá Kriststyttunni og ég fylltist örlítilli örvæntingu um að hann væri bara ég eftir 40 ár ... einn að þvælast að taka sjálfsmyndir til að staðfesta tilvist sína á ferðalagi ...

Þegar ég kom svo á hostelið mitt sá ég mér til mikillar furðu að herbergið mitt var risastórt með fjórum rúmum, bara fyrir mig! Hostelið var mjög rólegt, ekkert nema fjölskyldur og pör. Þegar líða tók á kvöldið herjaði á mig nokkur einmannaleiki þar sem ég horfði yfir umbúinn rúmin fyrir ... ENGAN... og hugsaði tilbaka til sólbrennda nefsins hans Guiseppe í Andesfjöllunum. Þegar ég var alveg að fara að vorkenna sjálfri mér fyrir að vera einhleyp og barnlaus í útlöndum með engan til að halda utan um mig hugsaði ég fokkit ... þetta er ekki ég ... þetta eru bara þessi þrjú tómu rúm ... svo ég ákvað að skipta um hostel og finna eitthvað líf ...

(Ég vil taka það fram að einmannaleiki er heilbrigð tilfinning sem poppar upp hvenær og hvar sem er eins og hamingja og kvef. Það er bara þegar maður er hræddur við þessa tilfinningu eða lætur hana stjórnar lífi sínu sem hún verður vandamál.)

... og þannig endaði ég á Hostel Independencia:

Nú hef ég litla sem enga hostelreynslu og fyrsta kvöldið á Independencia flaug það í gegnum hausinn á mér að hugsanlega hefði ég gert mistök.

Þegar ég kom þangað á mánudagskvöldi var útigarðurinn pakkaður af ungu fólki með líters bjórflöskur að grilla kjöt. Allir strákarnir gengu um berir að ofan. Tónlistin var há. Ég fékk herbergi við hliðina á afgreiðslunni á fyrstu hæð og akkúrat þegar ég var að fara að sofa klukkan tólf tók húsvöðurinn fram hátalarann við afgreiðsluborðið og blastaði í botn í kapp við tónlistina í bakgarðinum og hláturrokurnar úr stofunni. Útá götu voru þvílík læti, allir að koma og fara mjög fullir. Ég sofnaði í sex manna herbergi þrátt fyrir allan umganginn og þrjár tegundir af óhljóðum úr öllum áttum. Komst að því síðar að þetta átti sér eðlilega skýringu. Aðalafgreiðslustelpan var að halda upp á 21 árs afmælið sitt.

Daginn eftir var allt tandurhreint og fallegt og rólegt og ég hitti vistmenn í eðlilegu ástandi. Þarna var fólk á öllum aldri; Króatískir klettaklifrarar, göngugarpar sem höfðu orðið veikir á leiðinni upp á Acongagua (hæsta tind Suður-Ameríku) og þurft að snúa við, frakkar sem drukku meira en þeir sváfu en voru alltaf franskir og sjúskað ferskir, hálf fullorðið fólk að ferðast um heiminn áður en það byrjar í háskóla, fyrir eigin pening eða fyrir pabbbapening ...

... og þarna fann ég hálfsextugan Bill Clinton look alike frá Bandaríkjunum með gulleyrnalokk í öðru eyra. Það fyrsta sem hann sagði við mig var "Þú lítur ekki út eins og hostel týpan", svo kenndi hann mér allt sem hann vissi. Eftir tvo daga var eins og ég hefði átti heima á hostelinu alla ævi. Í skítugum fötum með fitugt hárið, í flip flopps með vatnsflösku í annarri og þvælt kort í hinni ... smá ýkjur ... búin að vera í flip flopps síðan ég kom hingað og ég var bara skítug því ég nennti ekki að skipta um föt því ég fann enga lykt ...

Við Bill smullum saman eins og flís við rass og tvíburðumst á veitingastöðum eftir langar dagsferðir því þótt hann væri að spara með því að gista á hostelum þá kunni hann gott að éta. Og ég kynntist kynstrunum öllu af fólki, flestallir furðufuglar, en yfirleitt bara á góðan hátt.

Og það var svo gott að komast út úr borginni, það var ótrúlegt! Eftir þrjár vikur af bílum og byggingum öskraði litla náttúrubarnið inní mér eftir smá landslagi, smá fixi af náttúru ... og hana fékk ég í Mendoza. Þarna voru vínhéruðin, endalausar vínekrur svo langt sem augað eygði í eyðimerkurlandslaginu ...

þarna voru Andesfjöllin, mögnuð ...

og svo var það borgin, öll út í skurðum til að nýta vatnið úr fjöllunum, þakin trjám sem skyggðu á göturnar og hlífðu íbúum fyrir hitanum ... því í Mendoza verður heitt. Það rignir um fimm daga á ári að meðaltali. Ótrúlegt nokk náði ég tveimur og hálfum af þessum dögum!

Það er óþarfi að telja upp allt sem ég gerði á þessari viku í einhverjum smáatriðum. Til að gera langa sögu stutta heimsótti ég Zuccardi víngarðinn, fór á hestbak í fyrsta skipti í 20 ár, fór í fjallgöngu í Andesfjöllunum, skoðunarferð um fyrrnefnd fjöll, sólbrann á utanverðum kálfunum (hestaferðin) og í hársrótinni og lenti í hagléli í fjöllunum. Ég átti eina bestu viku ævi minnar og eins og sést kynntist ég fólki til að taka myndir af mér þannig að myndamöppurnar mínar eru ekki fullar af ennum og nefum og hliðarsvipum:

... og í rútunni á heimleiðinni kynntist ég Brasilíubúanum Dimitri sem á systkynin Raisu, Lenín og Stalín því að mamma hans fílaði rúsneskar bókmenntir ... ég hef það á tilfinningunni að mamma hans hafi fílað annað og meira en rússneskar bókmennti ...

Kúreki sléttunnar

2011-02-05T05:18:00.004Z

Í gær var á ég þönum að redda mér öllu sem ég þarf að redda fyrir roadtrippið mitt. Já, ég er farin í viku á vit ævintýranna eins míns liðs:)

Í þrjár vikur hef ég rölt borgina fram og tilbaka, komið mér fyrir og kynnst hinum og þessum, lesið, lært, sólað mig og komist í kynni við kynstrin öll af bakkelsi og ís. Þessa vikuna fylltist ég andlegu eirðarleysi og miklum fótapirringi. Mig langar að sjá þetta land! Mig langar reyndar að sjá allan heiminn ... eitt skref í einu ...

Þar sem ég á svo einstaklega hjálplega að hérna þá er ég bara komin með eitt heljarinnar túristaplan.Lítur út fyrir að ég fari á gaucho farm, á hestbak um sléttuna, læri á lasso og fleira fleira ... skeina mér með skeiljum kannski, hver veit...

Ferðinni er heitið til Mendoza og ég ætla að fara með rútunni. Þrettán tíma rútuferð takk fyrir! Ég myndi kvíða fyrir þessu ef það væri ekki fyrir það að argentínskar rútur eru á heimsmælikvarða, með þremur klössum og þjónustu um borð. Ég ákvað að vera grand á því og splæsa í dýrasta klassan þar sem ég fæ rúm, kodda og teppi og kvöldmáltíð. Auk þess verð ég á annarri hæð, þannig að ef það er útsýni, þá sé ég það:) Fyrir fyrsta klassa, 13 klukkutíma ferð borga ég ... dadaradara ... 12 þúsund kall!!! Vona að þetta sé eins spennandi og það hljómar.

Hasta luego ...

Öreigarnir

2011-02-05T04:10:00.005Z

Hver einasta stórborg á sína fátæku, heimilislausu og ólánsömu. Hér er slatti af þeim. Ég veit ekki hvort ástandið á götunni er verra en það var fyrir 2001 þegar Argentína gekk í gegnum sitt síðasta hrun. Argentína hefur reyndar ekki gengið í gegnum bara þetta eina, held þau telji þrjú. Það er því stórt hlutfall fólks em hefur misst aleiguna, vinnuna og ævisparnaðinn þrisvar, ímyndið ykkur það!

Einn af þeim býr hérna í kommúnunni á Entre Ríos. Louis, yndislegur maður sem barðist meðal annars í Falklandseyjarstríðinu,missti allt 2001 og býr núna við mjög knappan kost meðan hann vinnur að því hörðum höndum að ná sér aftur í sæmandi lífskilyrði fyrir mann á hans aldri. Við ræðum mikið saman um hverfulleika lífsins. Það er, hann talar hægt og rólega og kennir mér spænsku í leiðinni og ég reyni á barnamáli að útskýra hverfulleikan frá minni hlið.

Skiljanlega eftir allt sem á undan er gengið í landinu er tiltrú á pólitíkusa í lágmarki. Pólitíkusa og banka. Spænskukennarinn minn kemst ekki í gegnum einn tíma án þess að taka fram að ekki sé til "neinn, ekki einn" heiðarlegur pólitíkus.

Gott dæmi um óheiðarlegan pólitíkus var kona hverrar helsta baráttumál var að hreinsa upp höfnina hjá La Boca fátækrarhverfinu sem er ill lyktandi drullupollur. Þegar heitt er í veðri berst fnykurinn yfir allt hverfið. Hún fékk peninginn og í staðinn fyrir að hreinsa höfnina keypti hún sér lúxusíbúð í New York. Mér skilst að tekist hafi að dæma hana fyrir spillingu.

En já, það er nóg um heimilislausa. Þeir sofa á götunum,á bekkjunum, upp við byggingarnar og í stórum gluggakistum opinberra bygginga, umvafnir teppum og dýnum og hundum. Á kvöldin róta þeir svo í rulsinu sem fyrrirtæki og veitingahús skilja eftir fyrir utan hjá sér.Fyrst hélt ég að þeir væru að leita sér að mat, en svo var ég upplýst um það að þeir sjá í rauninni um endurvinnsluna í borginni. Þeir fara gegnum ruslið og sortera út það sem er endurvinnsluhæfti eins og til dæmis pappa. Þeir eru svo með stór a mannhæðarhápoka sem þeir festa á kerrur og fylla.Svo ýta þeir þessu á undan sér í umferðinni og inní hverfin og upp að næstu central stöð, sem aðrir í sömu stöðu hafa komið upp, þar sem bíður vörubíll sem tekur þetta svo áfram. Fyrir þetta fá þeir eitthvað smoterí.

Ég missti hökuna niðrá gagnstéttarrendurnar og fékk kökk í hálsinn um daginn þegar framhjá fór maður í mikilli umferð, ýtandi á undan sér einni slíkri risa kerru. Ber að ofan að svitna í sólinni og efst upp á pappírsstaflanum í kerrunni sat lítil tveggja ára dúlla, með skítarendur í framan, í þvældum kjól, saug snuðið sitt og horfði allan tímann á akkerið sitt, pabbann. Og mér varð hugsað til tvíburfrænka minna á svipuðum aldri.

Maður verður að þakka fyrir hvað maður er heppinn!

Fyrir framan hæstarétt voru ungar konur með börnin sín innan um ruslasafnið:

Þessi lá sofandi undir skugganum á tré á umferðareyju:

Þessi hafði búið sér til fleti á stoppistöð:

Rauðu tangóskórnir og Milonga

2011-02-05T02:56:00.007Z

Mér var sent blogg sem fjallaði um að á löngum ferðalögum er erfitt að sanka að sér minnigabrotum í materíalísku formi til að taka með sér heim. Farangurinn er af skornum skammti og fyrir hvern hlut sem bætist við þarf einhver annar að fara.

Það er eins hér með mig. Ég tók með mér fáa hluti og hluti sem ég mun koma til með að nota út allt ferðalagið. Vonandi geta hent þeim eftir það. Ég mun ekki geta tekið nein fatainnkaup því ég a) hef ekki pláss fyrir það og b) ef ég kaupi mér eitthvað eins og föt mun ég lítið getað notað þau heima. Þannig að ég mun ekki koma heim fullhlaðin gjöfum handa vinum og ættingjum, því á endanum hef ég 20 kíló og mér skilst að það kosti formúgu að senda hluti heim í kassa.

En,maður verður að koma með einhverja minningagripi með sér heim. Hér fyrir neðan er minn. Tangóskór sem ég fékk sérhannaða fyrir mig því tangókennarinn hannar og selur eigin línu af tangó (raun spari) skóm. Fékk að velja útlitið, hælinn og lét breyta þeim í lokaða skó í stað opinna.Og þegar rauðu fiskroðstangóskórnir mínir loksins komu og smellpössuðu upp á millimeter, þá var ég komin með minningu til að taka með mér heim:

Hér er svo linkur á skóna hennar Helenar ... veit að einhverjir af casual skónum fást í Kraum:

http://www.facebook.com/pages/La-Vikinga-Shoes/39513879494

Þessir voru ekki komnir um daginn þegar ég fór á mína fyrstu Milongu. Ég hafði enga löngun til að reyna að nota þessi örfáu spor sem ég kunni og var áhugasömust um að sjá hvernig Milonga gengur fyrir sig. Í þetta sinn var þetta einnig afmæli danskennara, þannig að það voru þarna einhver nöfn í geiranum virtist vera. Engin einföld spor í gangi, allir í sýningargír.

Og það var yndislegt að sitja og fylgjast með hvernig pörin liðu um salinn... og ef maður hlustaði vel heyrðist skrjáfið þegar skórnir struku gólfið yfir tónlistina.

Ég verð samt að segja að eftir að hafa fylgst með dönsurunum og þá sérstaklega eldri dömunum, tók ég eftir að þær voru óeðlilega strekktar í framan og allar með fylltar varir. Einstaka hárlína var komin afar langt upp. Mér finnst þetta svo scary look að ég vona að konur fari að taka sönsum og líta aðeins náttúrulegri út því hliðarsvipurinn sem þær fá er eins og neanderdalsmaður sem getur ekki lokað munninum.

Eldumst með reisn.

Fyrsti hlaupatúrinn

2011-02-01T01:57:00.002Z

Fyrsti hlaupatúrinn búinn í nýrri borg. Ég er að gæla við þá hugmynd að gera þá ekki fleiri, en það kallast víst að gefast upp of snemma. Gef þessu tvö skipti í viðbót.

Þetta virðist ekki vera góð borg til hlaupa og sérstaklega ekki svæðið sem ég bý á. Það eru til hlaupasvæði, mjög stórir garðar nær ánni (Palermoskógar), en það meikar ekkert sens að taka neðanjarðarlestina niðureftir, labba síðan nokkurn spotta til að byrja svo að hlaupa. Það gæti orðið sparitúr um helgar, en hlaup fyrir mér eiga að hefjast þegar maður labbar út um hurðina.

Svo að ég labbaði út um hurðina klukkan átta í kvöld og röltií spandexinu með mannþrönginni upp að næstu ljósum, skokkaði svo niður Belgrano og þurfti að stoppa á rauðu eftir cirka hverja götublokk, líklegast á 300 metra fresti. Þurfti að passa mig á holunum og reyna að sirka út lausu götuhellurnar sem frussa upp vatni þegar maður er svo óheppinn að stíga á þær.

Þegar ég var komin niður á breiðustu götu heims bættist mengunin við 30 stiga hitann. Hljóp upp Avenido de Mayo að Congreso þar sem allir hinir hlaupararnir í hverfinu hlaupa hring eftir hring í kringum minnismerki. Þar þakkaði ég fyrir að porteñoar eru ekki töff hlauparar því ég var orðin hálf lúin. Þeir eru ekki í smart göllum með GPS græjur og vatnsbelti eða sólgleraugu eða tásluskó. Svo skokka þeir smá og labba, en enginn virðist vera að taka þetta alvarlega, ná ákveðnum kílómetrafjölda eða hraða.

Ég náði sem sagt fimm lásí kílómetrum og fékk í hnéð í fyrsta sinn á ævinni... spurning um að fara frekar að æfa tangó?

Dagleg rútína á Entre Ríos

2011-01-28T20:49:00.002Z

Sit á dansgólfinu inní stofu og multitaska; teygi skankana og skrifa blogg. Úr græjunum berst einstaklega hrjúf karlmannsrödd sem syngur ástarsöngva ... býst ég við. Það sem ég skil er: augu þín, tár, grátur, þegar leiðir skiljast, Buenos Aires, ¿Hver? ...

Úti er sól og hiti, en það er rakinn sem er að drepa okkur hérna á Entre Ríos. Og út af rakanum þá eru skordýrin farin að flýja inn. Svosum ekkert til að tala um ... hef lítið séð og vona að ég sjái sem minnst. Þetta bítur mig nótt sem dag án þess að ég sjái nokkurn skapaðan hlut.

Við höfum verið þrjú í heimili síðastliðinn mánuðinn. Það er Helen - tangókennarinn, Javier - danspartnerinn og stóri bróðir þótt hann nái mér upp að öxlum ... og svo ég. Í gær kom svo sá fjórði heim úr sumarfríi í Brasílíu og ég verð að viðurkenna að ég man ekki hvað hann heitir. En hann er yndislegur,um fimmtugt, alt muglig maður að atvinnu og talar á réttu tempói fyrir mig. Um mánaðarmótin bætist svo í hópin írsk kona sem er í svipuðum pælingum og ég, í smá fríi frá hversdagsrútínunni.

Þetta er yndislegt heimili og nóg að gerast. Hér er skóbúð í anddyrinu, tangókennsla í danssalnum og stanslaus umgangur af tangófólki og vinum Helenar og Javiers. Hér sitja allir mikið í eldhúsinu og kjafta, drekka Mate, horfa á Javier elda kartöflu gnocchi og hlusta á tónlist... svona tilfinningaþrungna eins og ég er að hlusta á núna í bland við Lisu Ekdahl ... því Helen bjó lengi vel í Svíþjóð...

Venjulegur dagur hjá mér er yfirleitt þannig að ég dröslast ótrúlega þvöl og kökudeigsleg eftir raka nótt fram í eldhús um átta og gef mér tíma til að vakna og kjafta ef einhver er kominn á fætur. Það er ekki gefið þar sem porteñoar (BA-búar) eru með allt aðra dagskrá en við yfir daginn, öllu snúið við ... nóg um það síðar. Svo rölti ég niður á Urugay í umferðinni og læri spænsku frá níu til eitt hjá jafnöldru minni sem heitir Fernanda. Hún er mikill feministi og pólitískt þenkjandi, gjörsamlega á móti Frú Kirchner og litlum umbótum í félagsmálum og fær um það miklar munnræpur ef ýtt er á réttan takka.Það er mikið til henni að þakka að skilningur jókst um 50% á einni viku. Eftir skóla rölti ég svo um bæinn og skoða og mingla við heimilisfólkð eða hana Birtu, íslensk stelpa á sama aldri sem flutti hingað út um áramótin og er í sama pakka og ég.

... eða ég geri bara ekki neitt eins og núna. Afrek dagsins eru að ég fékk 98/100 á spænskuprófinu, labbaði niður breiðgötu 9. Júlís peningalaus og vatnslaus og vonaði að ég hefði svitnað nokkrum kílóum af vatni. Vigtaði mig og sá að allt dulce de leche-ið og Havana frappúchinóarnir eru ekki að grenna mig.Svo að ég ákvað að klára alfajor kökurnar með DDL, flatmaga dáldið og leggja drög að því að missa svona eins og 2-3 kíló ... en ákvað að skrifa smáatriða blogg fyrst ...

Hér fyrir neðan er Javier að búa til kartöflugnocchi:

Klístur

2011-01-26T00:07:00.005Z

Hitinn komst upp í 41 stig í dag.

Ég er sveitt og klístruð og ógeðsleg með flatt hár og ósamræmdar sólarrendur. Ég er með fjólublátt bit á miðfingri og klæjar í það, fjólublátt bit á bakinu, 4+ bit sem eru að gróa og 3 bit á vinstri fæti af spánýrri tegund; stórar vatnsfylltar blöðrur. Ég er með fituna og ljótuna og til að toppa þetta allt saman þá skeit á mig dúfa í dag!

Ég var í sakleysi mínu að labba heim úr skólanum framhjá röð af kaffihúsum þegar það gossaði yfir mig brúnleitt vatn öðru megin og ég horfði bara upp og sagði „¡Qué!“ og sneri mér í hringi rosa ringluð. Hélt að einhver hefði tekið íslendinginn á þetta og ælt út um glugga eða að þetta væri skítugt loftræstingarvatn. Þegar ég var búin að snúa mér í nokkrum sinnum og reyna að finna skýringu miskunuðu einhverjir empanada sölumenn (fylltar bökur) sig yfir mig og buðu mér að nota baðherbergið. Þegar ég kom heim og var búin að skrúbba mig hátt og lágt fattaði ég að einu hreinu fötin sem ég átti voru nike ministuttbuxur, gegnsær toppur og kjóll.

Til að toppa þetta allt gekk loksins myndarlegur, hávaxinn karlmaður hingað inn í eldhús rétt áðan, nemandi tangókennarans. Ég gaf Javier, danspartner tangókennarans og meðleigjandi, habahaba-bendingu og hann hristi hausinn tilbaka. Gay.

Til að lýsa þessu í bakkelsi og eftirréttum. Ef allt væri í lagi liði mér svona:

En mér líður einhvernveginn svona:

Gullhamrar

2011-01-21T01:13:00.001Z

Eins og allir vita fara suðrænir karlmenn mjög frjálslega með gullhamra og bera lof á allt kvenkyns sem verður á vegi þeirra. Ég viðurkenni að ég fíla þetta í fyrsta skipti á ævinni.

Þegar ég var sautján ára og fór í bekkjarferð til Rómar þá gengu heilu torfurnar af ítölskum strákum á eftir manni öskrandi „bionde,bionde“. Það var sandspólað á ströndinni á litlum vespum, togað í hárið á manni þegar færi gafst og meira að segja klipið í nefið á mér einu sinni á spænsku tröppunum. Ég var ung og vitlaus þá og gerði mér ekki grein fyrir því að þessi athygli myndi ekki endast að eilífu. En aðallega fannst mér þetta dónaleg framkoma þannig að ég var með miðfingurinn á lofti næstum alla ítalíuferðina. Þá fyrst urðu ítalskir karlmenn dónalegir.

Mörgum árum seinna á Íslandi var staðan orðin sú að einu mennirnir sem sögðu að ég væri falleg og fönguleg voru pabbi minn, giftir menn og rónar. Fyrir utan þetta tríó þá man ég eftir einum öðrum. Sorlegt?

Hérna fæ ég gullhamra allan daginn og það er ekki uppáþrengjandi eins og á Ítalíu forðum. Ég er einfaldlega á gangi niðurgötuna. Karlmaður stendur og er að selja blöð. Ég labba framhjá, hann lítur upp og segir „qué linda“ og heldur svo áfram við iðju sína. Bíður ekki eftir viðbrögðum . Ég stend og bíð eftir ljósunum og leigubílstjóri kallar út um gluggann „hermosa“ þegar hann keyrir framhjá og einbeitir sér svo aftur að götunni eins og hann hafi aldrei séð mig. Áfram labba ég einhver muldrar „divina“ og strunsar framhjá.

Og bensínmælirinn sem var farinn að blikka gulu ljósi tikkar upp á við með hverjum deginum sem líður.

Dulce de leche dagur

2011-01-19T18:32:00.006Z

Ég labbaði í skólan í dag í helli-helli-dembu með regnhlíf og fannst það ótrúlega rómantískt og heimsborgaralegt á sama tíma. Svo gerði meiri dembu og ennþá meiri dembu og smá vind, þannig að það eina sem blotnaði ekki var hárið á mér, sem var þegar blautt eftir sturtuna. Svo komu þrumur og eldingar og það fossaði meðfram öllum gangstéttum og allir stóðu undir búðarskyggnum nema við regnhlífarfólkið. Opnu skórnir mínir breyttust í sundlaugar og ég skautaði fram og tilbaka. Ég hafði engar áhyggur af því að detta, meiri áhyggjur af því að ég myndi stíga ofan í eina af þessum holum sem eru út um allt í gangstéttunum og að þar væri hundaskítur í bland við rigningarvatnið. Hér er mikið af hundaskít á gangstéttunum, meira í sumum hverfum en öðrum. Það gerðist ekki í þetta sinn sem betur fer ...

Við erum níu saman í morguntímum í skóla niðrá Urugay götu, í cirka korters fjarlægð frá mér. Þetta er allt fólk á mínum aldri ótrúlegt nokk og allir mjög fínir. Hér koma svo nokkrar skemmtilegar staðreyndir:

7 af 9 sögðu upp vinnunni á síðasta ári!
5 af 9 ætla sér að taka rúmt ársleyfi og ferðast annaðhvort um Suður Ameríku eða heiminn bara.
2 af 9 ætla sér að síðan að skipta algjörlega um atvinnugrein.
5 af 9 eru grænmetisætur ... sem er bilun í Buenos Aires ...

Við erum sem sagt öll um þrítugt í einhverskonar existensíalískum pælingum ...

Boris er 33 ára tölvunarfræðingur frá Króatíu sem hefur unnið í mörg ár í sölu- og markaðsráðgjöf í Vín fyrir Nokia. Hann ætlar að ferðast um Suður Ameríku. Hann elskar heiminn. Aðalsetningin hans er „Hjúróp, hjits só bóríng“.

Clair er þrítugur breskur læknir . Hún er búin að fá nóg af því að vera læknir og ætlar að svissa yfir í viðskiptagreinar. Afhverju? Henni finnst sjúklingar væla of mikið! Og nei, hún er ekki kaldrifjuð tík. Hún sagði mér að það hefði komið sér á óvart allt fólkið sem lifir fyrir það að fara til læknis og reyna að finna eitthvað að sér til að kvarta yfir. Og henni fannst allt of mikill tími lækna fara í það og það gerði hana þunglynda. Hún ætlar að ferðast um Argentínu og fara svo til Asíu. Því miður því miður því miður þá get ég ekki sleppt að segja frá því að hún er með skegg! Ofvöxt í andlitshárum, já. (Afhverju þurfa breskar konur alltaf að falla inní þessa stereótýpuímynd. Afhverju? )

Derrick frá Kanada hætti í vinnunni og ætlar að ferðast um og sjá svo til.

Edna hætti í vinnunni sinni og fylgdi kærastanum sínum hingað (Joel). Þau ætla að vera hér um óákveðin tíma og hann mun mála listaverk á veggi utandyra. Hingað til hefur hann ekki málað neitt því það byrjar alltaf að rigna þegar hann kemur á staðinn.

Það voru svo allir hundblautir í skólanum og útaf rakanum þornaði ekki þráður á þessum fjóru tímum. Eftir tíma rölti ég um í rigningunni sem var orðin rólegri og stoppaði við í bakaríi. Tók mér skál,labbaði um og tíndi ofan í hana. Þvílíkt bakkelsisfrelsi! Ég keypti mér tvær smjördeigssúkkulaðibollur með dulce de leche, stolti S-Ameríkubúa. Þetta er eins og karamella, en bara miklu miklu mýkri og rjómaðri.Þetta er svolítið eins og borða himnaríkiJ

Kjöt og Sykur

2011-01-18T01:08:00.004Z

Ég vissi áður en ég fór að Argentína væri mikil kjötþjóð. Ég hef búið með kjötþjóðum áður (Austurríki og Þýskalandi) og bjóst við að þetta yrði eitthvað svipað.

Sjálf er ég ekkert brjáluð kjötmanneskja, þ.e.a.s. sem aðalmáltíð á diskinn minn. Ég er reyndar með skinku- og pylsublæti en það er aðeins öðruvísi og ég hef þurft að draga úr því síðustu árin. En þegar ég kem til nýs lands þá legg ég mig fram við að kynnast þeirri menningu sem ríkir í unnum kjötvörum. Þannig finnst mér ég sjá pínu lítið inn í hjarta þjóðarinnar. Í Þýskalandi borðaði ég mína Frakfurtera og Bratwursta og í Bretlandi tókst mér að fá æði fyrir pork pies úr Sainsbury‘s. Ég meikaði reyndar ekki beef jerky í Bandaríkjunnum og finnst það bara rugl. Austurríki stendur ennþá uppúr fyrir það eitt að búa til sérskinku úr skinku OG osti!

Argentína er hinsvegar ekkert venjuleg kjötþjóð. Ég er búin að fara allavegana þrisvar í súpermarkaðinn að kaupa inn nauðsynjr. Í hvert einasta skipti lendi ég í því að þegar ég er búin að raða mjög pent mínu brauði og ávöxtum og grænmeti á færibandið, þá er alltaf einhver lítil amma á eftir mér sem byrjar að stafla troðfullum frauðplastsdúnkunum af kjötvörum á bandið. Og það stoppar venjulega ekki fyrr en það er kominn einhver meter af hakki og lærum og lundum og steikum og frampörtum og innyflum á bandið og augun í mér eru orðin eins og undirskálar og ég er farin að hálf skammast mín fyrir þessa einu skitnu skinku sem ég fann í unnu kjötvörunum.

Þessi eina skitna skinka var reyndar frekar góð og ég hef aldrei fengið svoleiðis áður. Einskonar skinkukryddrúlla með harðsoðnu eggi í miðjunni.

Ekki nóg með það að þá borða þeir innyflin. Ég sá heila í kjötborðinu á einum stórmarkaðnum! Fór út að borða í gær með íslendingum í borginni og á matseðlinum var rétturinn „Kjöt og innyfli“. Ég spurði ekki nánar út í þetta.

En þeir eru ekki bara kjötþjóð, þeir eru mjög mikil sykurþjóð líka. Ég þurfti til dæmis að gera dauðaleit að instantkaffi án sykurs. Fékk uppáhellingu í skólanum í dag og frussaði næstum yfir samnemanda þegar ég fann sirka fimm sykurmola sem ég setti ekki í bollann.

En á móti kemur að þeir eru með ótrúlega gott bakkelsi og glæsilegt! Hættulegt. Ég stend mínútunum saman fyrir framan kruðerírekkann og reyni að velja það fallegasta...

En, það var íslendingahittingur í gær hjá óformlega íslendingafélaginu í Buenos Aires.Það samanstendur af cirka fimm manns með fasta búsetu og svo 3-4 tímabundnum. Þar er ég talin með. Það var verið að kveðja einn og því var farið á nautakjötsstað í Palermo. Þar fékk ég mér hálfa bife de lomo og rauðvínsglas með og get því strikað það út af todo listanum. Þessi mynd var tekin af því tilefni:

Ef ég ætti að lýsa þessari borg ...

2011-01-16T16:51:00.000Z

... þá myndi ég segja New York. New York fleytifull af ítölum. Það er líka nokkuð um evrópskt litarraft í bland þannig að ég er engan vegin hvítust. Takið mig alvarlega! Búin að ganga fram á svo kríthvítar hræður hérna að maður mætti halda að sumum væru engar litafrumur gefnar. Ég fékk þó mínar fjórar. Og svo hef ég bara ekki séð einn svartan mann! Verð að minnast á það því að það er (A) frekar óvenjulegt miðað við svona stóra borg en aðallega (B) vegna þess að ég veit að það mun gleðja nokkra ónefnda ættingja ...þeir taka það til sín sem það eiga...

Borgin er skipulögð svipað og NY, eins og rúðustrikað blað. Byggingarnar eru háar, það er mikil umferð, allt troðfullt af leigubílum og ef maður labbar alla leiðina niðureftir þá endar maður við sjóinn. Og svo er það þessi vindur eins og í NY, hann er hér en miklu hlýrri.

Það sem er öðruvísi við borgina er að hún er stútfull af svölum. Það er ekkert verið að spara þær fyrir suðurhliðina neitt. Og útaf hitanum að þá er allt pakkfullt af loftræstingum sem þurfa að vera í gangi allan daginn. Fyrst skildi ég ekkert hvernig það gat rignt á mig úr heiðskýrum himni, en þá var það bara affallsvatn úr loftræstingunum. Fékk alveg þrjár gusur beint í augað bara í gær.

Annars er ég búin að ganga sleitulaust alla daga síðan ég kom. Það er svo mikið að sjá! Eftir fyrsta daginn var ég komin með risa blöðru undir vinstri fæti, svo ég sprengdi hana og gekk bara á gati. Sem var allt í lagi nema þegar ég stoppaði, þá fann ég sársaukann og átti erfitt að komast í gang aftur.Þannig að ég stoppaði bara sem minnst og hvíldi fótinn á kvöldin. Svo reif ég sama fót á grein svo fossblæddi og bætti svo við nokkrum táblöðrum. En nú er ég komin með blöðru undir blöðru og opið sár, þannig að ég þýt ekkert um stræti Buenos Aires í dag. Það er líka 30 stiga hiti og ég ætla að hætta mér upp á þak og reyna að þjálfa þessar fjórar íslensku litafrumur sem mér voru þó gefnar.

Roberto ...

2011-01-14T01:32:00.003Z

Roberto tók á móti mér á flugvellinum. Hann var alveg eins og ég bjóst við. Mínus yfirvaraskeggið. Dökkhærður, rostungslegur, með grátt í vöngum og klæddur í svarta skyrtu, svartar buxur og svarhvítköflótta tangóskó. Við féllumst í faðma og kysstumst eins og örlögin hefðu leitt okkur saman á ný eftir áratuga aðskilnað og löbbuðum svo út í hitann. Hann viðurkenndi að hann væri ekki skynsamlega klæddur miðaða við veður en ég benti honum á rússkinskuldaskóna sem báru mig í gegnum snjó og slabb í Köben ... og hann hló. Ég afklæddi mig svo á bílastæðinu því annars hefði ég ofhitnað og dáið med det samme.

Leigubíllinn var fyrsta ævintýrið. Þetta var lítill rauður fólksbíll frá cirka 1980. Svo lítill að taskan mín komst ekki fyrir í skottinu, en ég kveikti ekki á perunni. Roberto spurði herramannslega hvort mætti bjóða mér að sitja fram í eða aftur í og ég svaraði að vegna örlítillar autobahnhræðlsu væri ég best geymd í aftursætinu. Þannig kom það til að ég sat á fimm akreina hraðbraut, aftur í, án öryggisbeltis, taldi sígrettuskransför í loftklæðningunni og allar gúmmíræmurnar sem höfðu flagnað frá gluggunum í áranna rás og löfðu nú niður hurðarnar. Á meðan sat taskan mín í góðu yfirlæti í framsætinu,ekki í öryggisbelti, með rúðuna skrúfaða niður, ferska goluna framan í sig og hægri olnbogann á Roberto á öxlinni.

Við töluðum saman á bjagaðir ensku og plástraðri spænsku um sundlaugar og Maradona. „He‘s a good footballplayer ... but as un hombre, he‘s crazy in the head!!!“. Himininn var heiður, glampandi sólskin, öll þessi tré sem ég þekki ekki græn græn græn og allar sundlaugar meðfram hraðbrautinni pakkaðar af börnum. Á akreinunum við hliðina voru allar kynslóðir af bílum, allt frá splunkunýjum niður í minn aldur, og alls konar samsettir flutningabílar. Róberto tók svo af mér loforð um að læra tangó meðan ég væri í Buenos Aires. Við féllumst aftur í faðmlög og kossa við húsdyrnar hjá Tangókennaranum og ég sór ég myndi hringja í hann ef ég einhverntíman þyrfti far.

Vika í brottför

2006-08-06T01:17:00.000Z

Það er alveg rosalega erfitt að vera vinsæll og ómissandi! Ég stend núna í stappi við að kveðja alla vini og vinkonur og pakka áður en ég fer sem og að gera allt sem ég átti að gera í Boston en gerði ekki... eins og að borða stóran rauðan humar og fara í Top of the Hub!

Það er ekkert grín að mæta í vinnuna í átta tíma, hendast í ræktina í tvo, fara út að borða... taka nokkra kveðjudrykki og trúnósamtöl og hendast svo heim og pakka og svo sofa. Ég er fyrir vikið orðin vansvefta sem aftur gerir mig frekar út á þaki í vinnunni sem og tuskulega út lítandi... alveg þangað til ég kem hress og til í tuskið úr ræktinni. Ég viðurkenni þó að þetta er gaman en ég er alveg til í jóga, hugleiðslu og detox þegar ég kem heim til Íslands:)

Ég nenni ekki neinu í kvöld og er með magapínu. Við Kristín, Steini og Hreinsi ætluðum til Martha's Vineyard í dag. Við lentum svo í 5 mílna umferðarteppu rétt hjá Sagamore brúnni. Þegar hún losnaði þá keyrðum við í 5 mínútur og lentum í umferðarteppu hjá næstu brú. Svo að við snerum til baka og lentum í annarri umferðarteppu. Þegar við komum til Wood's Hole þaðan sem ferjan átti að fara var okkur sagt að við ættum að leggja bílnum í um 7 kílómetra fjarlægð á þar til gerðu bílastæði, taka svo rútuna og kaupa miða í bátinn. Á þessum tímapunkti voru allir nema ég orðnir virkilega pirraðir. Flestir voru þunnir og svangir. Ég var voða Pollýanna sem aftur þýddi að ég fór ábyggilega ógurlega í taugarnar á restinni af bílnum.

Við fórum að borða og ákváðum því að keyra bara um Cape Cod og fara til Hyannis Port. Við villtumst... kortinu að kenna. Stoppuðum stutt á einum stað og ákváðum að gefast bara upp og fara til Boston. Það sem átti að verða 2 tíma keyrsla endaði í 9 tíma keyrslu fyrir grey Stínu.

Og núna sit ég hér í þvílíku drasli. Ég er búin að pakka meirihluta eigna minna... og það er ekki mikið. Hef farið í þetta með skipulagt kaos í huga. Í kvöld ætti ég að pakka 'toiletteries' ... þ.e. öllum hálf kláruðum naglalökkum, bodysprayum, baðsöltum, ilmvötnum etc, sem ég gæti hent en tími ekki. Svo kíki ég kannski á Stínu, Steina og Hreinsa. Eða sef í 21 tíma til að safna svefnforða fyrir næstu viku.

Það er 1 vika í brottför gott fólk. Ekki alveg að fatta það auðvitað.

38°

2006-07-19T03:19:00.000Z

Karen sem vinnur með mér sagði að vegna stöðu himintunglanna að þá yrði mikil hætta á tæknilegum bilunum og fleira erfiði út þetta tunglstöðuhimintungla skeið... eða hvað þetta nú heitir.

Allt bendir til þess að þetta skeið sé ekki liðið, því ég næ ekki signali á símanum mínum, er með lágt signal á tölvunni og þvotturinn minn þornaði ekki á heilum klukkutíma. Ofan á það er gangurinn allur bleikur eftir mig. Í raun eftir Alyssu en teknískt séð eftir mig.

Litli freðhausinn ákvað að þvo þvott í kvöld (freðin) á hæðinni minni því ekkert var laust hjá henni. Hún las ekki á þvottamiðana og setti tvö teppi í þvott sem betra hefði verið að handþvo. Annað bleikt of fluffy og hitt brúnt úr pjúra gerviefni. Og hún þurrkaði á hot. Bleika teppið dreifði sér í litlum hnoðrum út um þvottaherbergisgólfið á meðan hitt hreinlega leystist upp.

Þar sem stóð og bölvaði sökudólgnum fyrir að gera eina þvottavél og einn þurrkara óvirkan þá birtist þessi elska með freðubros á vör, hló mikið og sagði að allir myndu halda að þetta væri mér að kenna og hristi svo brúna teppið þannig að þvottaherbergið varð eins og eftir sandstorm og nefið á mér fylltist af nyloni. Og já þar sem ég þarf að labba ganginn en ekki taka lyftuna er bleik slóð næstum upp að dyrum hjá mér. Ég tek ekki til eftir hana.

Annars er allt gott í fréttum. Er að ganga frá flutningunum og farmiðanum heim. Býst við að koma til landsins um miðjan Ágúst og mun lifa í foreldrafaðmi þar til ég fæ íbúðina mín og næst þar á eftir búslóðina afhenta í byrjun september. Ekki biðja mig um að kaupa fleiri iPodda, komin með slæma samvisku af að hafa ferjað inn svona marga fyrir vini og ættingja... og nú þarf ég að kaupa mér nýjann því mínum var stolið. Bévítans ruslaralíður.

Og já, það er hitabylgja... 38° hámarki náð í dag. Sem fyrr lekur af mér svitinn á leið til vinnu. Kristín svitnar líka á evrivörinni þannig að ég er ekki eini perrinn í bænum.

Sumar og Sól

2006-07-02T22:30:00.000Z

Þá er loksins komið sumar og sól. Síðustu vikurnar hafa verið mollheitar og svitalekandi en engin sól, bara þrumur eldingar og rigning eða alskýjað. Ég held því fram að Íslendingar séu með færri svitaholur en aðrir og það sé ástæðan fyrir því að ég þarf að pakka niður nokkrum tissjúum áður en ég held til vinnu. Á flestum ljósum þurrka ég svo svitann af enninu og við erum ekki að tala um nokkrar litlar sætar perlur, meira eins og fljót. Um daginn vaknaði ég eftir heila nótt án loftkælingar, gekk inn á bað, leit í spegil og öskraði þegar ég sá að ég hafði svitnað á evrivörinni! Það eru bara fimmtugir kallar með krónískt svitavandamál og konur á tíðarhvörfum sem svitna á evrivörinni.

En nú er sólin farin að fylgja með hitanum og ég er búin að setja mér það takmark að ná smá lit áður en ég flyt heim. Á laugardaginn fórum við Amber útí almenningsgarðinn hinu megin við götuna og sóluðum okkur í tvo tíma með hundinum hennar Muhky. Alyssa og litla hundsgerpið hennar, Midi, komu svo í heimsókn á teppið okkar, sem og nokkrir aðrir hundaeigendur og nokkrir pervertar eins og alltaf. Garðurinn er þekktur fyrir að vera einskonar "hook up" staður fyrir samkynhneigða sem er gott og blessað nema að útfrá því hanga nokkrir perrar og karlhórur í kringum hann.

Í dag fór ég svo með Liz, Steina og Miriam á strönd norður af Boston sem heitir Plum Island. Þegar við lögðumst niður á ströndina til að stikna byrjaði að rigna. Við lágum vongóð áfram þangað til við vorum orðin blaut inn að beini og vonlítil um að sólin myndi láta sjá sig aftur. Fórum og fengum okkur franskar og meðan á því stóð stytti upp og sólin lét sjá sig að nýju. Við lágum svo í rúma 4 tíma í sólbaði, spjölluðum og lásum og hentum okkur útí ískalt atlantshafið þegar hitinn varð of mikill. Vatnið var alltof kalt og mér tókst að láta eina ölduna skella mér kylliflatri á sandbotninn þar sem ég skrapaði mig... mjög aulalegt allt saman en gaman:)

Á morgun eru flest allir á skrifstofunni í fríi. Þjóðhátíðardagurinn þeirra er á þriðjudaginn þannig að flest allir taka mánudaginn frí og búa til 4 daga helgi. Þannig að það ætti að vera rólegt í vinnunni á morgun. Kristín kemur svo til landsins í kvöld for good og eignast ég þá nýjann nágranna í þennan eina og hálfa mánuð sem ég á eftir. Þar sem ég náði í lyklana að íbúðinni hennar mátti ég óska mér og ég óskaði mér tópasfleyg og að hún smyglaði inn einni roastbeef og remúlaði samloku... namm.

þegar ég kem heim ætla ég að borða eftirfarandi í réttri röð eins fljótt og ég get.

1. Roastbeef samloku
2. Eina með öllu
3. Hvurslags fisk

Laugardagsdemba

2006-06-03T16:28:00.000Z

Ég elska vínrauða sófann minn. Hann smellur svo vel saman við mig að það mætti halda að hann hafi verið framleiddur bara handa mér. Ólíkt karlmönnum, enda heldur pabbi því fram að það hafi ekki verið framleiddur einn slíkur pour moi. Ég held að vandamálið sé frekar að það hafi verið framleiddir of margir og þar sem þau hafi getið mig í vogarmerkinu þá eigi ég erfitt með að taka ákvörðun.

Það er mígandi rigning úti og verður alla helgina. Íbúðin mín er öll í drasli og hvítu sumarbuxurnar mínar eru útataðar barbeque blettum. Var að klára risastóran (small) barbeque kjúklinga sub. Held að barbeque æðið mitt sé að renna sitt skeið, átti erfitt með síðustu bitana. Og þetta var ein af ástæðunum fyrir því af hverju maður á ekki að kaupa hvítar buxur.

Í gær fluttum við skrifstofuna frá Newburystreet niður á St. James. Fyrir mig þýðir þetta 10 mínútna lengra labb í vinnuna og nú mun ég sitja frammi með öllum hinum en ekki í öðru aðskildu herbergi, hefur sína kosti og galla. Minni friður sem leiðir af sér minni framleiðni.... en hei, ég er að hætta og á þennan hátt get ég notið vinnufélaga minna mun betur. Og þar sem það þurfti að aftengja allar tölvur fyrir tólf að hádegi á flutningsdeginum fengum við frí það sem eftir lifði dags:)

Ég var að fatta að ég er að flytja heim eftir 2 og hálfan mánuð um það bil!!! Manni finnst þetta allt svo langt í burtu, en það er ansi stutt í þetta:) Ég er orðin soldið spennt og farin að hanga mikið á ikea.is:) Er búin að fá útlandasprautu sem mun duga mér í dáldinn tíma áður en ég ríf mig upp aftur og flyt af landi brott.

Og hvað á maður að gera af sér í dag? Ég held ég fari í búðarrölt og svo í ræktina, púli dáldið og leggist svo í heita pottinn. Svo er það partý hjá sænska Eric, sem er kærasti Rebekku. Hann eyðir hálftíma í að greiða á sér hárið og gel-bera. Sem er fyndið því greiðslan hans er Adolf Hitler hairdo. Held hann fatti það ekki!

Ég kem bráðum heim for good:)

2006-05-29T23:14:00.000Z

Já já, það er langt síðan ég bloggaði og það er mikið búið að gerast síðasta mánuðinn. Það markverðasta og í réttri röð er þetta:

1. Ég fékk vinnu heima á Íslandi
2. Ég sagði upp vinnunni minni hér
3. Ég mun eyða sumrinu í sólinni í Boston
4. Mun flytja heim upp úr miðjum Ágúst
5. Mun flytja inní íbúðina mína sem ég hef átt í tvö ár en aldrei búið í í September:)

Ég sagði að þetta ár yrði jafn viðburðarríkt og það síðasta var það ekki?

HAHAHA ... mikið elska ég þessa byggingu sem ég bý í, gæsluliðið í henni og einna mest íbúana. Nágranni minn, gyðingastelpan ungfrú Adler hefur verið í föstu sambandi síðustu 5 árin með gyðingastrák sem svo flutti til Californiu fyrir ári síðan til að vinna við comic writing hjá MAD ... áður en hann flutti heyrði ég hann reyna að sannfæra Adler um að hætta ekki með sér í gegnum eldhúsvegginn og svo yfir árið heyri ég reglulega í þeim þegar að hann kemur í bæinn. Svo fyrir viku síðan byrjuðu ný samfarahljóð, hærri og dramatískari en áður, líkt of heyra má frá pari sem er að hefja sína samfarasögu... eða leikurum í þýskri klámmynd.

Svo kem ég niðrí búð í kvöld og þar stendur Adler á tjatti við búðarstrákinn, sem er þvílíkt 7 ára písl. Ég spyr hana frétta og hún segir mér að hún sé að flytja til Californiu eftir tvo daga og sé að fara yfir um á stressi. Svo ég spyr hvort kærastinn sé kominn til að hjálpa henni, hafi séð aftan á þau á ganginum um daginn. Þá bendir hún á greyið búðarstrákinn og leiðréttir að ég hafi ekki séð kærastann heldur hann. Hún og kærastinn séu í pásu en ætli samt að láta reyna á þetta í Californiu!!! Svo að síðustu vikuna er ég búin að vera að hlusta á litla hrífuskaftið sem selur mér klósettpappír, tannkrem og twinkies taka í litla manic deppressíva söngfuglinn og wannabe leikritaahöfundinn Adler. Hættan við þessa vitneskju er sú að ég á ábyggilega eftir að bresta í hláturroku næst þegar þau gera það... sem verður líklegast eftir allar hans vaktir næstu tvo dagana, þangað til hún flytur suður og pásan við kærastann er búin. Go Adler:)

Þetta er búin að vera löng helgi, frí í dag út af Memorial day. Svo að ég og Kristín, sem er nýflutt í bæinn og er einmitt vinkona Auðar, dóttur Ástu sem mamma vann með (það er alltaf tenging)ákváðum að fara í road trip. Lögðum af stað á laugardaginn til Provincetown, sem ég hef bloggað um áður og er einn af mínum uppáhaldsstöðum.

Við fundum okkur mótel settumst við sundlaugarbarinn og nutum eftirmiðdagssólarinnar með væmna kokteila í hönd, allir hinir gestirnir voru stutthærðar stelpur. Svo röltum við niðrí bæ og ég sagði orðið 'trukkalessa' svona 40 sinnum á leiðinni. Við fundum svo veitingastað sem hafði allt sem Kristín vildi, sól, strönd, verönd og bjór. Veitingastúlkan var vinaleg og hjálpaði okkur að finna dragshow við hæfi og sagði okkur að þessi helgi væri 'Baby Dykes' helgi í Provincetown. Nó sjitting. Það er aðeins meira scary að sjá tvítugar trukkalessur með lipstick kærustunum sínum en bara gömlu góðu trukkalessurnar. Afhverju afhverju afhverju taka þær upp sömu broddgaltarhárgreiðsluna og lumberjackskyrturnar???? Er ekki hægt að vera trukkalessa án trukkahárgreiðslunnar?

Allavegana, við drifum okkur á dragshowið og drukkum cosmópolitans úr plastglösum meðan við horfðum á Dollý, Celine, Blondie, Patsy Kline, Judy Garland, Michael Jackson og Cher taka nokkra gamla og góða slagara. Stemmningin var rífandi og á tímabili var Blondie farin að minna á súludansara, það var búið að stinga svo mörgum dollaraseðlum í haldarann á henni. Svo tókum við hjólaleigubíl heim og fengum að horfa á stinn rass og læri í 10 mínútur fyrir 10 dollara :)

Daginn eftir keyrðum við eftir Cape Cod og fundum okkur góða strönd til að brenna á og svo brunuðum við í bæinn.

Í dag var ég svo skítblönk. Á ekki grænan aur með gati, svo að ég ákvað að skemmta sjálfri mér og æfa mig á línuskautum. Vegurinn og ég náðum ekki betur en svo að ég datt kylliflöt og held að úlnliðurinn hafi tognað. Ákvað að láta þetta gott heita í bili en neita að gefast upp. Skipti línuskautunum út fyrir handklæði, lagðist í sólbað í Fenway Park:)

Bossaskipti

2006-05-04T01:03:00.000Z

Það kviknaði í lögnum í holræsinu á Westland Av. um daginn þannig að öll lengjan handan við götuna varð rafmagnslaus. Fyrst var gatan lokuð af löggubílum og viðgerðarmönnum. Svo settu þeir upp vararafstöðvar hús og eftir það hefur allt verið krökt af viðgerðarmönnum og gröfuköllum og gaman. Vararafstöðin suðar mjööög hátt. Eins og að sofna með óþreytandi fiskiflugu. En fiskiflugur eru jú í eðli sínu mjög óþreytandi.

Nú er fyrsta vikan án Jón Árna að verða liðin. Hann flaug endanlega heim á föstudaginn. Við kvöddum hann á ýmsan hátt í heila viku. Við eyddum heilum laugardegi saman heima hjá nýja managernum mínum Kevin, spiluðum Softball, grilluðum og lékum svo 'scene it' sem er einskonar Trivial Pursuit bíónördanna. Kúl parturinn er sá að meiri hluti leiksins er leikinn á DVD. Á miðvikudaginn héldum við svo Pool mót á Gillian's, sem er í næstu götu við mig. Fyrirtækið borgaði drykkina og allir urðu veeel ölvaðir. Mín var skynsöm og fór heim áður en skotin byrjuðu. Og svo á föstudeginum mætti bróðurpartur vinnunnar í jakkafötum og Promkjólum. Meistari Jón Árni leit út eins og Björgúlfur í sínum.

Og nú er hann horfinn á braut frá Boston og haldinn á vit nýrra ævintýra heima í Reykjavík. Mín stærsta áhyggja er að húmorinn í vinnunni muni fara niður um nokkur þrep og allir munu verða of alvarlegir. Það er enginn lengur sem gengur um með poka af hnetum og spyr 'do you want to nibble on my nuts' lengur... :)

So is life!

Fór með Bonnie í kvöld og fékk mér eldrauðar táneglur og franskar neglur. Bjútífúl. Mun toppa þetta með því að hakka í mig Lean Cuisine réttinn minn sem var einmitt að verða tilbúinn og inniheldur einungis 250 kaloríur. Bjútífúl:)

Roadtrip með M&P

2006-04-24T00:15:00.000Z

Ég er rennandi blaut! Hefði betur sleppt því að þurrka á mér hárið í ræktinni því á leiðinni heim byrjaði að rigna. Létt í byrjun en stigmagnaðist þangað til hárið á mér var orðið gegnsósa og klesst við kúpuna og lítill lækur hafði myndast sem rann í stríðum straumi frá enni niður á nef þar sem það sprautaðist líkt og lítill foss niðrá hökun og þaðan ofan í hálsmál og alla leið niðrí brjóstarhaldarann.

En það er ekkert jafn kósí og að henda af sér blautum fötum, klæða sig í náttfötin og leggjast uppí þennan yndislega vínrauða sófa minn:)

Í þetta skipti hef ég frá slatta að segja þar sem hversdagslíf mitt í Boston var brotið upp með 8 daga heimsókn foreldranna. Ég tók mér tvo daga frí í vinnunni og við héldum saman í 4 daga roadtrip.

Við byrjuðum á því að taka stefnuna á Niagara Falls, sem er 8 klukkutíma keyrsla frá Boston. Á leiðinni stoppuðum við í háskólabænum Syracuse, kúkapleis sem börnin mín munu aldrei fá að sækja um í. Þaðan keyrðum við svo til Rochester þar sem nóttinni var eytt í slagtogi við hótelmaura. Næsta dag keyrðum við niður að Lake Ontario og fundum sjóarabúð þar sem M&P eyddu alltof miklum pening til að spara pening:) Svo rúntuðum við með fram Lake Ontario í gegnum eplaekrur og fátæka bæi með hrynjandi hlöðum og mjög svo takkí páskaskreytingum. Það virðist vera regla að því fátækari og verr útlítandi sem þorp verður hér í USA, því fleiri kirkjur og jesúauglýsingar á vegunum!

Við komum til Niagara Falls upp úr hádegi og túristuðumst USA megin þangað til við föttuðum að Kanada var staðurinn til að vera á. Svo að við fórum fótgangandi yfir brúna til Kanada og allir fengu stimpil í passann sinn:) Það var ótrúlegur munur að koma til Kanada, allt hreint og fallegt og vel til haft á meðan Bandaríkja hliðin var niðurnídd og trist. Engin afsökun að Kanada er með betra útsýni á fossana.

Eftir fossana héldum við svo af stað til baka og keyrðum niður með einu vatnanna í Five Fingerlakes klasanum þar sem er víst blómstrandi vínhérað. Þar stoppuðum við í Trumansburg, keyptum local vín og settumst inn á veitingastað með live tónlist (tveir local gítaristar/söngvarar) og fengum bestu frönsku lauksúpu ferðarinnar og Ithöcu bjór. Héldum svo áleiðis til Ithöcu í leit að gistingu. Það reyndist erfiðara heldur en við höfðum gert ráð fyrir þar sem það voru háskóladagar í bænum og allt fullt af foreldrum og afkvæmum þeirra að kynna sér skóla.

Við pabbi höfðum djókað með það að við yrðum að finna eitthvert sleazy mótel til að fá alvöru amerískt fútt í ferðina mömmu til mikils ama. Sleazy var nú bara djókur hjá okkur, en þar sem allt var fullt í Ithöcu kom kaldhæðni örlaganna til sögunnar og það eina sem við gátum fengið var reykingarherbergi á Economy Lodge mótelinu... það vantaði lök og rúmin lyktuðu eins og öskubakkar. Það var einn hávær hitakassi í herberginu og á tveimur stöðum var búið að negla spónaplötur á veggina. Sjónvarpið var hins vegar mjög impressive. Við ákváðum að til að ná að sofna í þessu greni skyldum við nota local vínið sem við höfðum keypt sem svefnlyf. Af víninu að dæma á þetta hérað langt eftir þar til það getur kallað sig vínhérað, því sætara rauðvínspiss hef ég sjaldan smakkað:)

Næsta dag þrifum við okkur hátt og lágt til að losna við reykingarstybbuna og keyrðum niðrí bæ. Fundum þar alvöru amerískan diner og fengum okkur alvöru amerískan morgunverð. French toast, sausage, beikon og scrambled eggs og fullt fullt af maple sírópi... á allt saman:) Ég elska amerískan morgunmat!!! Með mettaðan maga fórum við að skoða Cornell háskóla sem er upp í hæðinni á Ithöcu. Það er skóli sem ég myndi pressa á barnið mitt að sækja um í. Gullfallegt svæði.

Svo brunuðum við í einni bunu yfir til Newport á Rhoad Island þar sem við tékkuðum okkar inn á Motel6 og foreldrarnir fengu aftur trú á mótelum. Við ákváðum að rölta niður í bæ og finna okkur einhvern góðan veitingastað en föttuðum á miðri leið að það voru engar gangstéttir og því torvelt að komast niðrí bæ. Í næsta spilavíti hringdum við á leigubíl, sem kom um hæl og skutlaði okkur. Leigubílsstjórinn okkar Eduardo söng og sprellaði og gaf okkur góð túristaráð og númerið sitt svo að við kæmumst örugg aftur heim. Við fórum á mjög góðan stað og borðuðum fylli okkar af franskri lauksúpu, humarbollum og hörpudisk og fengum svo Eduardo til að aka okkur heim á Motel6.

Síðasta daginn okkar notuðum við til að kynnast Newport. Newport er staður með sögu (ekki margir soleiðis hér) en þar byggði ríka fólkið sér glæsihallir sem voru notaðir sem sumarbústaðir í nokkrar vikur/mánuði á ári. Frægasta mansionið í Newport er 'the Breakers' sem Vanderbildt fjölskyldan byggði 1895. Það þýðir ekkert að lýsa glamúrnum en það er ótrúlegt hvað sumir hafa haft það gott:) Við renndum svo inn í Boston um kvöldmatarleiti og lentum í kaosi við að skila bílnum þar sem aðalgötunum hafði verið lokað útaf Boston Maraþon daginn eftir.

Þetta var í alla staði eðal roadtrip og mér sýnist á öllu að gamla settið hafi fengið góða æfingu í Ameríku ef þau einvherntíman ákveða að koma hingað aftur:)

Mamma og pabbi á morgun

2006-04-10T02:04:00.000Z

Ég bið velkomin mjólk og jógúrt í ískápinn minn. Vörur sem gera mig veika. Ég bið einnig velkomin í Westland Av. fjölskylduna pressukönnu, kaffi og kex. Síðast en ekki síst bið ég velkomið fyrsta fransbrauðið sem ég hef keypt í Ameríku.

Jújú, foreldrarnir fljúga yfir hafið á morgun on maður verður að vera reddí ekki satt? Maður getur ekki látið frúna fá hjartaáfall í morgunsárið þegar hún uppgötvar að dóttir hennar fékk ekki kaffigenin. Og mér dettur ekki í hug að bjóða pabba uppá meltingaraukandi brúnt brauð.

Ég keypti marmelaði:)

Sagan af Amber og Ryan og stjórnsömu fólki

2006-04-09T01:45:00.000Z

Amber hætti formlega og endanlega með Ryan fyrir um 3 vikum síðan. Ástæða sambandsslitanna var sú að Ryan væri stjórnsamur kærasti sem hefði frá byrjun ekki sýnt henni næga virðingu, traðkað á tilfinningum hennar og vantreyst henni. Hann kallaði hana meða annars tík í einu rifrildinu og hélt því fram að hún hafi haldið framhjá honum með Chris sem vinnur í Urban Outfitters þegar hann komst að því að þau höfðu hlaupið saman yfir í íbúðina hennar til að ná í sígrettur og áfengi í einhverju partýinu... og gleymum ekki að þau léku við hundinn í leiðinni. Hann reyndi svo að fá hana til að viðurkenna framhjáhaldið... og ef um ekkert framhjáhald hafi verið að ræða þá það að hana hafi á einhvern hátt langað til að halda framhjá með honum. Það að hún skildi fara ein með öðrum karlmanni í íbúðina sína sýndi það augljóslega.

Upp úr sauð þegar hún neitaði að viðurkenna að hún hefði haldið framhjá, ætlað að gera það eða hefði á nokkurn hátt leitt hugan að því. Ég sat heima hjá henni og huggaði hana þegar hann hringdi til að reyna enn og aftur til að fá hana til að viðurkenna mistök sín. Heyrði hann öskra á hana og svo framvegis.

Svo að Amber gafst upp og hætti með Ryan, keypti sér sjálfshjálparbókina 'Why does he do that' (fjallar um 'abusive men') sem styrkti grun hennar um að Ryan væri vandamálið og að hún hefði verið föst í viðjum stjórnsams karlmanns með lítið sjálfstraust í heilt ár. Hún viðurkenndi að hún hefði haft grun um þetta strax í upphafi en verið einmanna og blekkt af öðrum eiginleikum hans. Húsverðirnir voru allir með tölu látnir vita að ekki undir neinum kringumstæðum mætti hann koma upp til hennar.

Við tók tímabil uppgjörs í formi tölvupósts. Megin markmiðið var að fá hann til að skila aukalyklunum að íbúðinni. Þau bréf enduðu í heilu og hálfu bókunum um hvernig hver hefði komið fram við hvern. Fjölskylda og vinir fengu svo öll samskiptind send í pósti. Mamma Ambers sagðist myndu afneita henni ef hún tæki manninn tilbaka og ég eyddi matarpásunum í vinnunni við að skrifa vinkonu-pepp-upp emaila og kvöldunum í að hugga hana og fara í gegnum alla sambandasöguna. Stattu þig stelpa þetta líður hjá og allt það.

Svo á fimmtudaginn skilar maðurinn lyklunum og ég tek hana með mér á dinnerdate með Rebekku og MIT pubtour til að halda uppá þetta allt saman. Hún var í essinu sínu og fannst frábært að hitta nýtt fólk og kíkja aðeins út á lífið. Komum við heim og Ryan hringir tvisvar en fékk ekkert svar.

Daginn eftir fæ ég svo söguna. Ryan hringdi tvisvar í viðbót, hún svaraði, hann kom yfir. Þau töluðu. Sváfu saman. Hann viðurkenndi loksins að hún hefði haft rétt fyrir sér með að gefa skít í hann fyrir að halda að hún væri að halda framhjá...það að hann hefði ekki trúað henni fyrr en hann stoppaði Chris úr Urban Outfitters úti á götu og bar undir hann hvort kærastan hans hefði reynt við hann og fékk tilbaka að það hefði verið langt því frá, fannst henni ekkert athugavert.

Daginn eftir ræddum við þetta í þaula og það var merkilegt hvað sagan hafði breyst. Ryan var ennþá abusive boyfriend en aðstæður og margt sem hún hafði gert hafði nú ekki hjálpað til. Hinsvegar var bróðir Ambers alltíeinu orðin að abusive karakternum í lífi hennar og orðin orsökin að því afhverju henni leið illa og það bitnaði á Ryan sem aftur bitnaði á henni!!!!!

Ég veit bara ekki hvað skal segja. Maður getur bara verið vinur vina sinna og leyft þeim að taka sínar ákvarðanir ekki satt!

The Fens on Fire

2006-03-28T04:18:00.000Z

Stórviðburðir handan við hvert horn hér á 91 Westland Avenue. Kem ég heim í kvöld og almenningsgarðurinn hinum megin við götuna er alelda. 3 metra hágresið logaði langar leiðir... því miður tókst þeim að slökkva bálið á sömu stundu og ég hljóp út með myndavélina... damn! En þetta gerist víst um tvisvar sinnum á ári. Reyndar varð ég nokkuð hvumsa þegar nágranni minn sagði mér frá óeirðunum sem urðu í götunni við hliðina á síðasta ári. Bílum velt, keyrt á fólk og læti... það er svona að búa í stúdentahverfi. Of mikið af hormónum sem flæða á þessum aldri.

Helgin var partýhelgi. Kiddi ákvað að skilja við mig og Steina í leðurblökuhellinum og halda heim á leið til að vinna fyrir Landsbankann. Hann lengi lifi! Ég á eftir að sakna hans:( Að sjálfsögðu drifum við okkur öll á barinn og drukkum hann heim á leið. Daginn eftir fórum við Kiddi, Steini og Rebekka á árshátíð Íslendingafélagsins. Met aðsókn, heilir 50 íslenskir hausar, góður matur, Bubbi var dinnertónlistin sem og nokkrir gamlir og góðir Eurovision slagarar. Svo var haldið happadrætti. Ég vann inneign í einhverri skandínavabúð í Auburn, sem ég hef ekki hugmynd um hvar er og 5 stykki Prins Póló. Ánægð með þann feng.

Kakkalakki á klósettinu

2006-03-22T03:20:00.000Z

... og svo varð ég veik aftur. En þar sem ég nenni ekki að tala um liðin veikindi, kvölina og angistina að þá ætla ég bara að segja frá góðu hlutunum sem þetta leiddi af sér.

Ég missti 2,5 kíló

Maginn á mér minnkaði. Dæmi: borðaði beyglu klukkan 10 í gærmorgun og var ekki orðin svöng klukkan 3.

Mér var svo óglatt að ég hafði ekki lyst á að reykja í 3 daga og þá var ég komin of langt til að halda ekki áfram. 7 dagar komnir í dag:)

Ég fékk frí frá Diskóhraðlestinni (nota bene St. Patreksdagur um síðustu helgi) og náði góðum svefni

Tada. Ekki verða of bjartsýn á að ég sé hætt að reykja. Ég tók aldrei ákvörðun um að hætta þannig að þó að ég fái mér sígrettu þá væri ég ekki einu sinni að svindla.

Aðfaranótt sunnudags missti ég hjartað í buxurnar þegar ég sá í fyrsta skipti kakkalakka í mínum hýbílum. Á griðarstað mínum í veikindunum, baðherberginu. Ég gargaði eins og smástelpa, lokaði hurðinni og hringdi í afmælispartýi á 4 hæðinni. Afmælisbarnið (Alyssa) kom niður í fylgd karlmanns. Þau réðust inná bað, drekktu kvikindinu í klósettinu og settu hann svo í samlokupoka til að taka með sem sönnunargagn. Þetta síðasta var auðvitað afleiðing ástands þeirra. Ég var bara fegin að losna við kakkalakkan úr íbúðinni... hefði verið með martraðir um að hann kæmi skríðandi uppúr klósettinu aftur! Íbúðin mín verður svo troðfyllt af eiturefnum í kjölfarið.

Amber og Ryan eru formlega hætt saman. Mjög ánægð að það er komin niðurstaða. Fékk að sjá breakup bréfið sem hann sendi henni í dag. Farið hefur fé betra.

Síðasta helgi

2006-03-14T00:32:00.000Z

Það er byrjað að vora. Skítakuldinn hvarf á braut og við tóku gráir hlýjir rigningadagar. Fuglarnir eru að komast á kreik sem og mýsnar... um leið og þær fara að spígspora um göturnar veit maður að það er að koma vor. Hinn óopinberi vorboði hér í landi.

Það hafa engin undur og stórmerki gerst síðan ég bloggaði síðast.. er í rauninni allt við það sama. Hjónaband mitt við ræktina hefur gengið vel, Amber og Ryan eru búin að hætta og byrja saman í þriðja sinn, Alyssa á ennþá við mörg vandamál að stríða, það er alltaf nóg að gera í vinnunni og Bandaríkjamenn setja ennþá jafn mikinn gervisykur í kaffið sitt.

Um helgina fór ég út á lífið með vinnunni, hitt Geff aftur og fór á Club Café, sem er annar mjög gay staður. Ég dreif mig svo heim en hann hélt afram á The Machine sem við fórum á síðast. Gaman að nefna það að efri hæðin á þeim stað heitir Ram Rod, en þangað fórum við líka á fyrrnefndu djammi.

Á laugardeginum tók ég því svo rólega þangað til um kvöldið, en þá fórum við Jón Árni og Díana (marketing directorinn í fyrirtækinu) til North-End (litla Ítalía). Þar voru allir staðir pakkaðir og með eins og hálfstíma bið, en það hjálpaði að segjast hafa verið sendur af Luigi á Strecca til að fá borð hjá Andrea á Strezza. Minnkaði biðina um hálftíma. Við enduðum samt á að dissa biðina og borða pasta á barnum hjá Strecca sem var skolað niður með eðalrauðvíni og samræðum um aldur sálanna. Mjög skemmtilegt og indælt kvöld í alla staði:)

Á sunnudeginum dreif ég mig svo á Sinatra live jazz brunch á Luckies Lounge með MIT og íslendingagrúppunni. Rebeca, sem er nú á vinnuflakki um heiminn, lét sjá sig með sænska kærastanum sínum Erik. Þau eru sem betur fer hætt öllu sambandaveseninu sem einkenndi þau í byrjun og farin að hafa það gott saman, eins og nýskotið par á að gera. Eftir það fór ég með Margréti á Vox þar sem við ræddum um munin á íslenskum og amerískum karlmönnum - íslenskum mönnum í hag - meðan við skoluðum niður einu hvítvínsglasi... og eftir það var það bara ræktin og þvottahúsið... mjög vel heppnað allt saman.

and the Oscar goes to....

2006-03-06T02:07:00.000Z

Hér sit ég og horfi á Evróvision Bandaríkjamanna, Óskarinn. Það er búin að vera langur aðdragandi að þessari hátíð.. Golden Globes fyrir mánuði síðan var upphitun í klæðaburði fyrir fræga fólkið og gaf einnig forsmekkin að því hvaða myndir yrðu sigurstranglegar í ár.

Eftir þá verðlaunaafhendingu fóru slúðurfréttamenn í Hollywood að taka löng viðtöl við alla leikarana sem voru tilnefndir til að reyna að búa til drama fyrir kvöldið. Greyið fólkið þurfti að sýna nógu mikinn spenning yfir því að vera tilnefnt, hógværð yfir tilnefningunni sem og að þurfa að bera sig saman við hina sem hlutu sama heiður á smekklegan hátt. Kynnir hátíðarinnar, sem er nýr (Billy Crystal fékk loksins frí), hefur hlotið mikla umfjöllun síðustu vikur. Bókin hans er orðin Best-Seller, fær sér kynningarborð í öllum bókaverslun og það er búið að fara yfir lífshlaupið, sigra og sálufélaga og allt það.

Mér heyrist á öllu að það séu Óskar get-to-gether vítt og breytt um bæinn í kvöld. Kannski ekki beint sömu stuðpartýin og við höldum til heiðurs Júróvisjón, enda hefðu þeir ekki haldið keppnina á sunnudegi ef það væri svo.

Það var allavegana það sem mér heyrðist á bróður Amber þegar við fórum öll saman í brunch í dag í the Greenhouse í Cambridge, hinu megin við götuna frá Harvard. By the way að þá er Harvard ekki alveg eins impressive og hann var í hausnum á mér, bara nokkrar múrsteinsbyggingar. En ég var auðvitað svo ignorant áður en ég kom hingað að ég hélt að Harvard Háskóli væri í bænum Harvard ... einhversstaðar í Bandaríkjunum... ekki í Camebridge Boston. Ég var búin að ganga nokkrum sinnum framhjá honum þegar að einhver benti mér á að þetta væri málið!

Amm, eftir að hafa eytt allri síðustu viku í veikindi, þar á meðal tveimur dögum í svefndái í rúminu mínu, með ekkert nema nokkrar bækur til að hugga mig, er ég komin aftur á stjá. Ég eyddi helginni mestmegnis með Amber og (ennþá) kærasta hennar Ryan. Ég verð að segja að það er frekar taugatrekkjandi að hanga með fólki sem hefur hætt og byrjað saman tvisvar sinnum á síðustu tveimur vikum. Skot og ásakanir fljúga á milli þeirra hægri vinstri og vopnahlé eru ekki tekin þrátt fyrir gesti og gangandi. Í sitthvoru lagi eru þau blíð sem barnsrass, en samstíga fá þau hár mín til að standa á endum. Ég bið til guðs að það komist niðurstaða í þessu sambandi sem fyrst.

Merkingar

2006-03-02T23:21:00.000Z

Las í mogganum um daginn grein um að Bretar hefðu hneykslast á umbúðarmerkingum mjólkurvara og hneta þegar bætt var við viðvörun um að þessi matvæli innihéldu mjólk og hnetur. Fannst Bretum þetta svo skondið að þeir létu frá sér yfirlýsingar að hver heilvita maður vissi að mjólk væri mjólk og hnetur hnetur og því væri þetta vanvirðing við greindarfar viðskiptavinanna.

Ég bý hinsvegar í USA þar sem að lögfræðingar ráða ríkjum og heilbrigð skynsemi er ekki viðukennd. Fólk afneitar conceptinu um heilbrigða skynsemi ef það sér fram á gróðavon án hennar. Minnumst fitubollanna sem fóru í mál við McDonalds vegna þess að þeir trúðu statt og stöðugt að þeir væru að borða heilbrigðan mat og ekki rann á þá efasemdargríma þar sem þeir fikruðu sig rólega en örugglega í átt að 300 kílóunum!
Eða krakkanna sem héldu að mjólkin kæmi úr verksmiðjunni. Eða konunnar sem setti köttin sinn í örbylgjuna til að hlýja honum

Lögfræðingarnir eru þeir sem standa vörð um hagsmuni fólksins hér og fyrirtæki hafa komist að því að þeir geta ekki treyst á heilbrigða skynsemi notanda. Þannig, til að fara ekki á hausinn að þá er allt merkt í bak og fyrir.

Hingað til hef ég séð fyrrnefndar merkingar á mjólkurvörum og hnetum. Ég hef einnig séð:

1. Merkingar á plastpoka um að ekki megi setja hann á höfuðið og halda fyrir
2. Merkingar á hárblásara um að ekki megi henda honum í baðkar á meðan hann er í notkun
3. Merkingu á botni sælgætisdósar um að ég sé að halda á henni á hvolfi og ætti ekki að gera það ef hún er full.
4. Að öll lyf geti leitt mig til dauða
5. Þegar við keyrðum upp Mt. Washington fengum við geisladisk um hvernig ætti að keyra upp og niður brekkur.

og fleira og fleira. Eiginlega ætti ég að taka myndir af þessu og safna saman:)

Annars er ég veik heima núna, búhú. Reyni að hrista þetta af mér fyrir helgina því það gæti verið að ég fari með Finnunum tveimur úr vinnunni til Niagra Falls. Bara pæling, er ekki alveg viss hvort ég meiki 20 tíma í bíl með gaurum sem ég á nánast ekkert nema samnorræna menningu sameiginlega með. Ég gæti krufið múmínálfana með þeim... annar þeirra lítur út eins og múmínálfur anywho, á meðan hinn lítur út eins og rassálfur úr Ronju Ræningjadóttur.

-13

2006-02-28T01:12:00.000Z

Það er mínus 13 stiga gaddur úti og vindur. Búið að vera svona alla helgina. Ég er búin að vera veik síðan um helgina, svaf 16 klukkutíma frá Sunnudegi til Mánudags. Mætti samt í vinnuna í dag. Þvílíkur eldmóður! Endaði á því að snappa á alla sem komu nálægt mér af einskærum pirringi yfir því að geta ekki svarað neinum spurningum því heilinn var jafn horstíflaður og nefið á mér.

Á morgun er nýr dagur... en alveg örugglega sami Síberíugaddurinn og í dag.

Presidents Day

2006-02-21T03:05:00.000Z

Í dag er einn af fáum frídögum í Bandaríkjunum. Presidents day. Ég veit ekki nákvæmlega söguna á bakvið hann eða hvað hann gerir, en ætla að spurja á morgun. Ég varð allavega ekki vör við nein hátíðahöld, skrúðgöngur eða breytta sjónvarpsdagskrá. Það eina sem gerðist var að útsölurnar byrjuðu aftur, en það gera þær alltaf á hátíðisdögum. Þannig að ég naut þess að eiga einn extra frídag og fór að versla og í ræktina.

Ég er búin að eignast nýja vinkonu í húsinu. Amber í íbúð 430. Fór með henni til Alyssu í 408 á föstudaginn þar sem við gerðum það sem allar stelpur gera þegar þær eru að drekka hvítvín saman. Dissuðum stráka. Amber hafði sagt upp kærastanum á þriðjudeginum, Valentínusardeginum, sökum minnkandi áhuga og natni hans sem kom að hennar sögn best fram í Valentínusargjöfinni frá honum. Hún fékk bara rós, reykelsi og geisladisk og búmm sambandið sprakk. Eftir að hafa huggað hana hélt ég litla ræðu um þýðingu sambanda í nútímasamfélagi óháð efnishyggju sem hafði þau áhrif að Amber þaut beinustu leið í símann við Ryan og eftir 45 mínútna spjall ákváðu þau að láta á það reyna á ný. Er soddan snillingur þegar ég kemst á skrið:)

Á meðan Amber var í símanum kynntist ég Alyssu aðeins betur. Alyssa er 24 ára rosalega sæt bítnik stelpa sem dreymir um að verða fatahönnuður, kvartar yfir mögrum lífeyri frá foreldrum sínum (svona 100 þús á mánuði !) og reykir soldið mikið hass, sem hún af einhverjum ástæðum fær gefins! Það ætti að skína í gegn að mér þykir hún soldið spillt barn. Nema hvað, fer stelpan að tala... Í fyrsta lagi er hún með heilaæxli sem hún vill ekki láta fjarlægja því það hefur ekki stækkað í eitt ár og ef það verður fjarlægt er mikil hætta á málörðugleikum hjá henni. Í öðru lagi hefur mamma hennar verið geðveik síðan hún var krakki. Englaralheimsins style. Hún er með IBS. Systir hennar fékk Lime-desease. Einhver í náinni fjölskyldu lenti í mögnuðu bílslysi á síðasta ári.... og listinn hélt áfram og áfram og áfram. Ég bað til guðs að Amber færi að koma úr símanum því ég var ekki með það á hreinu hvort ég hefði lent í krónískum lygara og athyglisfíkli eða ekki. Hún er víst athyglisfíkill en allt sem hún sagði var satt.

Annars er lítið að frétta. Hef bara verið dugleg í ræktinni og farið mikið út að borða með vinum og kunningjum.

Valentínusardagur

2006-02-15T03:50:00.000Z

Í dag er Valentínusardagur og hillurnar í súpermörkuðunum eru fullar af hjartalaga súkkulaði. Jón Árni splæsti í gular rósir á allar stúlkurnar í vinnunni, sem gerði okkur mjög glaðar. Allar einhleypu stelpurnar voru með plön eins og að þrífa íbúðina eða glápa á imbann um kvöldið. Ég eyddi Valentínusarkvöldinu í ræktinni. Ræktin var ekki jafn bissí og venjulega og við störðum hvor á aðrar veltandi fyrir okkur afhverju hin væri ekki á deiti. Nema ég, því ég kem frá menningu sem hefur ennþá ekki gert þennan dag að sínum, þó einhverjar Létt 96.7 útvarpskonur séu að reyna að þröngva hefðinni uppá landann.

Schon wieder in Boston

2006-02-06T02:27:00.000Z

Þá er ég orðin Certified Microstrategy Project Designer.... úrah! Nei þetta er ekkert sérstaklega fansý, þýðir bara að ég fór í gegnum viku af Microstrategy þjálfun og náði prófinu úr 600 blaðsíðum. Fer á CV-ið.

Ég lagði af stað til Chicago sunnudaginn síðasta. Sat við hliðina á svörtum homma sem var svo feitur að hann þurfti að taka upp sætisarminn og troða hálfri rasskinn yfir á mitt svæði. Hann var ágætur og við hneyksluðumst saman yfir flugfreyjunum. Ein þeirra húðskammaði farþega fyrir ekki neitt og ég hef aldrei á ævinni séð jafn slæmt performance í öryggisreglunum. Það var sorglegt að horfa á lífsþreytta fertuga fyrrverandi klappstýru dæsa og tyggja tyggjó á milljón á meðan hún þóttist setja öndunargrímu yfir barn... á meðan hin flugfreyjan virtist ekki kunna helminginn af sjóinu, hætti bara og fór!

Hótelið var í Rosemont, úthverfi Chicago. Það var ekkert þarna nema hótel og skrifstofubyggingar, ekki kjörbúð í 4 kílómetra radíus. Ég var á 10 hæð í hótelíbúð sem var stærri en stúdíóíbúðin mín og útsýnið var O'Hare flugvöllur þannig að ég fylgdist með stórum og litlum flugvélum lenda með þriggja mínútna millibili þegar ég var ekki að læra. Þetta var mjög þögul vika. Ég fór á námskeiðið, uppá hótel, borðaði og lærði og talaði ekki í 15 klukkutíma á sólarhring.

Ég fór tvisvar niðrí miðbæ Chicago í göngutúra. Komst að því að Boston er pínu pínu lítil. Seinna skiptið sem ég fór var á föstudeginum, áður en ég fór í flugið. Ég lenti á útsölu og missti næstum því af vélinni:) Reddaði mér leigubílstjóra sem sveifst engis til að koma mér á völlinn... keyrði þvert yfir 3 akreinar og tók ólöglega handbremsubeygju í áttina að O'Hare. Ég var komin niðrá flugvöll hálftíma áður en vélin átti að fara í loftið, með hjartað í buxunum og var uppá náð og miskun check-in konunnar sem sagði mér að ég væri of sein til að tékka inn farangurinn minn.... en örvænting mín hefur brætt hana því hún reddaði því á endanum. Ég hljóp móð og másandi inní vélina og svitinn bogaði af mér. þetta hefði verið sætur sigur ef við hefðum ekki lent í töf og þurft að bíða á flugbrautinni í 1 og hálfan tíma:)

Chicago

2006-01-29T20:18:00.000Z

Þá er klukkutími í að ég leggi af stað í ferðalag. Förinni er heitið til Chicago á námskeið í Microstrategy, sem er svona datamining tól eitthvað, notað til að veiða upplýsingar uppúr gagnagrunnum til að nýta í skýrslur um hver sé að nota vörurnar okkar, hvenær, hvar og hvernig, sem við svo aftur notum til að markaðssetja vörurnar okkar á smartari hátt.

Ég er ekki alveg í gírnum fyrir ferðatösku hringl og 2 klukkutíma flug og svoleiðis. Svo er þetta ekki alveg eins spennandi og það hljómar. Námskeiðið byrjar á mánudegi, 9-5, og endar með prófi á föstudegi. Vei. Ofan á það eru höfuðstöðvarnar í Chicago á flugvallarsvæðinu sem og hótelið mitt. Þannig að ég býst ekki við að sjá mikið af þessari merkilegu borg. Gleymum því svo ekki að það er víst skítakuldi í Chicago. Vei.

En hei, þetta er þá allavegana frí frá daglegu vinnuamstri sem hefur ágerst síðustu vikurnar. Hótelherbergið mitt er stærri en stúdíóíbúðin mín og fylgir Nintendo tölva með. Þetta verður ágætis tilbreyting.

Í gær fór ég svo út á lífið með Díönu markaðsstjóra og vinum hennar. Tilgangurinn var held ég að reyna að koma mér saman með einhverjum af vinum hennar... hún er nota bene 38 ára svo að þetta var dáldið þroskaður hópur.

Þarna var amerískur olíbraskari í Kazakstan, nágranni hennar sem gerir eitthvað merkilegt og á mjög flott húsgögn, reið lesbía sem instantly líkaði illa við mig og átti það til að ganga burt þegar ég yrti á hana og svo 45 ára ferðalangur sem reglulega tekur sig til, selur aleiguna og siglir hringinn í kringum hnöttinn á seglbát eða klífur fjallstinda í Suður Ameríka.

Ég veit ekki hver þeirra var skotmarkið fyrir kvöldið, en ferðalangurinn ferðaðist á eftir mér hvert sem ég fór. Það var pínu óþægilegt, hann leit út eins og gamli forstjórinn Peter Larsen á E, gat aldrei staðið kjurr og talaði við mig um að hann langaði að fara planta rótum. Olíubraskarinn var öllu viðkunnalegri. Fór samt pínulítið í taugarnar á mér hvað hann sló mikið um sig. Það voru fyrirhuguð fasteignakaup í Vermont eða Frakklandi, ´eigum við ekki að skella okkur öll til Króatíu í næsta mánuði´, 'heyrðu..ég segi bara bílstjóranum mínum að koma og keyra okkur milli staða í kvöld', múturnar í olíuviðskiptunum og svo snobb snobb tal um alla veitingastaðina sem maðurinn borðar á. Svoldið svona Alfa lið allt saman. En þetta var gaman.

Leigubílstjórinn minn heim fór svo á trúnó um að hann hefði aldrei getað orðið neitt eins og systkini hans því hann gat ekki lært. Ég sagði honum frá lesblindu og hann sýndi mér hvernig hann skrifar... hann skrifar allt afturábak, þess vegna hefði honum gengið ágætlega að læra arabísku! Ég dæmdi hann með mjög sérstaka námsörðugleika.

En jæja... þá er best að hafa sig af stað...

Pub Tour

2006-01-20T05:39:00.000Z

Fór á Pub-Tour (MIT-bjórkvöld) í kvöld með Rebekku og Veru og eyddum kvöldinu í að spila pool. Ég var hundaheppin og kom út eins og skandínavískur pool-pro í fyrstu umferð, skaut niður kúlur hægri vinstri! Var svo impressive að þrír þýskir ofurnördar, höfðinu lægri en ég, báðu mig um að vera fjórði maður í liði. Sem ég auðvitað þáði.

Ég þurfti ekki að gera mikið. Meðspilari minn var rafmagnsverkfræðingur frá München, reiknaði út kósínus og sínus á kúlurnar og skaut þær niður hverja á eftir annari með mjög svo þýskri nákvæmni á meðan vinur hans, Master í stærðfræði frá München, reiknaði út skriðþungann frá hvítu kúlunni á þær tvíleitu. Þetta var afar tvísínt á köflum, en leikurinn gekk fyrir sig eins og stutt hnitmiðuð tveggja manna rökræða og var búinn á innan við tíu mínútum. Ég fékk að gera tvisvar og skaut enga kúlu niður. En þeir fóru gersamlega hjá sér yfir hæð minni, skandínavískri valkyrju ímynd og einstaklega vel talaðri þýsku.

Allt í allt kósí kvöld.

E!

2006-01-17T02:00:00.000Z

Ég var að átta mig á því í gymminu áðan þar sem ég horfði á fræga fólkið á rauða teppinu tala um hvaðan fötin þeirra kæmu, hver nýjasta myndin þeirra væri og hvaða leikstjórarnir og producerarnir hefðu breytt lífi sínu að ég veit meira um hvaða fræga fólkið í Hollywood er að gera en hvað er að gerast í alheimsmálunum!

Ég veit að Will og Grace eru á loka sísoninu sínu, Steven Spielberg er svooo gefandi karakter að vinna með að allir sem það gera fyllast auðmýkt í garð meistarans, Lindsey Lohan er að jafna sig eftir anorexíu og áttaði sig ekki á hve hætt hún var komin, Paris Hilton er að stofna næturklúbbakeðju og Mariah Carey er alltaf sluttí við öll tækifæri. Döh... ég er alveg á hraðri leið til helvítis og heilastopps!

Ég veit að ég get horft á Espn en ekki E! heima hjá mér... en alls staðar annarsstaðar bombarderar þetta mig og er orðið að eðlilegum veruleika. Þetta er auðvitað ástæðan fyrir því að mér finnst ég ekki getað talað um heimsmál við neinn. Það fylgist enginn með þeim, og ekki ég heldur. Skilnaður Jessicu Simpson við Nick og vandræðin í sambandi Britney Spears og Federlines geta hins vegar allir kommentað á!

Ég hefði betur gert eins og í London og verið sjónvarpslaus í 6 mánuði.

Skítakuldi

2006-01-16T02:12:00.000Z

Nýtt ár byrjar með auglýsingum um nýjar megrunarmatvörur, íþróttatæki á útsölu, diet þetta og diet hitt. Ég er búin að skrá mig í líkamsrækt eins og allir hinir og byrjuð að brenna af mér bjórvömb síðasta árs.

Útsölurnar eru löngu byrjaðar og er sú vinsælasta án efa semi-annual útsalan hjá Victorias Secret. Hundruðir kvenna með hausinn ofan í körfum fullum af G-strengjum og 10 brjóstarhaldara raðaða á handlegginn. Ég keypti mér þrjá, maður er auðvitað að græða á tá og fingri!

Ég fór með Rebekku í VS í vorveðrinu gær og skildi hana þar eftir klukkutíma kaup til að mæta í ræktina. Tveimur tímum seinna þegar ég var búin með prógrammið var hún ennþá þar, með tvo risastóra poka fulla af nærfötum og snyrtivörum. Búin að kaupa jólagjafir fyrir næstu jól og allan fjandann. Við fórum svo á Vox að borða og skála fyrir góðum kaupum og kíktum aðeins út á lífið.

Vaknaði svo í morgun við vind og -5 stiga frost. Skítakuldi. Ég þurfti að labba í gegnum kringluna til að komast í ræktina því að eyrun voru að molna af mér.

Ekkert annað að frétta. Nema ég ætti að leiðrétta smá misskilning. Strákurinn sem ég fór með á gay bar um síðustu helgi er gay. Ekki nýr ástarneisti í mínu lífi... nei nei Það voru ansi margir sem misskildu þetta! Kannski bara óskhyggja:)

Uppgjör ársins 2005

2006-01-10T02:03:00.000Z

Árið 2005 var án efa lengsta ár sem ég hef upplifað á mínum 28 árum. Það flutu svo mörg lönd og svo margt fólk í gegn, ógrynni af gleðistundum, þónokkuð af erfiðum tímum.

Á árinu bjó ég í þremur löndum og heimsótti þrjú til viðbótar, eignaðist eitt heimili en bjó svo á tveimur öðrum. Frá sólskinsholunni á Ásvallagötunni til dömpsins í Stepney Green til gamals stúdíósins í Back Bay Boston. Frá borulegum Bretum til ylhlýrra Kana. Eina stundina var ég að hakka í mig Tikka Masala í Soho eftir heilan dag á British Museum og þá næstu var ég að háma í mig fylltan sterakalkún og horfa á ruðningsbolta á Thanksgiving. Heilt haf þarna á milli alveg:)

Ég upplifði London með Bryndísi og félögum í New Cross að ógleymdum öllum heimsóknunum frá Arnari og fjölskyldu. Ég fagnaði frumburði bróður míns rétt eftir bresku kosningarnar í Belfast með Kötu. Kleif Sauratinda með pabba og bræðrum hans. Keyrði til Kanada og fékk mér köku. Keyrði aftur til Kanada á menningarhátíð í Montreal. Hjólaði frá Kaupmannahöfn til Helsingör í þriðja gír alla 60 kílómetrana. Þeysti um New England með Miriam og Jóni Árna. Kynntist hinni einstöku Rebekku og hélt svo í fyrsta skipti í fimm ár heilög jól án Arnars.

Jólafríið heima á Laugateignum var lokahnikkurinn á árinu. Ég er ekkert að verða gömul og væmin þegar ég segi að fjölskyldan og vinirnir heima skipti mig meira máli en þau ábyggilega grunar. Það urðu svo mörg uppgjör hjá mér á síðustu tveimur vikum ársins að ég viðurkenni fúslega að ég var klökk þegar klukkan varð tólf á Gamlárskvöld. Dáldill söknuður en samt mjög fegin því að þetta lengsta ár í heiminum væri liðið og við tæki nýtt.

Ég veit satt best að segja ekki hvað gerist nákvæmlega á þessu ári, hvenær ég kem heim og hvað ég geri eftir það. Ég er auðvitað með plan A og plan B sem ég mun þróa á næstu tveimur mánuðum. En ég held að þetta ár verði alveg jafn viðburðarríkt og það liðna, en kannski ekki alveg jafn helvíti langt.

En jæja, annars er ekkert sérstakt af mér að frétta. Eftir að ég lauk við flugleiðamatspúsluspilið á miðvikudaginn hef ég mest til unnið og lesið. Kynntist reyndar einum nýjum strák um helgina og endaði með honum og vinum hans á gay dansklúbbi rétt hjá mér. Þar var mikið um nakta torsóa, sumir hefðu betur mátt vera í bolnum samt!

Ugly naked guy

2005-12-09T02:18:00.000Z

Svo búin, svo búin. Vinnan er brjáluð og ég er að fara yfirum á stressi. Svo eru það jólainnkaupin. Þau eru brjáluð. Og jólaballið er á morgun og ég fattaði of seint að allar stelpurnar ætla að mæta í kjólum. Og ég byrjaði auðvitað of seint að versla jólagjafir... og á ekki jólakjól og fer að öllum líkindum í jólaköttinn.

Fór með brjálaðri konu í Galleria Mall í gær(Rebekka). Hún ætlaði að kaupa eitt snyrtiveski en endaði á að kaupa 15 og kom út með 3 risastóra poka sem hömluðu restina af leiðangrinum. Mér fannst hún biluð. Afgreiðslufólkinu fannst hún biluð líka. En hún lánaði mér jólakjól:) Næstu daga mun ég fá endalaust af heimsendum pökkum... og með hverjum pakka stressast ég meir og meir á því að ég verði tekin í tollinum heima og engin muni eiga gleðilega ódýr jól! Ég held ég sé í fyrsta skipti bitin af jólastressi!

Ég sem ætlaði að vera svo skipulögð og for once senda öllum dúlluleg jólakort. Einmitt! Ég skal senda ykkur jólahugskeyti í staðin!

En jæja... á öðrum nótum. Síðasta föstudag sá ég sjón sem ég vona að ég sjái ekki aftur. The Ugly naked guy. Við mættum í vinnuna og einhver, sem var greinilega ekki bissí, varð litið út um gluggan rak augum í feitan nakinn mann í íbúðinni beint á móti. Hann sat allan daginn við eldhúsborðið sitt nakinn og feitur og hárugur. Hvernig getur maður hætt að stara þótt það valdi manni viðbjóði. Ég starði of mikið og var vitni að því þegar hann stóð upp og sneri sér í hring! Full frontal og já hann var lítill... en hann veit ábyggilega ekki af því því hann er svo feitur. Ástæðan fyrir því að við vissum ekki af þessum feita nakta nágranna er sú að tréð fyrir framan gluggan hans var blómstrandi laufum í sumar. En ekki lengur:)

Ég hlakka til að sjá ykkur öll um jólin... kem heim um næstu helgi:)

Thanks Giving

2005-11-30T02:00:00.000Z

Þá er þórhallur kominn og farin í fríðu föruneyti þriggja samstarfskvenna. Þriggja mjög skandínavískra og þögulla kvenna. Það tók þær 4 kvöld af mat og drykk til að halda uppi fullum samræðum... en nú er ég að vera nastý... þær voru yndislegar og ég fékk bara að tala meira í staðin. Einnig hitti ég færaska yfirmanninn sem getur borðað hvern sem er undir borðið.

Við fórum í 2 Sushi veislur, borðuðum ítalskt í Northend, tókum Miriam með og enduðum svo í tapas á Tapeo á Newbury. Þórhallur varð ástfanginn af heilsudýnunni minni og tók aktívt demontration til að sanna að hægt væri að geta börn í Tempur rúmi. Ég leit undan en apparently þá sökkva hnén aðeins lengra niður. Á fimmtudeginum var næstum því allt lokað í bænum vegna Thanks Giving og fórum við í langan langan göngutúr til Cambridge í skítakulda að skoða MIT og Harvard.

Eftir það hélt Þórhallur heim á leið, búinn að vera spenntur allan daginn yfir að fá að prófa löglegt svefnlyf í fluginu og ég hélt yfir í til Miriam þar sem við íslendingarnir og Graham vinur Miriam fögnuðum Thanks Givin, Kalkúnn, trönuberjasósa, gravy og allt. Strákarnir sátu svo og horfðu á amerískan fótbolta á meðan við stelpurnar vesenuðumst í eldhúsinu. Heppnaðist allt einstaklega vel!

Föstudagurinn var annar í Thanks Giving og ég fór með Rebekku í leftovers hjá Ernu og Hjalta í Cambrigde. Við tókum sama göngutúrinn og deginum áður, í sama skítakuldanum. Kíktum svo aðeins út á lífið umkringd Harvardstrákum og MIT stelpum.

Á laugardeginum fór ég svo til Providence... já Providence, þaðan sem melankólíska, krullhærða læknakonan kemur. Þar fékk ég mér göt í eyrun. Jújú.... þá er ég komin með neglurnar og pradatöskuna og eyrun... sílíkonbrjóstin nálgast óðfluga!

Á sunnudeginum tókst mér svo að gera næstum því ekkert annað en að lesa og hugsa og slappa af.... ég er ennþá þreytt eftir allt þetta frí!

Fake Fendis

2005-11-22T03:15:00.000Z

Á laugardaginn risum við Steini, Kiddi og Jón úr rekkju klukkan 6:30 til að halda af stað í dagsreisu til NY. Jón Árni (bossinn minn) hafði planað að fara með okkur á Canal Street í China Town þar sem eftirlíkingar af merkjavörum seljast eins og heitar lummur.

Ég var ekki spennt þar sem ég er engin merkjamanneskja í mér. Það kom Jóni í uppnám og í heila viku reyndi hann að sannfæra mig um að draumur allra kvenna væri að ganga um með Louis Vutton töskur, með Dolce&Gabbana veski í ekta leðurhönskum með kanínufóðri og Prada skóm. Ég á móti reyndi að sannfæra hann um að þessi lífsspeki væri heldur lost on me og að munurinn lægi í því að hans kvk markhópur byggi á annarri plánetu far far away frá minni.

Alla vikuna mjatlaði svo með mér þankagangurinn um konur, merkjavörur og mig. Var ég þröngsýn að telja konur sem meta merkjavörur einfaldar sálir? Var ég sek um þröngsýni og fordóma í garð kynsystra minna? Mér varð þá hugsað til Moggastjörnuspárinnar minnar sem sagði að ég ætti að prófa að breyta út af vananum þetta árið...

Þegar við svo komum á Canal Street var það ekki spurning um hvort heldur hvenær ég myndi kaupa mér Fake Fenditösku. Þannig að þegar að lítil kínversk kona veifaði polaroidmyndum af Luis Vutton framan í andlitið á mér sagði ég já án þess að hugsa. Hún benti okkur þá að fylgja öðrum kínverja sem gekk ávallt 10 skrefum á undan okkur, leit svo flóttalega í allar áttir áður en hann opnaði hurðina ofan í litla kjallaraholu. Hann leiddi okkur svo í gegnum heila saumastofu fulla af kínverskum saumakonum inní bakherbergi þar sem .... tadaradara... var heilt herbergi fullt af fake-merkjavörum... eða alvöru merkjavörum sem týnast í verksmjiðunum??!!?? Ég er núna stoltur eigandi Pradatösku og Pradaveskis og Dolce&Gabbana beltis. Setti svo punktinn yfir i-ið með því að kaupa mér 'konu' ilmvatn! Þeir sem sáu manucure- og pedicure-ið mitt í sumar telja þetta kannski lógíska þróun. Ef svo fer sem horfir verð ég komin með sílíkon í brjóstin innan árs.

Eftir þetta ekta New York ævintýri skoðuðum við Ground Zero -sem er ekkert nema risastór hola- og keyrðum niður Broadway á leiðinni út úr bænum. Hélt litlujól uppí rúmi á sunnudagsmorgninum með poka fullan af gjöfum handa mér...bara mér.

Stóri bróðir kom svo snemma í bæinn í gær og urðu miklir fagnaðarfundir í úthverfi Boston og mikið Sushi borðað. Fór svo með honum, þremur samstarfskonum hans og Miriam í ítalska hverfið í kvöld þar sem við snæddum stóra skammta, þau töluðu dönsku og ég skildi! Svo gott að hitta fjölskyldu:)

"Hvað ég borðaði í dag" -blogg

2005-11-18T03:01:00.000Z

Þá er litla holan mín farin að taka á sig mynd, minimaliski stíllinn ennþá ráðandi þó, en á undanhaldi. Hingað inn er ég komin með stærðarinnar stórt (afskaplega stórt) rúm, þriggjasæta sófa, egglaga gímald af stól að vera og svo nýjasta fjölskyldumeðliminn - sófaborðið - sem er ástæðan fyrir því að ég er að verða blönk þrátt fyrir að við séum rétt skriðin yfir í seinni helming nóvembermánaðar. En ég varð ástfangin af þessu borði/kistli/geymslu fyrir 12 vínflöskur, prjónadót og fleira, sem opnast á alla vegu, inniheldur mörg falin hólf og er allt í allt afskaplega patent lausn fyrir 30 fermetra íbúð! Heyrið mig réttlæta innkaup mín... og hljóma eins og Vala Matt í leiðinni!

Þar sem ég er nú komin með borðið, þá get ég farið að nota sófann. Jamm, ég hef ekki notað sófann síðan hann kom af þessari ástæðu. Ég er svolítill Rainman að þessu leiti. Get ekki gengið í nýjum fötum fyrr en þau eru orðin vikugömul inní skáp hjá mér, get ekki notað sófa fyrr en ég er komin með rétt sófaborðssystkyni fyrir það og get ekki keypt mér nýja tölvu fyrr en ég er komin með borð til að leggja hana niður á. Einhverskonar heilkenni. Held að þetta séu áhrif viðsnúna litningssins sem erfist í fjölskyldunni.

Jamm, fartölvan mín vaknaði á fjögurra ára afmælisdaginn sinn og ákvað að hún gæti ekki meira. Bara dó sí svona. Mín fyrsta hugsun var samsæriskenning gagnvart Nýherja sem snerist um 4 ára klukku í móðurborðinu. En satt best að segja þá varð ég hvorki hissa, frústreruð eða reið því greyið hafði staðið sig með sóma allan þennan tíma. Fyrir utan það var hún svo góð að vakna einu sinni til lífsins -last farewell- sem nægði mér til að ná öllum mikilvægum gögnum út úr henni áður en móðurborðið hélt áleiðis yfir móðuna miklu. Svo að ég gaf henni bara klapp á lokið og sagði bless. Var tölvulaus í mánuð þangað til ég sannfærði þennan prýðisyfirmann minnum að það væri fyrirtækinu til góða að lána mér einhvern dall. Þessi dallur er ágætur nema hann á í erfiðleikum með f-in.

Hvað fleira er nýtt... hmmm... það urðu forstjóraskipti í fyrirtækinu, allt gott um það að segja. Í kjölfarið sendum við fólk í heimsókn til Bretlands (þar sem gamli forstjórinn var til húsa) og fólk þaðan kom hingað. Svo að í síðustu viku hitti ég á ný gamla yfirmann minn frá Londonarskrifstofunni og gamla yfirmanninn frá Íslandi. Ákvað að taka ekki trip down memory lane með þeim og lét Miriam um að djamma með túristunum. Hún tók íslenskt fyllerí með bresku ívafi og lá á skrifstofugólfinu daginn eftir og emjaði. Ekki gott combó.

Íslendingafélagið hefur náð að blása nokkrum nýjum straumum inní líf mitt hér. Frekar óíslenskum reyndar, því í gegnum það hef ég kynnst Rebekku. Spænsk-amerísk stelpa sem bjó í eitt ár á Íslandi og er almannatengslamanneskja dauðans. Veit allt um allt sem er að gerast í borginni og hvaða strætó er best að taka til að komast þangað.

Lék í gær aðstoðarmanneskju hennar við afmælismúnderingar innkaup og stóð mig eins og hetja. Fann á hana magnaðan kjól og topp og nærföt og meikup. Við vorum svo búnar eftir þetta að hún endaði á því að sofa á sófanum hjá mér... því ég er svo central;)

Svo í kvöld gekk ég útaf skrifstofunni og beint í fangið á Obbu... sem ég var að vinna með á Talsambandinu/upplýsingar um erlend númer hér forðum daga. Hún var eins og amma mín þar á þeim tíma. Ég tók ekki einu sinni eftir henni, en hún kannaðist víst við svipinn og hljóp á eftir mér. Hvað heimurinn er lítill!

Jæja, þetta er nú búið að vera soldið "Hvað ég borðaði í dag"-blogg. Gerist af og til. Og svo að ég segi nú frá því hvað ég mun "borða á næstunni" að þá fer ég í dagsferð til New York á laugardaginn og svo mun Þórhallur bróðir heimsækja mig á mánudag frammá fimmtudag sem er einmitt hið rómaða "Thanks Giving". Kannski koma meiri spennandi sögur út úr því:)

Halloween

2005-11-05T00:48:00.000Z

Um síðustu helgi fékk ég svo enn eina al-ameríska hefðina - Hrekkjarvökuna - eins og heróínsprautu beint í slagæð. Vinnufélagi okkar Brian (sem braut upp einokunina og flutti inná íslendingaskrifstofuna um daginn) bauð okkur öllum til sín í Halloween partý.

Ég og Miriam vorum fljótar að ákveða að við ætluðum að klæða okkur upp sem Dominatrixes; korselett, svipur leður og læti. Mér tókst að finna ódýrt, mjög svo þröngt gervileðurpils í siðgæðislausri Blacktino búð (fyrir alla sem sáu Domino). Svipan og netasokkabuxurnar fylgdu auðveldlega í kjölfarið, en þegar kom að því að finna sér svart korselett var ekki til neitt nema bleikt í minni stærð, sem gjörsamlega eyðilagði sadistafílínginn í þessu öllu saman. Ég var hvort sem er aðeins of happý og ljóshærð til að vera sannfærandi sadistakvenndi.

Þar sem ég skoppaði um íbúðina hennar Miram í netasokkabuxum, nærbuxum, korseletti og háhæluðum hnéháum leðurstígvélum ákvað ég að breyta hlutverki mínu í "The happy whore with a twist(svipan)". Hálftíma seinna hittust hamingjusama hóran(Ég), ofvirka dominatrixið(Miram), Faróinn (Kiddi) og svartklæddur maður með þórshamar (Steini... veit ekki ennþá hvað hann átti að vera) og héldu saman í sukk og svínarí í úthverfi Boston. Við stóðum svosem ekkert útúr fjöldanum þar sem allt var morandi í fullorðnum bíflugum, álfum, Straktrack-karakterum, jónum og Súperman fígúrum í almenningssamgangakerfi Boston.

Í partýinu hjá Brian, (gay og giftur, sem er löglegt í Massachussets.... elska MA) var margt um hávaxna karlmenn í flugfreyju- og "naughty-nurse" búningum. Einnig var þar að finna eitt stykki E-pillu, "dirty-cop" (sem ég ætla að vera á næsta ári ef ég verð hérna þá), "bearded lady" (kallaði sig bi, gift með krakka en reyndi non stop við dominatrixið Miriam allt kvöldið), death-row fanga og fullt af native djókum sem voru gersamlega lost on me.

Á meðan félagar mínir tóku þátt í alls kyns saurlifnaði lenti ég á pólitísku tjatti við alla evrópubúana og evrópubúandi ameríkanana í partýinu, sem eru þeir einu sem ég hef getað talað skýrt og skorinort um pólitík og stríðrekstur í þessu landi.

Undir lok kvöldsins hafði ég svo breyst úr the "Happy whore" yfir í the "Cheap whore" þar sem netasokkabuxurnar mínar höfðu á einhvern dularfullan hátt fyllst af lykkjuföllum. Ég gat ekki lengur gengið í leðurstígvélunum og hefði beðið Faróinn um að halda á mér heim ef það hefði ekki verið fyrir það að ég var sú eina í grúppunni sem gat haldið höfði eftir ævintýri næturinnar.

Vaknaði svo klukkan 10 á sunnudagsmorgni, eldhress og sársvöng og dreif mig beinustu leið í matarleit í kringluna þar sem ískápurinn minn er yfirleitt tómari en heilinn á Ungfrú Íslandi. Leið eins og Gúlliver í Puttalandi innan um allar litlu prinsessurnar, maríubjöllurnar og garðálfana sem voru að sníkja nammi í verslununum og veitingastöðum. Verkjaði í eggjastokkana eftir það.

Jóga Steinunn

2005-10-26T01:50:00.000Z

Eftir þrjá mánuði af engri hreyfingu - nema göngu til og frá vinnu og á klósettið - vinnusjúkdómnum vöðvabólgu í kjölfar þess (sem nóta bene sendi mig í sjúkrabíl á bráðamótöku vegna óstjórnlegra krampa í hálsi) og svo einn mánuð af stífu skriðsundi heima á Íslandi ... þá komst ég að þeirri niðurstöðu að hingað og ekki lengra, ég yrði að stunda reglulega hreyfingu aðra en að pikka á lyklaborðinu, væla í yfirmanni mínum og hinni mónótónísku hreyfingu hvítvínsglassins til og frá borðinu.

Afsökun mín í allt sumar var að það væri of heitt úti til að fara inná líkamsræktarstöð og púla í loftkælingu á þartilgerðum brettum með sjónvarp fyrir framan sig. Það væri bara tímafrek uppskrift að hausverk! Þegar gott er veður þá á að njóta þess og nýta til útivistar, eins og að sitja undir sólhlíf á veitingastað:)

En nú er komið haust, öll útiborðin komin inn og ég uppgötvaði að ég þyrfti ekkert endilega að púla inná líkamsræktarstöð, þar sem í næstu götu við heimili mitt er eitt besta jóga stúdíó í Boston. Þannig að nú leik ég tré, dúfur og niðurbrotinn hund (down dog), fer í lótus og sólstöður og óma eins og mér sé borgað fyrir það:)

Svitnaði eins og svín í kvöld, náði að krækja höndum og fótum saman í ótrúlegustu stellingum, lék stríðsmann, fann "rótina" mína og allt! Gekk heim endurnærð, í total balance með jógamottuna undir hendinni þegar mér var hugsað til ákveðins óþroskaðs kjána. Greyið, ef hann hefði verið á svæðinu hefði stríðsmaðurinn ég lamið hann oní öll laufin með mottunni minni....heilagur friður og allt það:)

Íslendingafélag í Boston!!!!

2005-10-21T21:55:00.000Z

Nú hef ég séð mann sem býr í pappakassa og annan mann sem dregur búslóðina sína á eftir sér í innkaupakörfu. Það sem kemur mér á óvart er að þessir útigangsmenn eru ekki skítugir og illa klæddir. Reyndar eru allir betlarar hér mjög hreinir og vel til fara. Og aldrei fullir. Allt annað heldur en í London þar sem útigangsmenn eru fullir og skítugir en ekkert of böggandi.
Ég sendi íslendingafélaginu (sem ég vissi ekki að væri til) hér í borg póst í kvöld og fékk svar 5 mínútum seinna um að það væri bjórkvöld akkúrat í kvöld. Þannig að nú ætla ég að draga Kidda og Steina með mér á íslendingatreffing sem á að byrja klukkan 7. Ég hef það á tilfinningunni að við verðum fyrst til að mæta á svæðið og munum þurfa að bíða til 9 áður en hinir mæti á svæðið. Vitandi hvernig íslendingar eru.

sambönd

2005-10-09T16:44:00.000Z

Hér í Boston og Bandaríkjunum viðgangast allt aðrar reglur um tilhugalíf og sambönd heldur en ég hef kynnst á ferðalögum mínum heima og að heiman (heimsborgarasnobb). Finnst mér þær svo merkilegar að ég verð að tjá mig aðeins.

Heima á Íslandi ganga málin yfirleitt þannig fyrir sig að strákur hittir stelpu og markast upphaf sambands þeirra í mjööög mörgum tilfellum af líkamlegu samræði. Forleikurinn er bílferð, bíóferð eða djammferð eftir vinnustaða-, skóla-, net- eða engin kynni. Ef fólk fílar hvort annað heldur það uppi miklu sambandi í nokkra mánuði og fer síðan innan hálfs árs að huga að sambúð ef allt gengur vel.

Þá kemur hamingjusamt og erfitt tímabil þar sem aðilarnir eru a) mjög hamingjusamir yfir því að hafa fastan vin til að leika sér við á kvöldin og um helgar en verða b) fyrir örlitlum vonbrigðum með að manneskjan var ekki akkúrat eins og við var búist... þ.e. mannleg. En svekk aside að þá er sambandið komið uppá annað stig, allir stútfullir af skuldbindingu og nýr kafli hefst ... jei!!! Fáum mánuðum seinna kemur svo í ljós hvort að fólk fíli hvort annað nógu mikið til að hugsa sér að eyða næstu 50 árunum saman eða hvort að sambúðin leiddi í ljós hliðar á manneskjunum sem að ekki var búist við í upphafi. Gifting kemur svo bara einhverntíman seinna, fyrir eða eftir börn og fjárhagslegar skuldbindingar.

Hér í Bandaríkjunum er allt ferlið teygt á langinn. Þú hittir stelpu/strák og bíður henni mjög fljótt á deit. Þetta getur gerst hvar og hvenær sem er án nokkurra kynna eða áfengisáhrifa. Það gilda mjög strangar reglur um fyrstu þrjú deitin og hvað má gera á þeim. Feilir þú á spori getur þú misst virðingu hins aðilans án hiks. Eftir þessi þrjú deit að þá er tekin ákvörðun um framhaldið. Hvort þið ætlið að halda áfram að hittast eða ekki. Það þýðir ekki að þið séuð komin í samband. Þegar parið ákveður svo að það sé komið í samband að þá eru einnig skiptar skoðanir um hvað teljist til löglegs framhjáhalds. En það fer í flestum tilfellum eftir siðgæði fólks.

Nú, þetta samband getur varað í fleiri ár án þess að flutt sé inn saman. Algengt er að fólk flytji til sömu borgar til að vera nær elskunni sinni... en því dettur ekki í hug að flytja inn saman. Því það að flytja inn saman virðist samsvara því að giftast og gefa upp allt sitt frelsi! Gifting fylgir svo mjög fljótt á hæla sambúðar og í mörgum tilfellum gerist hún samhliða af trúarlegum ástæðum.

Í vinnunni minni eru dæmi um tvö pör, þar sem annar aðilinn eða báðir fluttu til borgarinnar til að halda sambandinu, en fluttu ekki inn saman og datt það ekki einu sinni í hug.

Mín pæling er þessi. Sögulegar ástæður fyrir íslensku sambandahefðinni mótast auðvitað af stærstum parti af húsnæðisvanda, of háu leiguverði og gömlum klisjum um fjölskylduþróun.
Bandaríska hefðin mótast af einstaklingsfrelsi, trú og fjarlægðum.

Mér finnst að íslendingar mættu taka upp einhverskonar stefnumótahefð. En ég sé ekki hvernig það getur verið sambandinu hollt að forðast sambúð í mörg ár. Því eins og amma mín eitt sinn sagði, að þá kynnist maður ekki manneskju fyrir alvöru fyrr en maður fer að búa með henni.

Og þannig er það í pottinn búið

Papa Flo

2005-07-27T02:10:00.000Z

Ég á amerískan pabba. Hann heitir Flo og gætir anddyrissins milli þrjú og ellefu á kvöldin. Hann er sjálfskipaður yfirmaður hinna dyravarðanna og getur flautað hvaða lag sem er með útvarpinu.

Þegar ég flutti inn passaði ég mig vel á því að heilsa öllum dyravörðunum með handabandi og kynna mig og mitt íbúðarnúmer fyrir þeim. Þar sem þeir eru allir svartir og á svipuðum aldri taldi ég mig hafa tekið í spaðann á línunni. Þannig var ég búin að ganga nokkrum sinnum framhjá Flo og nikka þegar að hann stoppar mig af eitt kvöldið eins og skólastjóri og segir "Unga dama, við höfum ekki verið kynnt". Svo að ég varð sauðaleg og 7 ára og afsakaði mig fyrir ókurteisina. Sem hann fyrirgaf. Svo las hann yfir mér pistil um hverjir væru dyraverðir hér í húsinu, hvert væri þeirra hlutverk, hvaða þjónustu væri að finna í nánasta umhverfi og svo harðbannaði hann mér að vera væflast um garðinn hinu megin við götuna eftir að sólin væri sest. Það væri ekki öruggur staður fyrir stúlkur eins og mig eða nokkurn annan og væri almenn vitneskja meðal borgarbúa. Hann sagðist svo hafa tekið eftir því að ég hefði verið á þönum inn og út, berandi upp nauðsynjar í nýju íbúðina og spurði hvort ég hefði nokkuð borðað. Sem ég svaraði neitandi. Svo að hann sendi mig á veitingastaðinn Woody's handan við hornið og skipaði mér að kaupa mér regnhlíf í sjoppunni á leiðinni því það væri helldemba úti. Það er vel hugsað um mann:-)

Blindur maður á tröppunum

2005-07-23T03:05:00.000Z

Kem ég heim í gær og ákveð að fá mér rettu á tröppunum fyrir svefninn. Situr á hinum endanum sætur strákur. Ég er ekki fyrr sest niður en hann startar samræðum, með spurningunni: "Hvað heitirðu?"...sem samræðuljón eins og ég sjálf vita að er ekki besta leiðin til að kynnast fólki, nema að þú sért sex ára á róló. Betri leið er einfaldlega að leiða samræðurnar að veðrinu og svo í beinu framhaldi, hvað þú hafir verið að gera í þessu veðri í dag(take notes!). Svo að ég svara, vitandi að hann á aldrei eftir að geta borið nafnið fram eða munað það. Nema hvað, kemur næsta spurning: "Býrðu hérna" sem ég svara játandi. Þar strax á eftir kemur: "Hvað ertu gömul"... og ég tek eftir slikjunni á augunum á honum. Hugsa að hann sé annað hvort virkilega freðin að fá hvítuna eða skitsó á geðlyfjum. Hugsa einnig að ef hann spyr næst um íbúðarnúmerið mitt og hvort ég búi ein að þá sé mín besta vörn að hlaupa æpandi fyrir næsta bíl. Er alveg að fara að dömpa rettunni og tilkynna dyraverðinum að það sé sykkópat á tröppunum þegar hann segir "ég sé þig ekki svo vel, þú fyrirgefur, ég er hálfblindur".... sem ég svara svo virkilega inappropriately "ahh...ok, það útskýrir margt". Gefið að skilja hrekkur maðurinn í baklás og ég redda mér naumlega með útskýringunni að hann hefði ekki spurt mig um aldur ef hann hefði séð mig almennilega. Eftir það áttum ég og Billy góðar samræður um heima og geima og næst þegar að ég sé hann en hann ekki mig, á ég að kalla "Hey Billy, tall blond and icelandic female walking your way..." :)

Ógnir sumarsins

2005-07-21T02:54:00.000Z

Það er sama hvað mogginn segir daginn í dag vera "besta dag sumarsins", eða lýsir því yfir að "ungir sem aldnir fækki fötum í nauthólsvík" eða klassísku lygina "Besta veðrið er á Akureyri". Það er alltaf betra veður hér! Það er ekki hægt að keppa við "33 gráður og 80% raki", og lúseralegt að reyna það.

Hér áður fyrr var ég blind og vissi ekki hvað almennilegur sumarhiti var. Nú, þegar ég svitna milli rasskinnanna á stuttu labbi mínu í vinnuna skil ég það. Þrátt fyrir að hitinn leiði mig inní áður hulinn heim kálfabuxna, tank-toppa og þar af leiðandi strapless brjóstarhaldara að ég talni nú ekki um þá nýju merkingu sem g-strengir hafa fengið í huga mínum að þá verður að taka það fram að þetta er ekki allt dans á rósum. Það er um 10 gráðu hitasveifla milli innanhúss og utanhúss hita, það er því mikil list að klæða sig svo báðum hitastigum sæmi. Svart dregur í sig hita og hvítt er fætt til að skitna út á hálfum degi. Hundaskítur á götum úti er mun hættulegri opnum skóm en lokuðum. Maður þarf að velja toppa eftir þeirri brúnkulínu sem maður sættir sig við. Heitir drykkir eru útilokaðir og hefur kaffilatte-inu verið sagt upp. Karlmenn hrópa á eftir fáklæddum konum...ekki bara fallegir karlmenn. Svitalyktaeyðir endist ekki alltaf í auglýsta 24 tíma. Matur myglar mjööög hratt á eldhúsborðinu. Áður óséð (af mér) skordýr rölta niður götuna (því þau eru stór og ljót og löt) og hræða úr sumum líftóruna, sérstaklega þegar sumir er í opnum skóm.

Þannig að þó að það sé alltaf betra veður hjá mér og ég sprangi um fáklædd í ameríkunni, þá er hér mun fleira sem ber að varast og taka tillit til. Því skal ekki öfunda mig eða hugsa illa til mín vegna þessa heldur senda mér góða strauma þar sem ég berst við áður óreyndar aðstæður og ógnir. Takk fyrir.

amríka á sólardegi

2005-07-16T16:32:00.000Z

Settist útá tröppur áðan. Á ljósunum voru tveir bílar. Annar var með ameríska fánann í glugganum. Hinn var pikkup-trukkur með Coke-sjálfssala á pallnum. Yfir þessu öllu flaug svo lítil rella með risastóra McDonalds auglýsingu aftan úr sér! Það er ekki spurning, ég er komin heim til Boston:) Bilað lið, stórbilað lið:) Enda er ég ekki nema 16% ameríkani. Ég er í prósentum talið þó ennþá minni Breti komst ég að... á 5 mánuðum. Hinsvegar, þótt þetta kóksvelgjandi, sykurviðbætandi, byssueigandalið sé stórbilað séð með augum manneskju sem ætti að vera frekar í Kaíró... að þá fíla ég það í botn:)

Ég er búin að vera hérna í rúman mánuð og er komin á spjalllistann hjá um 10 manns í húsinu. Ég man ekki hvað neinn af þeim heitir, en allavegana 4 af þessum vita hvað ég heiti og hvað við vorum að tala um síðast þegar við spjölluðu! Stórbilað lið. Ef ég ber þetta saman við Bretland að þá spjallaði ég við nágrannann við hliðina á mér, Pete, en hina eingöngu þegar þeir voru búnir að fá sér nægilega margar pintur. Annars var það bara afskaplega kurteist hæ á stigaganginum í þau fáu skipti sem vegir okkar mættust.

En nóg um blogg... blogga betur seinna þegar veðrið er ekki svona stórglæsilegt. En nú þarf ég að hlaupa niðrí vinnu, restarta drasli og svo til James, sem er gyðingurinn sem ég spurði um þjóðarmorðin, því að hann er búin að bjóða mér að sóla mig á sundlaugarbakkanum hjá sér... ójáójá

finding myself on a sunday

2005-07-03T19:01:00.000Z

Your Daddy Is Darth Vader

What You Call Him: Big Daddy
Why You Love Him: He takes you to church

Who's Your Daddy?

You Are 16% American

You're as American as Key Lime Tofu Pie
Otherwise known as un-American!
You belong in Cairo or Paris...
Get out fast - before you end up in Gitmo!

How American Are You?

Innri Evrópubúinn minn er spænskur, brasilíska nafnið mitt er Ana Beatriz Rodrigues, ef ég væri ís þá væri ég súkkulaðiís, ég mun leita að lífsförunautinum mínum þar til ég finn þann rétta og ég hegða mér eins og 25 ára mannsveskja! Þá vitiði það...

PastelFritz

2005-06-28T04:27:00.000Z

Það býr japönsk óperuspíra við hliðina á mér. Held ég. Dæmi það af því að hún tekur af og til aríur með mjög skrækri röddu milli þess sem hún og kærastinn hennar (gef mér) horfa á amerískar farsamyndir og skríkja eins og smástelpur í tvo klukkutíma. Tala ekki hvort við annað, skríkja bara. Guð sé lof fyrir að hún er ekki sjónvarpsfíkill því þegar ég heyri í henni (stofan við hliðina á svefnherberginu mínu)þá er veggurinn bara afsökun.
Annars er ég með skærbleikar táneglur núna... eða kannski meira svona hot pink tánegglur. Barnsleg ákvörðun manneskju sem fór í fyrsta skipti í fótsnyrtingu í dag með stelpunum úr vinnunni. Næst ætla ég að fá mér conneticut apple red eins og Bonnie... mér finnst hot pink aðeins of takkí og engan vegin passa við skóna mína... eða tærnar mínar...eða persónuleika minn. Held ég sé meira föl bleik. Það fer dáldið í taugarnar á mér að þurfa að viðurkenna að ég sé pastel manneskja.

RoadTrip II

2005-06-27T01:16:00.000Z

mmmm.... helgar eins og þessar! Það var strönd, og það var sól, það var steikjandi hiti og við sleiktum sólina á Cape Cod. Sumir vildu vera karlmenn og neituðu sólavörn, létu þar af leiðandi sólina sleikja sig aðeins of mikið. Jamm, bílstjórinn okkar Miriam breyttist úr því að vera síðhærður miðaldra maður í að vera humar. Rauður sem humar. En humar er einmitt eitt af því sem Cape Cod er frægt fyrir!

Cape Cod er einnig frægt fyrir strandbæinn Provincetown, sem var gististaður okkar um nóttina. Bærinn á sér stóra og mikla sögu og er markverðast að þetta er fyrsti landnámsstaður pílagrímanna frá evrópu í hinum svokallaða "nýja" heimi. Núna er Provincetown þó helst þekktur fyrir að vera by far mest gay staður Massachussets og alveg örugglega samkynhneigðasti staður BNA. Hvert sumar flykkjast þangað samkynhneigðir alls staðar að úr heiminum og vorum við í æpandi minnihluta í bænum. Maður þurfti ekkert að velta því fyrir sér hvort einn eða neinn væri metró... meira hver væri karl og hver væri kona (ekki bara útaf öllu draginu heldur líka trukkalessunum) og hverjir í öllum þessum fjölda væru hugsanlega straight. Við litum ekkert sérstaklega straight út sjálf. Ég og Miriam deilandi rúmi í Randall's house sem flaggaði öllum regnbogafánunum og humarinn okkar íklæddur hvítum buxum og skærbleikum bol. Þetta var magnaður staður með frábæra sjávarréttarstaði, unaðsstrendur, yndislegt fólk og skemmtilega örðuvísi búðarnöfn eins og "spank the monkey" (art gallery, who would have thunk it!) og Burger Queen. Við ætlum þangað aftur, alveg bókað.

Þorskhöfði um helgina

2005-06-25T01:35:00.000Z

Komin með Kapal. Komin með rúmgjörð. Rúmsamansetjararnir reyndu við mig allan tíman á meðan þrátt fyrir að ég hefði búið til kærasta og blómstrandi langtímasamband. Undir lokin var ég orðin smeik, því annar þeirra - sem bauðst til að sýna mér "Boston" - býr handan við hornið. Tveimur tímum seinna kom kapalgaurinn. Hann var skrítinn. Mér skilst að það sé lenska og hafi meira að segja verið innblásturinn í heila kvikmynd. Hann lá á gólfinu hjá mér, hætti að vinna og talaði um að hann hataði Bush... ábyggilega vegna þess að ég er evrópsk. Nú vantar bara sófann og verður gaman að sjá hvers konar freak of nature mætir á svæðið með hann....

Fer í Roadtrip II á morgun með Miriam og Jóni til Cape Cod, perfect því að það á að vera suðupottur um helgina og við verðum í mildri sjávargolunni í bikiníunum á ströndinni:) Bjútifúl!

Gay Haiku

2005-06-19T20:40:00.000Z

Ég held ég sé búin að finna sófann minn og rúmumgjörðina. En ef svo er að þá verður litla stúdíóið mitt afskaplega fjólublátt... ef ég kem þessum blessaða sófa fyrir...hmmm. Fyrir utan rúmið er ég komin með einn stól sem ég skemmti mér í heilan klukkutíma að setja saman og skrúfann svo allan í sundur og setjann aftur saman... mitt annað húsgagn...(unaðsstuna)

Helgin hefur farið í framtíðarplön, markmiðasetningar og húsgagnaleit. Ég er komin með markmiðin, er að vinna í framtíðarplaninu og er búin að finna húsgögnin, og búin að panta mér kapal og internettengingu. Neitaði 250 stöðva gagnvirka TV-inu þar sem ég gat tekið upp þætti hægri vinstri, spólað fram og tilbaka og basically gerst heiladauð amerísk kartafla... fór svo og skoðaði gym nr 2(tengist markmiði 1) og gerðist Barnes&Noble félagi, keypti mér orðabók og smásögur á spænksu (markmið nr. 5 á listanum) og ... ogogog það besta .... bókina "Gay Haiku" eftir Joel Defner, sem í kjölfar erfiðs skilnaðar við kærasta sinn ákvað að tjá tilfinningar sínar með Haiku forminu. Ég læt hér nokkrar uppáhalds fylgja:

You were perfection.
Then you misspelled "embarrassed."
Don't call me again.

See the eight-year-old
Knitting mittens on the bus.
Does his mother know?

I'm not judgemental.
It's just that I have standards
You will never meet.

Þessi síðasta minnir mig svo innilega á einhverja ónefnda vini mína.... hmmm... hmmmm.... :)

Brrr....

2005-06-15T19:51:00.000Z

Og allt í einu varð bara kalt! Eða ekki alveg kalt á íslenskan mælikvarða, meira svona mildur íslenskur sumardagur. Nema hvað.... komumst við ekki að því að það er slökkt á hitanum í byggingunni á sumrin. Þannig að núna sitjum við öll uppdúðuð og skjálfum inná skrifstofu...og já það er heitara úti en inni....og þess vegna er ég að blogga vegna þess að heilinn á mér er svo frosin að ég get ekki unnið...

Brrr.... ég verð að fara að kaupa mér húsgögn í stúdíóið.... þetta er aðeins of minimalískt eitthvað.... og það er ennþá málningarlykt inní íbúðinni og ég er ekki einu sinni búin að hengja upp sturtuhengið...

Þetta er mjög svo örugglega stúdentagata sem ég bý í... ekkert nema ungt fólk út um allt....ogogog alternativ staðir. Eins og súpermarkaðurinn í mínu hverfi "Wholefoods" sem býður uppá endalausar tegundir af nýrnabaunum og gulrótarsafa. Fann Yogi-tein mín þar og alls konar umhverfisvæna uppþvottalegi og miso súpuduft. Keypti mér jarðaber og kirsuber og te...Ég held ég muni ekkert elda hérna....spurning um að kaupa sér blender og prófa alla grænmetismixtúrurnar hennar Dr. Gilligan. Þá get ég hafa sagst drukkið gúrku....

Það var sölufundur hérna á mánudag og þriðjudag.... og í tilefni af því fórum við öll sömul á hafnaboltaleik...minn fyrsta:) Mér leið eins og ég sæti í bíómynd, náði ekki reglunum alveg og mistókst að finna dansandi lukkudýrið.... þetta var þrælgaman ...

En jæja já... ég er ekki ennþá komin með heimasíma...og býst ekki við að ég fái mér einn slíkan... þannig að, ef einvhern langar að spjalla að þá er ég steinunnmaria á skype og er með gemsann 001-703 624 6784. Auk þess vil ég taka það fram að Bandaríkin og Bretland eru á nákvæmlega sama mínútugjaldi hjá símanum... þannig að þó að ég sé lengra í burtu að þá er ekki erfiðara eða dýrara að ná í mig (veit að það hljómar lógískt þó)...nema útaf tímamun of course

Cosmopolitan

2005-06-14T23:12:00.000Z

Ég er með bankareikninga í 3 löndum. Ég er með húsnæði í 2 löndum. Ég er svo mikill heimsborgari að ég má varla við meiru.

Brunarúst

2005-06-11T21:09:00.000Z

Svo að við Miriam fórum til NY, og ég bætti tveimur eða þremur fleiri ríkjum í ríkjasafnið. Reglurnar eru líbó, ég þarf ekki að kyssa grund eða snerta, ég þarf bara að vera í einhverju sem framlengir mig við ríkið. Þannig að öll farartæki önnur en flugvélar teljast með. Rútuferðalagið var ansi skrautlegt þar sem það sprakk dekk klukkutíma fyrir NY og kínverjinn sem keyrði kunni enga ensku og sagði okkur ekki eitt eða neitt. Stöðvaði rútuna fimm sinnum, hljóp út, sparkaði í dekkið, hljóp inn hljóp út etc og bölvaði á kínversku á milljón....

MaxWax var lífsreynsla ... svipuð þeirri sem Carrie í Beðmálunum fékk þegar hafði ekkert betra að gera í Los Angeles ... og svo fer ég ekki meira útí þá sálma. En á leiðnni úr vaxinu komum við M. við í Sleepy's og lögðumst uppí hvert rúmið á fætur öðru, tókum skopputest og styrkleikatest þangað til ég hreinlega gat ekki hreyft mig úr tempur pedic rúminu og lét platast af sölumanninum sem sagði að "bara vegna þess hvað hann sæji hversu vel ég og rúmið næðum saman myndi hann hringja í yfirmann sinn og fá 30% afslátt". Það er nú eitt við ameríku að maður getur alltaf fengið díl....

Dreif mig svo í double decker strætótúr um NY og sat í 2 og hálfan tíma á efra dekki í steikjandi hita og brælu og skaðbrann. Svo að ég slökkti í brunanum um kvöldið með engu öðru en hvítvínsglasi í Regnbogasalnum í Rockerfeller center með alveg hreint stórkostlegt útsýni yfir borgina sem brenndi mig svo illa að ég sit núna viku seinna og slít af mér heilu húðlögin.

Flutti inní litlu stúdíóíbúðina mína, tempur rúmið er mitt eina húsgagn, ískápurinn minn er tómur og sturtuhengið er ekki komið upp. Stefnan er að finna sér sófa og stóran spegil, og þá held ég að þetta dugi barastasta...

Annað í fréttum er að Arnar minn hefur ákveðið að setjast aftur á skólabekk og taka Masterinn. Hann flytur úr íbúðinni minni um næstu mánaðarmót og inn flytur eitthvað ungt par með barn .... ef ég hefði ekki keypt mér þetta tempur rúm að þá svæfi ég ekki yfir áhyggjum af nýja fína parketinu mínu! Hefði betur spurt spákonuna í gær um það hahmha! Við M. spanderuðum 15 dollurum í lygalaup af spákonu að vera sem sagði mér að ég myndi finna ástina í lok árs (klassískt), mitt síðasta romance hefði ekki verið sá rétti (klassískt), ég myndi eignast stóra fjölskyldu (klassískt)og allir myndu öfunda mig frammí rauðan dauðan því ég er svo sæt og klár og sterk og stór gæti og flogið á eyrunum ef ég vildi....aha!

Allavegana ég á víst að vera í einhverju barbekjúi núna...en ég þori ekki útaf skrifstofunni því það er illa heitt úti en hérna inni er sweet sweet loftkæling:)

NY um helgina

2005-06-02T23:30:00.000Z

Lífið gengur fínt fyrir sig hér fyrir utan kvef á mjög svo heitum degi. Ég fer til New York yfir helgina með Miriam. Planið er að taka rútuna annað kvöld, mæta svo í vax (er ekki búin að ákveða hvernig) á MaxWax vöxunarstofunni sem daman stundar - sjá . Ég býst við að ég fari svo frekar hárlaus í skoðunarferð um NY borg á meðan Miriam pakkar. Hvítvín er einnig á dagskránni auk þess sem ég er boðin með fjölskyldu hennar á veitingastað á sunnudagskvöldið. Ég er mjög spennt fyrir að hitta familíuna hennar... forvitin mjög að vita hvort þau séu steypt í sama mót. Ef svo er mun ég sitja eins og Gúllíver í puttalandi innan um New Jersey gyðingafjölskyldu sem hljómar öll eins og Frannie the Nanny. Og lýtur svipuð út.

Meira um gyðinga.... það er voða næs drengur hérna af askinasi-uppruna í vinnunni sem er búinn að hjálpa mér við íbúðar og pappíramál. Við fórum saman og fengum okkur salat í hádeginu í gær... og mér tókst á einhvern óskiljanlegan hátt að spurja hann hvort ekki væri hægt að líkja þjóðarmorði nasista á gyðingum á einhvern hátt við ástandið í palestínu í dag. Og þetta var eftir að hann sagði mér að hann ætti ísraelska móður og heilt fjölskyldutré í Ísrael. Það var ekki meinigin að vera svona takkí, I was just making conversation.

Boston

2005-05-31T22:24:00.000Z

Þetta er eins og himinn og haf, Boston og London, fyrir utan að nöfnin eru eingöngu með 'o' sérhljóðum. Hér er hljóð á skrifstofunni. Hér talar fólk ekki í hringi allan daginn. Hér borðar fólk mikinn mikinn sykur. Hér fær maður stóra skammta...

Á einni viku hefur mér tekist að finna mér pínulitla stúdíóíbúð í hjarta Boston, beint á móti Boston RedSox stadíuminu ef það hringir bjöllum hjá einhverjum öðrum en mér. Auk þess hefur mér tekist að komast yfir a room with a view OG kennaratöflu nota bene á skrifstofunni:) Hljómar svaka fancy en á hana ekki ein. Hinir tveir eru samt heima á Íslandi í sex vikur svo að ég hef pleisið út af fyrir mig og ég fékk besta staðin því kollegum mínum líkar illa við víðáttu og tóku skýrt fram að þeir vildu veggútsýni. Svo að á heitum dögum sit ég í blástrinum frá glugganum, næ smá base tan-i á hnakkan og get fylgst með innkaupurum. Bjútífúl! Ég get líka hrækt á kollin á fólki ef ég er í vondu skapi og falið mig svo undir sillunni. Bjútífúl!

Um helgina fórum við Miriam og Jón Árni í óvissuferð um norðurhéruð Bandaríkjanna. Við byrjuðum á að fara á gífurlega sérstakan Diner, keyrðum svo til White mountains og fórum í skíðakláf uppá Canon fjall, keyrðum svo þaðan í gegnum sveitahéruð New Hampshire, villtumst og fundum okkur svo Mótel í einhverju litlu krummaskuði. Á leið okkar frá mótelinu yfir á matsölustaðinn komumst við svo að því að það var mjög svo hávær lest sem keyrði í gegnum bæinn, og lestarteinarnir voru beint fyrir utan bakgluggann okkar. Við fylltumst skelfingu. Seinna um kvöldið á stuttri leið frá mótelinu yfir í sjoppuna hinum megin við götuna var 'jíha-að' tvisvar sinnum frá mismunandi áttum á mig og Miriam. Sami pikkuptrukkurinn samt. Gaurinn gerði sér svo ferð í sjoppuna og við földum okkur bakvið hvítvínsrekkann. Þegar við komum að afgreiðsluborðinu spurði afgreiðslustúlkan okkur hvort að hann Jack hafi verið að abbast upp á okkur, við sögðum henni frá jíha-inu. Þá sagði hún "Ohhh, That Jack, he's no good, and when him and Tim get together....ohhh their nothing but trouble" og við tókum eftir því hvað hún var með ljótar tennur. Svo við brostum, hlupum yfir götuna og læstum okkur inní herbergi.

Daginn eftir keyrðum við svo hálfa leið uppá Mt. Washington. Fengum geisladisk með frásögn. Frásögnin var nú ósköp lítil en við fengum ansi góða kennslu í því hvernig á að keyra upp óslétta vegi, og hvernig best er að höndla bremsurnar á leiðinni niður! Magnað. Svo fengum við bumpersticket með "I've climbed Mt Washington" og skírteini sem lýsir Jón Árna "King of the montain". Magnað!

Þar sem við vorum á undan áætlun var látið undan hlóðlátri en ákveðinni bón minni um að fara til Kanada. Svo að við keyrðum í gegnum óbyggðirnar til Kanada, fengum stimpil, sáum hvar jólatréin eru ræktuð og borðuðum köku í Courticook. Á leiðinni heim týndumst við svo og vorum loks tekin fyrir of hraðan akstur! Mér fannst þetta auðvitað bara frábært því þetta toppaði þessa amerísku daga mína. Við sluppum við sekt og fögnuðum með því að fara á al-amerískan skyndibitastað.

Þannig að, eftir vikudvöl í USA er ég búin að fara til 4 fylkja og Kanada! Ansi vel af sér vikið bara:)

Síðasta kvöldið í London

2005-05-19T20:49:00.000Z

Ef ég væri með sjónvarp, þá væri ég að horfa á undankeppni Eurovision núna. En ég er ekki með sjónvarp og ég er að fara að flytja út á morgun. Ég á að vera að þrífa. Ég var að þrífa og tók þessu aðeins of alvarlega og nú er allt í klessu. Ískápsskúffur í vaskinum og hreingerningargræjur uppá öllum tveimur borðunum. Ætla ekki að vera lásí leigjandinn sem rétt strýkur af gólfunum. Fyrir neðan mína virðingu. Neinei, ég er ÜberSteinunn, ég geri ekkert með hálfri hendi. Geri þetta bara með einni hendi því að hvítvínsglasið þarf að vera í hinni svo að ég geti actually gabbað sjálfa mig í að halda að það að þrífa sé partý.

Fékk kveðjupartý í gær, það var nú meira stuðið:) Fékk svaka sætt kort sem allir höfðu skrifað undir, hamingjuóskir og fyrirfram saknaðarkveðjur og allt. Hafði keypt mér RISA-stóra ferðatösku um daginn eftir að hafa prufupakkað (nörd) og komist að því að ég átti of mikið af dóti! Þannig að það var sjón að sjá mig í túbunni um kvöldið pínu létt að drattast með heilt fjall af tösku að vera.

Úff úff ég hlakka svo til að setjast upí vélina á morgun og kveðja þessa tedrykkjumenningu, hitta mömmu og pabba og arnar og familíuna og henda mér svo uppí næstu vél til Bandaríkjanna, þar sem ég veit ekkert hvað næsta ár ber í skauti sér. Kannski verður gaman, kannski verður leiðinlegt, kannski kem ég heim með hamborgararass, kannski giftist ég kana og eignast amrísk börn ... eða eitthvað! Hvað sem verður að þá eru allir einstaklega velkomnir að heimsækja mig og fá gistingu eigi þeir/þær leið um Boston. Það er nú eitt sem ég á eftir að sakna frá London, allur gestagangurinn.

Allavegana.... íbúðin þrífur sig ekki sjálf...

Arnar í heimsókn

2005-05-14T09:23:00.000Z

Frekar leiðinlegtveður í dag, stefnir allt í rigningu. Samkvæmt veðurspánni þá á þetta að vera svona þangað til að ég fer. Ég kýs að líta á það sem svo að guðirnir séu að gráta mig út úr Bretlandi. Skal veðja að þeir taki á móti mér með sól og lúðrablástri í Bandaríkjunum;)

Arnar er kominn í heimsókn í 3 daga verðskuldað frí. Hann fór að mínum óskum og tók bara með sér eitt outfit til skiptanna svo að ég þyrfti ekki að borga formúgu fyrir að senda kassa heim. Svo treð ég töskuna hans stútfulla og mæti svo sjálf heim á föstudaginn með litlu flugfreyjutöskuna í eftirdragi. Algjör prinsessa. Djók, ég er búin að kaupa nóg hérna úti til að fylla töskuna hans og mína og fleiri til.

Fórum í gær niðrí Canary Wharf, sem er eins og litlu Bandaríkin í London. Ekkert nema massív háhýsi, risa kringla og áin Thames. Yndislegur staður, því þetta er svo nýtt að það er eiginlega engin umferð eða hávaði. Svo liggur CW við Thames, þannig að maður getur setið við vatnið í sólinni, eða farið á bátaveitingastaði og fleira og fleira. Við röltum um svæðið, fengum okkur að borða og drifum okkur í bíó á "The interpreter"... sem byrjaði vel, en leystist svo upp í væmna klisju. Hakan á Sean Penn titraði og hann grét og allt saman. Myndin var bara svo ferlega ótrúverðug. Hún hefði verið trúverðugri ef Nicole Kidman hefði verið svört, Sean Penn hefði misst konuna sína 6 mánuðum áður en ekki 2 vikum áður, þau hefðu ekki hegðað sér eins og þau væru ástfangin eftir 2 daga kynni og ef Nicole hefði sem túlkur sameinuðu þjóðann ekki verið með clearance inní öruggasta öryggisherbergi í byggingunni. Því ef hún var með það, þá voru allir hinir 200 túlkarnir með það líka... og þá er þetta ekki beint öruggasta öryggisherbergið...hahmha. Nú ætla ég að vona að ég hafi ekki skemmt myndina fyrir einhverjum, en ef svo er, þakkiði mér þá fyrir og fariði frekar á "Hitch Hiker's Guide to the Galaxy"...

2005-05-11T23:08:00.000Z

Ég veit varla hvar ég á að byrja, það er svo mikið af fréttum! Um síðustu helgi fór ég til Belfast til að hitta Kötu frænku. Eyþór bróðir kom kvöldinu áður til að millilenda á leið sinni til Austurríkis. Eftir að hafa farið með hann út að borða og drukkið tvö hvítvínsglös fattaði ég að ég myndi ná 3 tímum í svefn áður en ég þyrfti að leggja af stað í langreysu. Ég lagði af stað 4 að morgni þegar verið var að telja síðustu atkvæðin í kosningunum og samgladdist með bísltjóranum yfir nýja gaurnum í mínu hverfi þótt ég hafi ekki vitað fyrr en 2 dögum áður að það væru kosningar í aðsigi(kosturinn við að hafa ekki sjónvarp) og vissi ekki rass útá hvað hann gekk, en hann kunni að koma fyrir sig orði!

Ég kom á Gatwick klukkan fimm um morgun og hneykslaðist yfir ellilífeyrisþegum í vískísmökkun á þessum ókristilega tíma, sofnaði í flugvélinni og reddaði mér með naumindum á bus centralið í Belfast þar sem ég skildi ekki írskuna. Steinsofnaði í íbúðinni hennar Kötu á meðan hún fór að kenna. Tölti niðrí bæ eftir að ég vaknaði og varð furðulostin yfir öllum Sin Féin kosningaspjöldunum og Sin Féin solicitors og über bresku kosningaspjöldunum og írskum og breskum fánum sem blöktu á víxl milli hverfa. Ég verð að viðurkenna að ég taldi að þessi skitping væri ekki jafn drastísk á okkar dögum og hún var fyrir 10 árum síðan. Sadly mistaken.

Á laugardagsmorgninum var ég svo vakin af mömmu sem tilkynnti að hún væri bissí við að verða amma. Hildur var komin með hríðir...og við tók meira en hálfs sólarhrings fæðing sem fyrir mér og Kötu virkaði eins og afkaplega löng Eurovision keppni með öllu tilheyrandi. Halldór Kári Þórhallsson kom síðan í heiminn um 2 leitið að dönskum tíma. Ku hann vera íþróttalega vaxinn og vöðvastæltur líkt og faðir hans;) og rólyndur líkt og móðirin. Afinn ljómaði auðvitað eins og jólatré við að fá nafna:) Ég fékk svo sendar myndir í dag af þessum nýja fjölskylduskartgrip og verð að segja að hakan og augabrúnirnar eru alveg í föðurlegginn:)

Annars er það af mér að frétta að ég er að fara að flytja til Bandaríkjanna í næstu viku. Til Boston Massachusets að vinna á USA skrifstofu fyrirtækisins næsta árið. Þetta er búið að vera í burðarliðnum í nokkrar vikur og er loksins komið á hreint. Er ferlega spennt yfir þessu öllu saman en svitna eins og svín núna við að klára allt sem ég þarf að klára hér. Eins og það var erfitt að stofna reikninga hérna að þá er jafn erfitt að loka þeim aftur:) Ég flýg heim til Íslands föstudaginn 20 maí, næ einum dag með familíunni og flýg svo á sunnudeginum út til Boston, þannig að það er enginn tími til að dúlla sér með vinum og kunningjum. Hinsvegar kem ég heim í sumarfrí í Ágúst og ætla mér þá að ná quality tíma með öllum heima, synda laugardalslaugina þvera og endilanga og borða pulsur, þorsk og roast beef samlokur á hverjum degi:)

eitt update til

2005-04-24T20:16:00.000Z

Þá er komið að mánaðarlegu bloggi mínu:) Hef heyrt að ég sé lélegur bloggari. Ég neita því ekki. Ég sökka:) En hei, batnandi mönnum er best að lifa. Verst að þegar maður bloggar ekki í langan tíma að þá kemur ein stór update færsla á eftir annarri og þegar henni er lokið strýkur maður svitann af enninu yfir að rifja upp alla atburði síðastliðins mánaðar og finnst maður hafa yfirbloggað sig og aðra. Þannig að hér verður stiklað á stóru.

Anna og Ingunn komu í heimsókn... slæptumst, borðuðum og versluðum og fórum saman á sunnudeginum á Emilíönu Torrini í Bushhall-Shepherd's Bush. Ég æpti yfir mig af ánægju þegar upphitunargaurinn kynnti sig og sagðist heita Mugison!!!! Ég var alveg hreint frá mér af kæti og raulaði með. Hann var stórfyndinn og sagi kúka- og guinnesstónlistartúrasögur milli þess sem hann framkvæmdi snilld sína. Emilíana var alveg jafn fyndin, svaka kjút að vanda og söng eins og engill. Eftirá fórum við svo baksviðs því Ingunn og E. eru gamlar vinkonur og þar fór Mugison að spjalla og ég auðvitað tjáði honum að þetta hefði verið pjúra snilld og þá sagði hann að hann hefði verið með mér í MH. Alveg fór það framhjá mér! Þar með lauk samræðunum:)

Á mánudeginum fóru Ingunn og Anna til E. í Brighton og ég fór pínu ponsu oggulítið lítið út sofin að leita að hóteli á Tottenhamcourt Rd. til að ná í Madda og Ramesh úr vinnunni minni. Tottenhamcourt Rd. er lengri en ég hélt. Maddi var svo í tvær vikur í London og heimtaði pöbba og hamborgara á hverju kvöldi og ég með glöðu geði varð við óskum hans. Mikið rosalega var gott að fá manninn í heimsókn og hafa til halds og trausts. Alveg það sem ég saknaði frá vinnunni heima. Einhvern til að segja leim brandara sem bretar hafa ekki húmor fyrir milli tarna. Seinni vikuna kom svo annar fugl frá Íslandi að vinna með okkur, en það var ofurakureyringurinn Friðrik. Hann var jafn hrifinn af bjór og hamborgurum á the square pig eins og Maddi. Þeir fóru svo á föstudaginn og ég fór beinustu leið heim í bólið.

Ráfaði svo um á Oxford Street í gær og verslaði mér fyrir næsta mánaðarkaup, sumarföt, því ég sem Íslendingur hef ekki haft mikil not fyrir slíkt hingað til. En nú er maður farin að svitna í svörtu bolunum þannig að þetta var allt saman mjög nauðsynlegt:) Fór svo með Bryndísi í dag í Camden Town og við slepptum okkur í glingurkaupum. Ég fékk svo vægt sjokk þegar hún sagði mér að hún færi heim eftir níu daga. Hef haldið því fram statt og stöðugt síðustu tvær vikur að hún fari heim eftir þrjár vikur og gleymt að draga frá. Púff púff, þá verður maður bara helt alene í stórborginni, búhú!

En framundan er þó nóg að gerast. Vigdís er á leiðinni til London og ætlum við á Kings Road rölt næsta laugardag. Svo er planið að kíkja eina helgi á Kötu í Belfast í næsta mánuði. Eyþór litli kemur svo og gistir hjá mér eina nótt á leiðinni til Austurríkis og hugsanlega mun Arnar sjá sér fært að kíkja eina helgi. Ofan á þetta gæti verið að vinnufélagarnir kíki í aðra heimsókn:)

Og .... og og og og... ekki má gleyma því allra allra mikilvægasta, sem er að Þórhalls og Hildarafkvæmi er due á þriðjudaginn næsta... allir munu öðlast spánýja titla í kjölfar fyrsta afkvæmissins í þessari fjölskyldugrein:) Ég verð loksins tante/aunt/föðursystir... Þórhallur er farin að verða stressaður með að þetta gæti dregist og "sett heimsóknarplan og vinnuplan úr skorðum"... sem er annað orð yfir að vera überspenntur yfir því að verða pabbi og geta ekki beðið:) Ég hló mikið. Verst að ég mun ekki sjá barnið fyrr en við skírnina í júlí... sona eretta að allir þurfi að vera flakkandi um í úglöndum.

púst púst... Best að fara í bólið. Planið er að vakna sex og drífa sig í ræktina fyrir vinnu og vinna af sér bjór og hamborgara síðustu tveggja vikna:) Wish me luck!

Af jákvæða Tim og fleiru

2005-04-04T21:10:00.000Z

Tim er hættur að vera neikvæður alltaf... nema stundum. Ég get ekki lengur kvartað yfir Tim. Hann er meira að segja hættur að blasta lélega tónlist. Kallar mig reyndar tónlistar-Nazi eða tónlistarlögregluna... en svona sex ára bekkjar nafnakall bítur ekki á minni grjóthörðu skel. Ástæðan fyrir því að Tim er hættur að hræða börn með lífþreyttu fasi sínu er bara fyndin og ef ég er afskaplega langdræg, þá er það mér að þakka.
Þannig er nú mál með vexti að yfirmaðurinn minn bað mig um að fara að internetdate-a!! Því að hann átti að gera það en var hræddur um hvernig það myndi líta út að vera með mynd og profile og alles á netinu, harðgiftur maður. Honum greinilega datt ekki í hug að ljúga og leika 18 ára djammpíu frá Essex. Sumum er ekkert ímyndunarafl gefið. Þannig að hann bað mig um það!!! Ég sagði "kemur ekki til greina...been there done that, met the freaks that live there". Þá sagði hann
"gerðuþaðgerðuþaðgerðuþaðsteiunnplískonanmíndrepurmigégeryfirmaðurinnþinn".
Þá sagði ég "ok þá...en sénsinn bensinn að ég setji inn mynd, nafn eða rétta e-mail adressu". Nema hvað... Tim heyrði þetta, veðraðist allur upp, bauð sig mjög skörungslega fram og þegar augljóst var að búið væri að úthluta verkinu... þá bara skráði hann sig samt, mynd, prófæll, laug um þyngd og allt. Svo var hann kominn í ímyndaða keppni við mig. Fór að spurja mig hvað ég væri búin að fá marga pósta, deit etc. Ég er ekki búin að fá eitt! Gæti ekki verið meira sama. Ekkert tapsár, alveg satt. En Tim var komin á ról og höstlaði strax deit...og hann hlýtur að vera mun jákvæðari í tilhugalífinu, því gellan beit á, þau eyddu páskunum saman..og allt!!! Þannig að nú skýt ég mínum sex ára húmor á hann: "How's your girlfriend Tim"... og það er hætt að virka því ég held hann sé in love. Hann er allavegna hrifin að GPS tækinu í litla Mini-num hennar:)

En af öðrum en Tim er það að frétta að London er farin að verða sumarleg og hlý. Og farfuglarnir eru teknir að fljúga hingað yfir í lange baner. Um þar síðustu helgi kom hele familien fyrir utan Þórhall og vorum við fimm hérna í þessari litlu skonsu minni. Tilgangur ferðarinnar var auðvitað að hitta mig og gleðja... en aðallega að fara á Stuðmannatónleika í Royal Albert Hall. Sem var mikið gaman. Mér tókst reyndar að rústa fjöldkyldufriðnum þegar ég leiddi hópinn beinustu leið í Harrods í staðin fyrir Royal Albert Hall... en þótt ég búi í London þá vil ég minna SUMA á það að ég hef sannanir fyrir því að SUMIR voru búnir að grandskoða kortið fyrr um daginn í SAMEININGU og hefðu átt að leiða mig á réttan stað. Ég bara giskaði á húsið með öllum ljósunum;) Sem betur fer var RAH ekki langt undan... en nógu langt fyrir okkur dömurnar sem vorum í miklum spreng, allar í kór. Hinsvegar tókst mér að rétta fjölskyldufriðinn við með því að vippa mér að næsta dyraverði og spurja hvort ekki væri hægt að redda fjölskyldunni plássi saman, víst að húsið væri nú ekki nema næstum 2/3 fullt. Og jújú, það var hægt. Við fengum heila stúku á besta stað útaf fyrir okkur. Máttum bera inn veigar og láta eins og okkur lysti. Þannig að mammalitla stóð mest alla tónleikana fyrir miðja stúku, hristi skrokkinn af innlifum og tók nokkur indíanaöskur. Á slíkum tímum þá sér maður nákvæmlega hvaðan maður hefur þetta:) Svo dóluðum við okkur bara saman, lögðumst í netta dagdrykkju og búðarráp í Covent Garden, og allir fóru sáttir heim.

Um síðustu helgi kom svo kona einsömul í dagsheimsókn. En það var hún Bryndís vinkona sem er búin að missa Sólrúnu sína heim til Íslands. Þannig að til að hugga stúlkuna, eldaði ég ofaní hana timian og hvítlaukskjúlla með öllu tilheyrandi. Gaf henni bjór og rauðvín. Gláptum saman á myndir...sem ég þurfti svooo á að halda eftir að vera búin að vera sjónvarpslaus í 3 mánuði. Steinsofnuðum svo í uppréttri stöðu í sófanum. Vöknuðum og ég matreidda mjöööög svo fituríkar súkkulaðikökur með bráðnuðu súkkulaði inní og vanilluís með. Sáum okkur tilneyddar til að liggja á meltunni uppí rúmi eftir það og lesa Bridget Jones bækur. Og svo fékk ég lit og plokk og fullt af tónlist á iPoddinn minn. Alveg svaka kósí helgi.

Um næstu helgi koma svo fyrrverandi tengdó og mágkona mín yfir í heila 4 daga held ég bara. Tilefnið eru aðrir tónleikar. Emiliana Torrini. Þannig að þá verð ég búin að fara á tvenna íslendingatónleika og enga englendingatónleika í London. Er ég Íslendingur eða er ég Íslendingur?

Fritz Fílamaður

2005-03-13T20:03:00.000Z

Er búin að sofa alla helgina... engin söfn, ekkert neitt að reyna að nýta tímann sem ég hef í London neitt...bara soooofa værum svefni. Fór á bjórkvöld með vinnunni á föstudaginn sem varð ansi skrautlegt. Ég Sarah, kærastinn hennar og Stephen enduðum á ölskralli ... þegar ég pæli í því þá enda ég alltaf ein með blessuðum Stephen í lokin á trúnói um hvað hann elski konuna sína mikið og um hvað ég sé endalaust sjálfstæð stelpa að mæta bara ein til Bretlands og redda öllu sjálf og allt það... sem mér finnst auðvitað bara sætt... Fyrir utan það að þá verður Stepehen afinn í laginu "Krakkar mínir, krakkar mínir, þegar ég var sjóari...."etc, því jafn litskrúðugt lífshlaup hef ég sjaldan ef aldrei á ævinni minni heyrt. Maðurinn byrjar í flughernum, verður svo næturklúbbaeigandi á Ibiza með öllu tilheyrandi og svo fullt fullt af sögum sem hann er stoltur af en ég kýs að ritskoða...

Víst að ég er búin að bitcha eins og bésevi um blessaðan Timminn að þá er kannski komin tími til að kynna aðra karaktera úr vinnunni til sögunnar...Vinnan mín skiptist í tvennt... það er tækniliðið sem ég vinn í og samanstendur af Stuart, Baldip, Stephen, Richard, Tim og mér. Allt eru þetta endalaust hamingjusamlega giftir menn (nema Tim, goes without saying) sem tala um hvað þeir eru ástfangnir af konunum sínum í tíma og ótíma... sem mér finnst eins og áður sagði endalaust sætt. Hinn helmingurinn af liðinu er markaðs og sölufólk sem vinnur og starfar á aðeins annan hátt en tæknigengið... allt frábært fólk þar á ferð ...

Og á meðan Tim kvartar og kveinar allan daginn, eins og áður hefur verið greint frá, þá er Stephen alltaf eins og Sergent Army General á frontlínunni í Persaflóanum, Baldip segir endalaust mikið af bröndurum... og er virkilega fyndinn... milli þess að segja "Steinunn, you don't know what my life is like"... sem er yfirborðskennt kvart um að það sé of mikið að gera. Stuart hinsvegar situr fastur í e-mail skriftum og ákvarðanatökum og ef maður þarf að fá athygli að þá verður maður að cirka út þessar fjórar millisekúndur sem hann er á milli e-mail skrifta og ákvarðanataka... og þá kemur hann af fjöllum þangað til hann áttar sig á að hann er á plánetu jörð og ég er mannvera af hans stofni að reyna að ná sambandi... Richard hinsvegar er alveg örugglega ein besta manneksja sem ég hef kynnst á ævinni... það er ekki til neitt illt í honum ... ávallt til í að hjálpa til, kryfja málin og koma verkefninu á réttan kjöl. Þegar ég sá hann fyrst, þá var hann að fara af skrifstofunni íklæddur James Bond 1960 og eitthvað jakkafötunum, með hattinn sinn, dagblaðið undir hendinni, skjalatöskuna og svo maður gleymi nú ekki regnhlífinni. Hann er aðeins afslappaðri núna. Og akkúrat vegna þess að hann er kurteisasti og siðprúðasti maður sem ég hef á ævinni kynnst, þá verð ég alltaf jafn hissa þegar hann segir hluti eins og "But that is just anal!!!"... bara einhvern veginn passar ekki! Þetta er semsagt tedrykkjuliðið sem ég vinn og hrærist með í daglegu amstri ...

Svo þegar ég var búin að sofa og sofa um helgina... kíkja með Bryndísi á "Birds eye view" kvikmyndahátíðina (themað: kvk leikstjórar) og borða mexíkanskann í Canary Wharf, sofa meira og meira, vakna í dag um þrjú og kíkja í búðir nirðí bæ, þá fór ég á ógeðslega góðan tælenskan stað og ákvað að labba uppí vinnu eftir það. Nema hvað, mæti ég uppí vinnu og fæ massívt kláðakast í andlitinu og lít núna út eins og fílamaðurinn! Sénsinn að ég geti farið svona í undergroundið... þannig að ég bara verð að sitja og bíða þangað til að andlitið á mér hjaðnar niður í eðlilega stærð! Skrítið, hef aldrei lent í þessu áður... hefur ábyggilega verið einhver forboðin jurt í Thai matnum góða....

bleh

2005-03-09T21:13:00.000Z

Ég get svo svarið það að drengurinn er að verða jákvæðari by the minute. Ábyggilega illskulegu augnaráðinu sem ég gef honum að þakka. I smell his fear of me and thrive of it.... ótrúlegt hvernig mannleg samskipti virka, ef maður er leiðinlegur við einhvern verður hann ósjálfrátt endalaust næs við mann. Ef maður verður hrifinn af einhverjum þá hættir hann að vera hrifinn en ef maður hættir að verða hrifinn á undan að þá fær maður blóm og konfekt og einstakar játningar hvern einasta dag.

Sem segir manni að þetta gangi barasta allt út á balance .... og ég er balance auðvitað þar sem ég er vog. Eiginlega meira svona úr balance alltaf eða að sveiflast upp og niður. Veg, met og mæli alla daga. Veit ekki hvað ég er að gera í tölvubransanum því að ég held að ég þurfi starf með mælitækjum. Hefði átt að fara í landmælingar, radarmælingar eða bara unnið á vigtinni í hagkaup (þegar hún var og hét). Ég verð eins og pabbi með hitamæla alls staðar. Með central stöð of course. Ég er auðvitað með eina vog heima. Til að passa uppá að ég blási ekki út af bjór og pork pies í einhverri sjálfsblekkingu. Mín er með innbyggðri fitumælingargræju og ég þurfti að segja henni hvað ég væri gömul, há, skóstærð og sjúkrasögu áður en ég gat fengið svar um hvað ég væri þung. Og ekki nóg með það, í hvert skipti sem ég vigta mig þá segir hún mér hvað ég er gömul og ljót og löng fyrst áður en hún slengir því framan í mig að ég hafi fitnað líka. Svo þegar ég er rétt byrjuð að jafna mig birtir hún fituprósentu sem stenst engan vegin. Ósvífni!

Ég er farin að kynnast nágrönnum mínum... búin að mæta honum Pete sem býr við hliðina á mér tvisvar. Voða næs, töluðum um veðrið í fimm mínútur í morgun. Mér finnst samt að ég eigi að fá að rekast aðeins meira á sætu strákana sem búa beint á móti mér.... but have not had that luck síðan ég þurfti að fá dósaopnarann lánaðann um árið og sá hvílík beib þeir eru... kyssulegar varir og vel greitt hár... svo örugglega gay ... og ég þurfti að asnast til að fjárfesta í dósaopnara...

Óður um Tómas

2005-03-08T23:52:00.001Z

Ég er afksaplega mannelsk fröken. Komment vinnufélaga um daginn "æj steinunn, þú ert svo góð þér líkar vel við alla" ætti að lýsa því vel. En þegar fólki tekst að fara yfir strikið hjá mér... (síðasta record fyrir 2 árum) að þá er það í fullri og algjörri ónáð hjá mér og á mjög erfitt með að ná fyrri virðingu og reisn í mínum augum. Þetta á sér stað akkúrat núna með vinnufélaga minn Tim. Elskann, á alla mína samúð skilið, það er illa farið með hann á sumum sviðum jájá.... en gefðu mér grið... við berum nú alveg einhverja ábyrgð á sjálfum okkur og ef við tökumst á við heiminn með sótsvartri neikvæðni að þá öskrar heimurinn til baka með tífaldri þeirri neikvæðni... á vissann hátt trúi ég á pollýönu eins væmin og hún er...

But anywhos... eftir að hafa í tvo mánuði fylgst með sömu rútínu sessunautar míns að þá hefur honum tekist að skríða yfir þröskuld þolinmæðinnar ... hann mætir í vinnuna, sest niður við skrifborðið og styyyyynur svo rosalega þungt. Segir síðan "Steinunn, I so really don't want to be here". Opnar svo póstin sinn og emjar "Ohhhh.... Gaaawd" við fyrsta e-mail. Endurtekur það fyrir öll e-mailin sem bíða hans. Í hádeginu fer hann út og kaupir sér kransæðastíflu í matinn og skolar henni niður með tonn af sykri. Uppúr hádegi að þá tekur hann iðulega sýningu þar sem hann legst frammá borðið eins og aðframkominn píslarvottur vinnu sinnar og stynur þungan. Ef einhver þarf á hans hjálp að halda og segir "heyrðu Tim, ég var að spá, er þetta hægt" að þá fylgir því fyrst hörð ræða um hvað hann sé yfirunninn (sem hann svosum er)... svo þegar vinnunni er "þröngvað" uppá hann, stynur hann "Oh gawd... how am I suppose to manage this... they just don't undrestand...." bladíbladíbla...

Upphaflega hafði ég mikla samúð með Tim.... en honum tókst að drepa þá samúð. Núna fer hann bara massíft í taugarnar á mér greyið. Þegar ég sé hann hreyfast, þá pirrast ég. Fyrst fór ég að mótmæla þessari tónlistarspilun hans með eyrnatöppum. Svo fór ég að mótmæla kvartinu hans, með eyrnatöppum. Sama hversu hátt og augljóst hann vældi... þá sá ég ekkert illt og heyrði ekkert illt. Og ég trúi því að hann hafi tekið eftir munstrinu því hann fór að tromma með pennum og fingrum í tölvu og borð ofan á tónlistarspilunina. Lét eins og ég sæi það ekki. Svo hægt og hægt fór pirrun mín að yfirgnæfa kurteisina og ég fór að segja að tónlistin sem hann væri að spila þá og þá stundina væri virkilega slæm. Ef hann ætlaði að blasta þetta yfir mig þá gjörsvovel eitthvað aðeins skárra en remix af DJ Bunnie and the Mastermixers. Svo fór ég að missa útúr mér hluti "alveg óvart" eins og einhvern daginn þegar hann fór að kvarta og kveina og ég sagði full af samúð að þetta óréttláta líf hans gerði mig þunglynda. Í gær missti ég út úr mér með umönnunarröddu "Voow Tim, you must be really having a great day, you haven't banged your head against the table once today!!!"

Ég held að hann sé farin að ná þessu....

Meira um túbur

2005-03-01T00:44:00.000Z

Keypti mér bók sem listar allar túbustöðvarnar í London, með sagnfræðilegum bakgrunni og myndum. Fyndið að sjá að túbustöðin mín hefur ekki breyst síðan hún var gangsett 1902. Og ef manni finnst það langt aftur í tímann að þá skal ekki gleyma því að stöðvar eins og New Cross (þar sem Bryndís og Sólrún dvelja) var stofnuð 1884... þessi mannvirki virðast standast tímans tönn, annað en önnur mannvirki sem Bretar byggja.

Og það sem þessi mannvirki standast... mér finnst ég alltaf þurfa að stíga yfir eina ferska ælu á hverri stöð, pissupollir upp við veggi af og til, fjörugar rottur að leik á lestarteinunum, ávallt... og svo happ og glapp þvaglyktin inní lestunum. East-line túban lyktar af einhverjum ástæðum alltaf af hlandi. Með reglulegu millibili lyktar Central- línan eins og kattahland... og á þeim morgnum þá á ég mjög erfitt með að setjast í laust sæti...ef svo ólíklega vill til að ég nái í laust sæti. Ég fer alltaf að ímynda mér að þvaglyktin komi úr mínu sæti og að gallabuxurnar mínar séu hægt og rólega að soga í sig þvag einhverrar fyllibyttu sem ákvað að láta það gossa...smekklegt...

En utan túbunnar er það að frétta að Arnar kíkti til mín af leiðinni frá Lotus forritunarkennslu í Shropshire og áttum við góða daga í Lundúnarborg. Borðuðum mikið mikið af indverskum mat, kíktum á Sherlock Holmes safnið og týndumst inní stærstu bókabúð Londonar, ásamt því að kaupa okkur raftæki og ilmandi klósettpappír á helmingsverði á Mile End Road markaðnum. Besti prísinn er á Mile End:)

Annað markvert í fréttum er að ég er loksins komin með netið heim!!! Jibbífokkingjei:) Ég er búin að vera sjónvarps- og útvarpslaus í heila tvo mánuði, og það böggar mig lítið sem ekkert... bara búin að lesa fyrir svefninn í staðinn. Hinsvegar finn ég mikinn mun að geta opnað glugga útí umheiminn þegar ég kem heim á kvöldin. Mikinn mikinn mun:) Er reyndar búin að ákveða að kaupa mér ekki sjónvarp... hef ekkert við það að gera...

Svo komu Bryndís og Sólrún í mat í kvöld eftir vinnu til að flýja einhverja ólykt sem ríkir í híbýlum þeirra eftir kínverskt matarboð sem samsvarar íslenskri skötuveislu. Þannig að ég sér-eldaði fyrir þær (hitaði upp) brokkólíböku og spínatpizzu með salati og sósu... toppaði það svo með heitum súkkulaði möffins með jarðaberjum, bönunum og ís.... og svo american chocolate cookies líka því þær voru óseðjandi í sykrinum dömurnar....:) Er svo mikil Hustru...

Nenni engan vegin í vinnuna á morgun... but everyone has their devil to drag as we say in Iceland:)

Túban

2005-02-24T22:15:00.000Z

Þetta er bara orðin rútína! Ég vakna á morgnana, morgunverðast og sturtast, hendist nirðí túbuna, fer með hálftómri District línu uppá Mile End. Hleyp upp stiga og niður stiga og treðst inní Central línuna, stend svo þar eins og sardína í dós, nær 100 ókunnum manneskjum heldur en ég hefði nokkurn tíman kosið að vera, með hárið á einhverjum í nefinu og handakrikann á öðrum í andlitinu. Svo hangir maður á annarri hendinni í 10 - 15 mínútur og um leið og við komum á Holborn... þá fyrst hrúgast allir út!!! (sem sagt ekki mjög heppin með staðsetningu) og það myndast deadlock stemmning í litla stiganum sem leiðir uppað rúllustigunum. Á slæmum dögum tekur það 5 mínútur að ganga upp 15 tröppur!!! Svo hleyp ég vinstra megin upp rúllustigann því ég er auðvitað svo ógisslega bissí bissnessstelpa, kem við í Pret og kaupi mér Latte, dríf mig í vinnnuna sem er við hliðina.... segi svo "góðan daginn hvernig hefurðu það" við alla.... og svo bara vinnivinnivinn fram á kvöld....

Svo á leiðinni heim, þá tek ég upp bók í túbunni og les alla leiðina heim, held meira að segja áfram á meðan ég er að skipta. Það lesa ALLIR í túbunni. Svolítið magnað finnst mér, að sitja og lesa með 20 öðrum... það myndaðist ekki svona einbeitt stemmning í grunnskóla. Og þegar ég segi allir að þá meina ég að róninn og pönkarinn og heilalausu blondínubeibin (úps) og allir þar á milli mæta með eitthvað hámenningarlegt að lesa í túbuni.

Ég má alveg kalla þær heilalaus blondínubeib! Eða ungar stúlkur afvegaleiddar frá allri heilbrigðri skynsemi. Það eru til stelpur heima á klakanum sem mæta í nælonsokkabuxunum og pínupilsinu og þunna jakkanum í frosti og snjó á skemmtistaði. En þessi blondínubeib hérna... þær eru svona alltaf, á virkum dögum jafnt sem um helgar. Það virðist vera í tísku hjá þessum þjóðflokki núna að ganga ekki í yfirhöfnum, heldur bara peysunni/bolnum einum sér. Og þótt London sé sunnar en Reykjavík, þá er þetta nú enginn miðbaugsfílingur. Fyrir utan að það er vetur. Svo skjálfa þær á beinunum í biðröðum hálf bláar í framan greyin.

Annar þjóðflokkur sem mér finnst doldið skondinn eru gettógaurarnir í mínu hverfi. Þar sem ég bý í hverfi sem eitt sinn var pínu slömm og hefur þ.a.l. orðspor á sér sem slíkt...en er í raun núna skipt í slömm/millistéttarfólk (Er East Ender by the way) að þá er svona pínu rough neighborhood fílingur í gangi stundum...og held ég að það þyki pínu töff að vera gettógaur. Hinsvegar eru þessi svokölluðu gettógaurar brunandi um á Yaris og KA um götur East End blastandi Nelly úr græjunum yfir alla!!! Hvernig geturðu verið röff og mín ef þú virkilega fílar Nelly og vilt deila því með öllum heiminum??? Hinsvegar finnst mér þeir sem blasta Punjabi rappi þó hafa klassa...

Anywhos...best að drífa sig heim undir sæng áður en allar samgöngur detta niður og deyja klukkan tólf:)

long time no hear

2005-02-21T19:53:00.000Z

Scheisse...næstum kominn heill mánuður síðan ég bloggaði!!! Slæmt! En hef verið svo á haus í vinnu að ég hef svosum afsökun.. ef þess þyrfti. Er samt með samviskubit eftir að hafi dregið höfuðið uppúr sandinum - sem ég hef verið föst í síðan ónefnt fyrirtæki með nóga peninga og mjög svo óljósar kröfur sem breyttust að meðaltali þrisvar á dag ákvað að nota okkur sem vinnudýr.

Eftir stanslausan þvottavélarsnúning í þrjár vikur voru allir sem að verkefninu komu orðnir svo pirraðir að það þurfti ekki nema að ropa til að rjúfa balansinn. Ég var orðin næstum jafn neikvæð og Tim sem situr mér við hlið ... og það er full langt gengið því maðurinn ber hausnum í borðið og vælir eins og smástrákur á hverjum einasta degi. Og pirrar mann svo þegar maður er að reyna að einbeita sér með því að blasta græjurnar sínar... og berja fingrum og pennum í borðið í leiðinni.
Sem er akkúrat ástæðan fyrir því að ég tók a mæta með eyrnatappa í vinnuna, gaf Stephen par, sérpantaði silikoneyrnatappana góðu frá Íslandi og fjárfesti mér svo í iPod um helgina...jibbíjei

Svo kom helgin... og ekki hafði heyrst í fyrirtækinu góða í heilan dag. Og þá loksins byrjuðu vöðvarnir að slakna, hárið tók að aframagnast og geðveikisglampinn í augunum að hverfa. Ég detoxaði svo um helgina með því að far í British Museum og kaupa mér hljóðtúr um Parthenon, skoðaði líka risavaxnar egypskar styttur og fór svo í sjoppingtúr á Oxfordstreet. Endaði ferðina með því að fara í risastóra þriggja (ef ekki fjögurra)hæða bókabúð og sat á gólfinu milli bókarekka og las mér til um allt og ekkert. Ég keypti mér svo humongus Yogabók og aðra bók sem heitir "You are what you eat" og fjallar mikið til um það hvernig maður á að borða allt sem hrátt og grænt er, detoxa, þekkja veikir með því að skoða í sér tunguna... og svo er einhver kafli líka um stólpípur í tengslum við detox. En ég ætla að sleppa honum.

Á sunnudeginum hékk ég svo heima, drakk þykka græna safa sem innihalda blue-green algea (eða eitthvað), sem samkvæmt tunguskoðun vantar nauðsynlega í mig, borðaði ávexti, drakk te... hrundi svo í súkkulaðikökur sem ég átti eftir inní skáp og gerði svo fullt fullt af Jógaæfingum og fór í háttinn klukkan tíu.

Og í morgun mættum við Stephen svo bæði brosandi og úthvíld í vinnunna og heilsuðum hvort öðru innilega og dásömuðum það hvað allt væri hljótt (Tim reyndar veikur) og lífið bjart (fyrirtækið ekki búið að hafa samband). Svo snjóaði (blaut rigning) og allir voru voða spenntir....

Ef það snjóar í nótt þá skilst mér að ég muni ekki komast til vinnu á morgun:)

BUTT

2005-01-28T22:48:00.000Z

....Nema hvað... 4 tímum eftir að ég mætti með reikninginn stílaðann á mig og mitt heimilisfang, sem var það eina sem stóð á milli mín og bankareikningsins míns... hringir ekki þjónustufulltrúinn minn Arvie í mig. "Steinunn, you know how you gave me the bill addressed to you at your current address... well there was a typo in your name and usually we would look past it.... BUT, I'm sorry we have to ask you to call the company and make them send you a new bill with your name correct and then, when you bring that bill, we can open your account.... really sorry (sagt á mjög ósannfærandi hátt)". Ég var víst "Halldorsdoppir" og það messaði öllu kerfinu upp!!! Og ég gat ekki mætt með annað "bréf" stílað á mig með réttu nafni... það varð að vera reikningur! Sem ég mætti svo með í dag...

Svo er ég endlich búin að koma miðstýrðu hitakerfi í fullsving í litlu kuldaholunni minni, stjórnað frá gashitaranum mínum. Fékk mig fullsadda klukkan tvö um nótt. Strunsaði milli herberja í náttfötum með húfu á höfðinu, staðráðin í að útrýma öllum glufum. Tróð viskustykkjum og extra þykkum Bounty í þær, settist uppá eldhúsborð andspænis gashitaranum, starði lengi vel á hann illum augum... fiktaði svo í honum í nokkrar mínútur... og viti menn, nú er tölvunarfræðingurinn kominn með dagshitunarprógramm á ofna og vatn. Húrra fyrir mér!

Nú er íbúðin mín sjálfri mér og gestum bjóðandi... sem er mjög hentugt þar sem ég er að host-a náttfatapartý annaðkvöld... umfang þess hefur vaxið á einum degi úr þremur í fimm....og það er búið að kaupa andlitsmaska, ég provida augabrúnavaxið, Bryndís mætir með augabrúnalitinn og svo ætlum við allar að elda saman og drekka. Þrjár íslenskar, ein finnsk og ein pakistönsk... í náttfötum, að borða og snyrta okkur og hlæja í kór. Við verðum eins og Benetton auglýsing.... er skrítið að vera 27 ára og halda sleepover partý??? Á ég ekki að vera að sjá um sleepover partý fyrir miklumiklumiklu yngri krakka á þessum aldri???

The Buttless day

2005-01-25T23:11:00.000Z

Uppástunga mín um að Bretar ættu að taka frá einn dag á ári hverju þar sem þeir mættu ekki segja orðið "but" féll í kramið. Hann myndi auðvitað vera kallaður "The Buttless day". Þetta var eftir bankaferðina, þar sem ég mætti með vegabréf, ljósrit af vegabréfi, meðmæli frá vinnuveitanda, staðfestingu á árstekjum, staðfestingu á heimilisfangi frá leiguskrifstofunni sem og leigusamninginn minn... og var tjáð að það var gott að ég mætti með þessar upplýsingar. "BUT", bankinn okkar viðurkennir ekki vinnuna þína þótt hún sé hér í næsta húsi við okkur, því að þeir eru ekki í viðskiptum við okkur. "BUT" þrátt fyrir að vera með staðfestingu á heimilisfangi þá verðurðu að mæta með reikning sem er stílaður á þig á þessu heimilisfangi. Ég beið bara eftir að vera tjáð að mamma mín hefði þurft að hafa tekið við fyrsta Tinnabauknum við opnun útibúsins í Shropshire til að teljast verðugur viðskiptavinur.
Þá sagði ég mjög svo brosandi og hlessa: "Mælirðu því með því að ég fari í viðskipti við sama banka og vinnan mín, ráðleggur þú mér það". Og hún sagði já!!! Og þá sagði ég að ég væri með uppástílaða reikninga á sjálfa mig heima hjá mér og að nei ég væri ekki í skuldum, bara mjög vel stæð, forritari jájá og benti á árstekjurnar mínar og sagðist myndu taka hennar ráðum. Þá kom annað "BUT" í skrokkinn og hún tók niður allar upplýsingar....þannig að ef það kemur ekkert annað "BUT" á morgun, þá er ég víst verðug bankareiknings.
Þessi "BUT" eru auðvitað bara toppurinn á ísjakanum. Á tveimur vikum hef ég fengið svo mörg "BUT" að ég býst aldrei við því lengur að nokkuð geti gengið fyrir sig eins og smurt. Það er eins og þessar elskur vantreysti því ástandi. There has to be a "BUT" and then we are safe! Um daginn fékk ég fyndnasta "BUT" ever ... en það var þegar að vinnan mín tjáði mér að þeim þætti leitt að ég væri dáldið blönk vegna þess að ég væri ekki búin að fá útborgað frá þeim en ég yrði að vera með bankareikning. Þá sagði ég "BUT" á móti á þeim forsendum að ég væri með reikning á Íslandi, þeir væru með útibú á Íslandi... þannig að! Þá sögðu þeir "BUT of course.... BUT" máttu ekki millifæra á mig nema ákveðinn Pétur væri staddur á skrifstofunni! "BUT those are the rules".

Cup of Tea

2005-01-24T19:12:00.000Z

Í Beikon&Egg eru allir miklu kurteisari heldur en heima. Gott eða slæmt, því þegar þeir vilja ekki vera dónalegir þá verða þeir svo kurteisir að það í sjálfu sér er dónalegt. Ég er mjög ókurteis á þeirra mælikvarða... það hefur verið staðfest. Fyrstu dagana í Holborn að þá voru allir að spurja hvort ég vildi ekki te þegar þeir fóru að laga sér te. Voða góð þjónusta. En þegar ég fékk mér te, þá datt mér ekki í hug að bjóða neinum... klakinn hefur kennt manni ýmislegt... Sé Brynjar í anda, standa upp frá borðinu sínu og bjóðast til að laga handa mér te því að hann sé á leiðinni... haha! Eftir viku af tei þá kallar Tim á eftir mér þegar ég er á leiðinni í eldhúsið "don't offer to make anyone else a cup Steinunn"... og þá hrökk úr eigin heimi and entered the world of kurteist fólk. Tim var sá eini sem þorði að segja þetta því hann er hvort sem er alltaf dáldið fúll á móti...fyrstu dagana eftir þetta þá vildi enginn te þegar ég bauðst til að laga, vitandi innst inni að mig langaði ekki að laga handa þeim te. Þetta er orðið betra núna og fólk er farið að treysta mér fyrir þessu og viðurkennir að ég hafi séð að mér...
Ég er samt ennþá ekki komin uppá lagið með "hvernig hefur þú það"....og ég nenni því varla...fimmtán manns á hverjum einasta degi og öllum er hvort sem er sama... tímasóun...
Og hvað er málið með að fara eins og köttur í kringum heitan grautinn? Það vantar allt sem heitir hreinskilni, að tala tungutæpilaust, eyða ekki orðum, hitta beint í mark og svo framvegis... því allir eru að passa svo vel uppá að vera ekki leiðinlegir við aðra...tímasóun númer tvö...
En þetta lið gerir samt ágætt te:)

Frystiklefinn minn

2005-01-23T17:23:00.000Z

Nú er ég búin að vera al...al...alein í íbúðinni minni í viku. Íbúðin mín er fín, kósí og hugguleg en algjör íshellir. Ég ímynda mér frystiklefa beint fyrir neðan mig því hin auglýstu viðargólf (plastparkett) eru ávalt undir frostmarki, glerið er einfalt og ég á þriðjuhæð og ég finn gust frá glugganum þótt hann sé lokaður. Ég þakka guði fyrir að klósettið er með viðarsetu. Ég sem laug að móður minni þegar hún sagði mér að taka með ullarsokka vegna þess að það væri svo kalt í London. Já ég laug... og nú sé ég eftir því. Svanadúnssængin mín hefur rembst við að halda á mér hita og þrátt fyrir að vera uppdúðuð undir henni að þá var gærnóttin fyrsta nóttin sem mér var hlýtt uppí rúmi og þurfti ekki að sofa í náttbuxum.

Enda var ég alveg búin að fá nóg. Reif greyið Bryndísi uppúr rúminu þunna eftir að hafa staupað slatta af Brennivíni í íslendingabondingi kvöldið áður og héldum við beinustu leið í næstu IKEA verslun. Sem var langt langt í burtu. Við fylltum heila innkaupakörfu af gólfefnum og rúmdóti og fundum svo eitt risastórt grænt og þykkt tveggja metra langt teppi og sannfærðum hvor aðra að við myndum alveg redda þessu í gegnum einn sporvagn, eina lest og tvær túbur. Við tókum sporvagninn niðrá lestarstöðina þar sem ég fann síðan leigara til að keyra okkur beinustu leið uppað dyrum í Stepney Green. Leigubíllinn kostaði einn þriðja af öllu sem við keytpum í IKEA, en ég borgaði hann brosandi:)

Sólrún og María Aminustelpur komu svo til okkar í húsverming og hjálpuðu mér og Bryndísi að koma mér betur fyrir...og svo hjálpuðumst við allar við að drekka rauðvín og hvítvín og bjór og borða indverskt partýsnakk og kex...og ég komst að því í morgun að einn af ókostunum við að búa einn, er að vakna upp einsamall og þunnur með engan til að hugga sig nema íbúfen og vatnsglas. Og því hef ég strengt heit þess efnis að ég mun ALDREI drekka meira en tvo bjóra NEMA að það gisti einhver hjá mér. Þetta er kannski pínu hættuleg regla ef misnotuð á hinn veginn...

one week down...

2005-01-14T18:53:00.000Z

Dagar eins og þessir eru vinsamlegast beðnir um að koma með minnst tveggja mánaða millibili. Ég mætti stundvíslega klukkan 10 og var tilkynnt að ég hefði seinkað hópfundi um heilan klukkutíma. Ástæðan fyrir þessu var samt sem áður póstþjónaklúður sem gerði það að verkum að ég fékk ekki póstinn um fundinn fyrr en klúðrir var lagað... og þá var ég svo uppnumin yfir því að fólk hefði verið að reyna að ná í mig án þess að ég vissi af því að ég las varla yfir póstinn. Í sama póstþjónaklúðrinu í gær tókst mér að missa öll þau sexhundurð skeyti sem í pósthólfinu mínu voru og ég hafði ekki nennt að flokka ... og ég meika ekki að hafa samband við einhverja vv og segja "heirru pósturinn með öllum id-unum sem þú sendir mér í gær og ég svaraði að ég væri að vinna í, hann er horfinn og ég var ekki að vinna í honum þanig að gætirðu send mér hann aftur...döh".
Svo tók ég í fyrst skipti lestina í vitlausa átt, sem var slæmt, því ég var þá þegar orðin of sein að skoða leiguíbúð og lét leigusalann bíða á lestarstöðinni eftir mér í hálftíma.
Góðu fréttirnar eru samt þær að ég ákvað að skella mér á íbúðina og flyt inn á mánudaginn. Mér leist við fyrstu sýn vel á hverfið sem er rétt inní zone 2 (Stepny Green), en samt mjög miðsvæðis. Rólegt hverfi og mun ég flytja inní 1930 blokkaríbúð, gaman gaman. Fékk síðan smá panikk attack yfir því að ég mun í fyrsta skipti á ævinni búa ein...alalalalein! Kom sjálfri mér þar með á óvart því ég hef vælt landshornanna á milli um hvað það verður nú mikið æði þegar ég get loksins búið ein. Al...al...ein. En núna get fengið heimsóknir og tekið á móti fólki með stæl...og vona bara að vinir og vandamenn skelli sér í eina helgarferð eða svo til mín og haldi mér frá því að verða paranoid í einsemdinni:)
Annars hefur þetta allt gengið mjög vel... Bryndísin mín er búin að vera engill að hýsa mig og hugga eftir erfiða daga, fæða mig,sjá mér fyrir bókmenntum, kynna mig fyrir vinum sínum og vera bara allt í allt eins frábær eins og hún er...

Afhending íbúðar

2005-01-07T01:52:00.000Z

púff púff... fékk íbúðina mína afhenta í dag og ég pabbi og Arnar tókum strax til verka... og ég var eins og barbiedúkka með verkfærin. Ég hef nú alveg tekið til hendinni... en þegar þessir tveir menn mættu á svæðið þá var þetta orðlaust mission. Annar tók upp Lethermanninn og fór að fjarlægja nagla og hinn fór að leita að rakaskemmdum með innbyggðum radar. Ég stóð með eitthvað verkfæri sem ég vissi ekki hvað hét og skildi þar af leiðandi ekki orðlausu skipanirar. Svo fór þetta að taka á sig mynd allt saman og þunglyndi mitt yfir rakaskemmdum og slæmu gólfefni breyttust yfir í spenning með útkomuna. Þegar ég skoðaði íbúðina fyrst sá ég alveg hversu slæmt ástandið var. Þegar svo var búið að fjarlægja teppi og skafa í burtu málningu þá fór ástandið versnandi.... en svo bættist það aftur þegar báðir verkamennirnir mínir tjáðu mér hverskyns kjarakaup ég hafði gert (knew it... innbygður radar) og að með smá vinnu gætum við snúið þessu uppí kósívesturbæjaríbúð með glans:)

Helgin fer í þetta... að gera upp íbúðina mína og skila henni til leigjandans og að pakka niður. Tíminn er af skornum skammti þannig að ég mun ekki ná að kveðja nánustu fjölskyldu eins og ég hefði kosið. Svo flýg ég út á mánudag með Bryndísi (sem er svo góð að nenna að hýsa mig fyrstu dagana), Sólrúnu og Óskari. Byrja að vinna næsta dag og leita mér að íbúð. Það lítur allt út fyrir að ég fari í flatshare og verður spennandi að sjá hvers kyns karakterum ég lendi á....mun reyna að standa mig í frásögnum næstu mánuði

TaTa for now...

Jólin jólin

2004-12-27T23:04:00.000Z

Unaðsleg jól að baki, undirbúningur fyrir nýárskomuna í gangi. Jólin voru afskaplega traditional að vanda, síðustu rjúpurnar borðaðar, sérrýfrómassinn sem ég hef aldrei diggað var víst betri en nokkru sinni fyrr og grafni laxinn var grafnari en venjulega og extragóður. Fjölskyldan breytti hinsvegar útaf venjulegum sið að því leyti að við skelltum okkur öll saman í messu í stað þess að hlusta á hana í útvarpinu. And what a messa it was! Jafnaðist alveg á við gott djamm.

Byrjaði á því að ég hitti Guggu vinkonu Vigdísar í klósettröðinni í Laugarneskirkju og update-uðum við stöðuna. Svo hófst messann og ákveðinn latecomer sem settist mér við hlið á kirkjubekknum var enginn annar en fyrrverandi crush úr menntó... sem ég hafði fyrr í sumar lent í höstlaðstöðu með á sirkus og úr því varð date sem aldrei varð. Þannig að ég spennti greipar mjög pennt og setti upp holier than thou svip og reyndi að sýna drengnum mitt kristilega í staðin fyrir mitt drukkna sjálf. Bræðurnir sungu svo hátt og snjallt "sjá Hildi opna hlið", sem er árlegur jólakirkjudjókur hjá þeim... Hildur var ekki viðstödd... ég hinsvegar opnaði ekki fyrir söngröddina því ég er með krákurödd og meikaði ekki að fríka fyrrverandi höstlið út... fæ þó punkta fyrir að hafa munað bróðurpartinn af trúarjátningunni og farið glæsilega með faðirvorið.

Svo kom prestsræðan sem var nú bara nokkuð góð og fjallaði um allt stressið í hinu daglega lífi, og var því líkt við það stress sem grey María og Jósef þurftu að díla við á sínum tíma. Og upphófst systkynafíflagangurinn. "Og öll þekkjum við ástarraunir", þá fékk ég sterkt pot í síðuna , "og sum okkar eru í þann mund að stofna fjölskyldur, fæða af sér nýtt líf", þá fékk Þórhallur sterkt pot í síðuna, "og gleymum ekki skapraunum", þá fékk Eyþór samtímis pot frá sitthvorri hliðinni. Og þá voru Laugateigssystkynin komin í fimmára gírinn. Enda komið að meiri söng. Og var það halelúja og amen söngurinn. Nema hvað í hvert sinn sem kórinn söng "halelúja" þá baulaði Þórhallur djúprödduðu "halelúja" í eyrað á Eyþóri sem fljótlega fór að missa sig... ég missti mig svo þegar Eyþór var orðin falskur af því að reyna að missa sig ekki. Þá hófu englaraddirnar að ekkóa við kórinn og þá misstum við okkur þrjú endanlega og ég var farin að gráta úr hlátri í orðsins fyllstu en allan tímann að reyna að fela það fyrir fyrrverandi crushinu mér við hlið sem var farin að líta undarlega oft til hliðar. Undir lokin kom svo gífurlegt organistasóló sem var svo sterkt og djúpt að þegar því lauk þá fóru nokkrir að klappa! Magnað! Það bætti svo ekki úr skák þegar ég frétti fimm mínútum eftir messuna að fyrrverandi crushið mér við hlið er bróðir prestsins sem ég vanvirrti með hlátrasköllum.

En hei, þetta var bara súpergaman og þar sem trúin á ekki að vera stöðnuð og leiðinlegt þá hlýtur að vera í lagi að taka þessu létt.

Svo var farið heim í mat og gjafir opnaðar. Arnar kom svo seinni partinn og fjölskyldaðist með okkur. Ég var gífurlega fengsæl þetta árið og fékk meðal annars örbylgjuofn með grilli, ryksugu, dúk pottaleppa og svuntu með öndum (allt hlutir sem fara í geymslu þar til ég flyt heim), strigaskó, ilmvatn, vatnsheldar klósettbókmenntir (því sumir tóku mig á orðinu þegar ég talaði um að koma upp klósettbókmenntum á blogginu :) ), persónulega uppskriftabók, Eivör, Fjólublágrámann og allt. Ég held ég hafi ekki fengið svona mikið af gjöfum síðan ég var 10 ára.

Svo vorum við eins og VR fjölskyldan sem fékk ekki umsamda hvíldardaga um jólin í auglýsingunni og hreinlega drápumst úr þreytu og lögðumst til hvílu án þess að hafa opnað jólakortin.

Allt í allt frábær jól:)

Vestfirsk skata

2004-12-23T22:46:00.000Z

Þá hef ég í fyrsta skiptið á ævinni smakkað skötu. Og ekki neina designerskötu heldur hardcore vestfirska skötu hjá Súðavíkurclaninu... alvöru Vestfirðingar, alvöru skata. Skata lítur út eins og blaut úrsérgengin tuska í tægjum. Hún bragðast eins. Ég óð cirka 7 metra af skötufílu að borðinu þar sem heita blauta tuskan með hlandbragðinu beið mín. Ég kom niður tveimur bitum. Þetta var svosum ekki slæmt, en ég fann það á mér að þetta yrði ekki betra. Ég starði í korter á systkyni pabba japla á henni með sælusvip og rifja upp löngu gleymd skötumóment í Álftafirðinum. Ég gafst upp þegar ég þurfti að fara á klósettið og gekk á skötufíluvegginn hjá eldhúsinu. Kvaddi pent og fór í Kringluna að versla jólagjafir og mig sveið í augun lengi á eftir.

Þar sem ég hef haft cirkabout 4 klukkutíma til þess að versla jólagjafir síðan ég kom heim, vegna vinnu og veikinda, þá er ég ekki undir það búin að einhverjir aðrir en stórfjölskyldan splæsi á mig pakka. Þannig að ef þú sem vinur minn hefur eytt í mig monný þessi jól, þá verður jólagjöf mín til þín frí gisting og félagsskapur in Londres á næstu sex mánuðum... ég er excellent tourguide:)

Annars er af vinnumálum það að frétta að ég mun flytjast búferlum til London í byrjun janúar, fyrsti vinnudagur í High Holborn er 10. jan. Ef einhver þekkir einhvern sem veit um herbergi eða íbúð innan w1 eða w2 á þokkalegu verði þá má sá hinn sami eeeendilega hafa samband....

jólahlaðborð

2004-12-16T17:47:00.000Z

Næstsíðasti dagurinn minn í London Baby. Vaknaði veik og alein í dýrustu borg í heimi, fór í varabirgðarnaríurnar vegna þess að ég bjóst ekki við að vera hérna lengur en í viku. Það er g-strengur, það er ekki gott. Dröslaðist aum í undergroundinu uppí vinnu og bjóst við að jakkafatagaurarnir myndu að breskum sið og þekktri kurteisi segja mér að fara heim og jafna mig og þakka mér fyrir dvölina og vonast til að ég yrði ekki veik yfir jólin. En ó nei... enda er ég að vinna að deadline verkefni...sem ég var að klára... veik ! Hah... enda sagði Stuart við mig minnst fimm sinnum í dag "Steinunn, you're a star" (lesist stahhhh).
Allavegana...jólahlaðborð með liðinu á eftir og ég fékk engan tíma til að skitpa um föt,þannig að ég verð eins og meðlimur í lesbíska pólóliðinu í kvöld... eina sem gefur til kynna að ég sé kvennkyns er guðdómlega fagur vöxtur minn. Allt annað er crap, crapcrapcrap.
En ætli maður fari ekki samt ... kynnist markaðsliðinu kannski aðeins.... þar sem ég er nú að fara að flytja hingað mun vinna, lifa, borða og skíta innan um þetta fólk næstu sex mánuðina... drullast heim á hótelið og skipti um föt og spreyja uppí nefið á mér og drullast svo niðureftir.... hahmha

London London

2004-12-14T21:59:00.000Z

Skór og yfirhafnir eru þeir tveir hlutir sem ég á erfiðast með að versla mér. Mér finnst svo mikil skuldbinding fólgin í þessum tveimur hlutum.... svipaður fílingur og með karlmenn. Skór, yfirhafnir og karlmenn...my breaking points. Og hví? Ég tel þetta tengjast æsku minni á gamla Íslandi áður en tískukóngurinn Jón Ásgeir Jóhannesson gerði fataverð svo lágt að nú er hægt að skipta um skó eins og nærbuxur. Áður fyrr, þegar maður keypti sér ofangreinda hluti þá þurfti maður að skuldbindast þeim til eins, tveggja ára minnst. Og tough luck ef að mamma þín kom heim frá útlöndum með eiturgræna púffpúff úlpu... þú varðst bara að ganga í þessu þangað til fyllingin lak út á minnst fjórum stöðum og amma þín gat ekki stoppað í það lengur.
Þannig að ef ég finn skó eða yfirhöfn sem mér líður vel í.... þá geng ég í þeim/henni... og bara þeim/henni í allt uppí tvö ár og kvíði þeirri stund þegar ég þarf að skipta eða kaupa nýtt... líki skilnaðarferlinu við ... skilnaðarferli við karlmann.... tadarara... og þessu lenti grey grey Bryndís í í dag, þar sem hún fór með mig þolinmóð og jákvæð í hverja einustu helvístis skóbúð í Covent Garden og Oxford Street. Ferlið byrjaði á að hún benti og benti og ég sagði "hmm tja" í fyrstu 10 skóbúðunum. Í skóbúð númer 11 var ég búin að vinna mig uppá "tilbúin að prófa" stigið og mátaði eins og eitt par. Nokkrum skóbúðum og nokkrum mátunum seinna kom climaxinn... I took a stand, made a desicion and bought a pair.... af nákvæmlega sömu skóm og Bryndís var í! En lofaði því að ég myndi aldrei mæta í þeim þegar hún myndi mæta í þeim svo við myndum ekki vera eins og Hlemmstvíburarnir.
Þannig að dagurinn í dag var first and foremost shopping. Skór á mig. Jólagjafir fyrir Bryndísarclanið. Voða stuð... langaði að kaupa alla Muchi (eða svipað nafn) búðina og fékk heiftarlega verki í eggjastokkana í barnafatadeild H&M. Tveggja ára frænka hennar Bryndísar verður ógisslega cool street style gella þessi jólin. Bryndís verður made by Top Shop á Aðfangadag og ég fann í annað skiptið á ævinni buxur á mig sem passa en þarf að stytta. Eins og að finna nál í heystakk!
Nú er ég búin að segja aðeins frá þessu skrítna hóteli á frábæra staðnum sem ég dvel á.... nema hvað... hótelið varð ennþá skrítnara þegar ég ákvað að fá mér nightcap eftir annasamann vinnudag. Panta ég mér bjór á barnum/morgunverðarsalnum og þurfti að velja á milli sex rússneskra bjórtegunda! Hugsa "nei en fyndið" og verður litið á barinn sjálfann, alsettan vodkaflöskum. Það voru tveir hlutir sem stungu í augun. a) allar babúskurnar milli vodkaflasknanna og b) risastór innrömuð mynd af Pútín á barborðinu!!! Rétt í þann mund sem ég var að contempleita hvað væri í gangi drundi rússnesk dance músikk yfir allan morgunverðarsalinn/barinn og í kjölfarið upphófu viðskiptavinirnir... allir rússar... upp mikinn söng!! Og bargellan var of course rússnesk... og eldspíturnar sem ég fékk rússneskar ... og kvalítetið eftir því!
Svo í kvöld rölti ég niður til að fá mér annað nightcap eftir annasaman shoppingdag, og hverju mæti ég???? Allur morgunverðarsalurinn var undirlagður rússnesku hringborði. Rússnesk karíókísöngmær í mjög svo þröngu, mjög svo glansandi zebra two-piece að syngja fyrir liðið ásamt sidekickinu sínu með casio hljómborðið ... og nýjar mjög svo glyðrulegar slavneskar gellur á barnum ... sem afgreiddu mig ekki af þeirri ástæðu einni að ég var ekki af slavnesku bergi brotin... en störðu á mig aðgerðarlausar af innlifun allar í kór... vinalega jafnaðarmanna-skandínava brosið dugði engan vegin til að bræða þær! En Don-inn þeirra afgreiddi mig, með ponsu kankvísu brosi... vitandi hversu mikið krækiber í helvíti ég var á þessum tímapunkti og þessum stað ;)
Forvitin að eðlisfari ákvað ég að komast að hinum stóra sannleika varðandi London Guards hótelið í Lancaster Gate og nappaði Indverjann í afreiðslunni á eintal þar sem hann var að tárast yfir laugardagsmyndinni "Nottin Hill". Hinn stóri sannleikur er sem sagt sá að morgunverðarstofan er leigð út til rússneskra aðila til næturklúbbareksturs á kvöldin. Et voilá... mystery solved.... verð samt að segja að rússneskar konur eru ekkert smá óvinalegur þjóðfélagshópur... og bara rússar in general virðast halda sig afskaplega mikið fyrir sig... ha... einhverjir fleiri átt svipaða upplifun af rússum???

Lady

2004-12-08T19:42:00.000Z

Ein eftir á skrifstofunni í London... þetta er bara eins og heima. Ég á mér ekkert líf!!! Nja... ástæðan er sú að ég er að bíða eftir að Bryndís skríði uppúr sveittri túbunni mengunarblásin og fín svo við getum farið eitthvað að spísa...
Er bara búin að vera í vinnunni á daginn og komið svo heim á kvöldin og keypt mér eitthað ógurlega exótískt að borða. Ég er orðin uppáhaldsviðskiptavinur á líbönskum stað og indverjinn í afgreiðslunni á hótelinu elskar mig og kallar mig Lady.

Þeim fannst ég svo æðisleg gella hérna á skrifstofunni að þeir báðu mig um að framlengja dvöl mína um heila viku... og ég var ekki búin að gera neitt annað en hlusta tala og brosa... og smáreddingar. Ég er voðalega indifferent með allt saman hérna... er bara voðalega elskuleg við alla og roooosalega róleg og segi sæta útlendingahluti...

Svo fer ég auðvitað á jólahlaðborðið þeirra í næstu viku... svaka stuð... er samt pínu súr yfir að missa af jólahlaðborðinu sem ég skipulagði fyrir skrifstofuna heima... en kannski æla þau öll í bátnum á leiðinni heim og þá verð ég ekkert sorrý....

London Part II

2004-12-06T09:59:00.000Z

Hehe.... þetta er húmor. Ég næ ekki á nokkurn hátt lengur að tengjast inná þráðlausa netið heima… en hvert sem ég fer annað er þetta pís of keik. Eins og núna...sit ég á einhverju hótelskrípi í London og er að pikka upp signöl í umvörpum. Reyndar fylgir ekkinetaðgangur hótelinu en eitthvað er að banka hjá mér... reyndar svo lágt signal að ég kemst ekki á netið og skrifa því þessa bloggfærslu og geymi til morguns...
Ferðin gekk stórkostlega fyrir sig og sigraði síðustu londonarreisu 10-0… enda var bara 1klst seinkun á fluginu versus 9 síðast. Svo hljóta að hafa verið einhverjir tónleikar í Reykjavík um helgina því vélin var stútfull af Londonarpoppurum og eitt stykki íslandpoppari… Biggi í Maus… Söngvarinn úr pönksveitinni gömlu sem ég man ekki hvað heitir en Bryndís veit hver er var að henda af sér heilu bandi… og svo var einn svaka sætur með grátt hár sem daðraði við mig með augunum í hvert skipti sem þau mættu mínum… vúhú.
Það var einungis einn hlutur sem tókst að fara í taugarnar á mér, en það var að ég fékk gluggasæti. Svo kem ég inní vélina og þá situr gaur í gluggasætinu mínu. Þá hugsaði ég að þetta væri grey grey útlendingur sem langaði að sjá hraunið í suddanum kveðjandi landið eftir a dirty weekend. Svo ég ákvað að láta ekki þjóðverjan í mér taka yfirhöndina. Nei, nei…. Þá er þetta bara keflvíkingur….. flugumferðarstjóri! Kommon… og hann heyrði mig segja við flugfreyjuna að ég ætti að vera í 1A en ég myndi bara setjast þarna. Dóni!
Anywhos… var komin uppá hótel um átta. Á þessum líka geggjaða stað! Hyde Park er bara hinu megin við götuna og Queensstreet í fimm mínútna göngufæri. Og svo miklu meira hómí en þetta Hilton sem ég var á síðast. Herbergið mitt er reyndar með skítugu teppi og allar skúffurnar í náttborðinu eru bilaðar, húnar brotnir og þar fram eftir götunum. En ég gef þessu hóteli tíu stjörnur fyrir 4 metra háa bogadregna gluggann og veggfóðrið með útbólgna blómamunstrinu. Sem er reyndar farið að flagna og detta af í öllum hornum. Og rósetturnar í loftinu og sturtuhengið sem er með blúndugardínu að framan. Og bleiki og guli klósettpappírinn. Og indverjarnir í móttökunni sem eru ekkert nema hógværðin og kurteisin uppmáluð.
Fór svo niðrá Queensstreet, neitaði að láta singulstatusinn minn senda mig á singul staði eins og Mcdonalds, Subway eða Starbucks og settist alalalein inná sushi staðinn Saki… og þegar þjónninn spurði mig hvað ég vildi þá opinberaði ég vankunnáttu mína á japöskum mat og sagði "well, what do you recommend"… og fékk FULLT af mat. Ein á borði innan um ekkert nema vini eða pör OG með prjóna… there is a culture I’ve never put my mind to learning…. en’etta var gott… og gaman… svo gaman að þegar 60 maður á leiðinni heim sýndi mér hnefann… þá nennti þjóðverjinn í mér ekki að hneykslast…
Og svo er ég að fara að vinna með fullt af hvítum stífum skyrtum á morgun sem spurja mig stanslaust hvernig mér líði... Ég á svo eftir að vera með brosharðsperrur annaðkvöld … ójájá

London Baby Part II

2004-12-05T02:18:00.000Z

Ef einhver þarf að ná í mig í næstu viku þá verð ég í London. Sms-ið mér og ég mun hringja til baka... frá öðru gsm númeri. Verð til sunnudagsins næsta. Hef þegar pakkað kústskaftinum, corporate bithch outfittinu og lyfjaskápnum sem ég þarf til að hafa það gott út vikuna... wish me luck and I will break my leg....

Óður til kóngsins

2004-03-22T10:35:00.000Z

Stebbi tók uppá því að semja óð til ískápsins síns í gær sem þið getið lesið með því að smellta ofurlétt á linkinn "kóngurinn" hér til hægri. Hann pantaði í kjölfarið eitt stykki ljóð á þýsku frá mér...ég legg það ekki í minn vana að semja ljóð...en hvernig getur maður hafnað manni með slíkt bros (sjá heimasíðuna hans). Hérna er kaffibollavísa til þín mein Freund:

Ich sitz' hier in meinem Raum
und trink' mein Kaffee wie in einem Traum
und lese das wunderschöne Blogg von Stebbi
dieser Bursche ist überhaupt kein Plebbi

Stebbi liebt seinen Kühlschrank
ich finde das ein biss-chen krank
dass er darüber ein Gedicht schreibt
kein Wunder dass er mein Freund bleibt

Oh Stebbi du bist ein königlicher Herr
und keiner sagt du bist ein Perr
deine Sauberkeits- und Schönheitsfreude
macht deinen Kühlschrank frisch für alle Leute

Ja Stephan du bist ein Vorbild für uns alle
und gibst uns regelmässig Bier in deiner Halle
ich schicke deinem Kühlschrank einen heissen Kuss
aber jetzt ich Spanisch lernen muss

eitthvað held ég að gömlu þýskukennararnir mínir muni gretta sig:)
.....og þá er komið að því að lesa undir spænskupróf....I´m a woman of many languages yesyes.....